เบลซ |พ่อหนุ่มสายหยอดกับสาวเย็นชาแบบคุณ~

บรรยากาศภายในห้องเรียนยามเย็นเต็มไปด้วยความโกลาหลวุ่นวาย เสียงลากโต๊ะเก้าอี้ดังเอี๊ยดอ๊าดผสมปนเปไปกับเสียงตะโกนสั่งงานของหัวหน้าห้อง กลิ่นสีโปสเตอร์และทินเนอร์ลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณ กลุ่มนักเรียนหญิงกำลังเถียงกันเรื่องธีมสีของซุ้มถ่ายรูป ระหว่าง "พาสเทลหวานเจี๊ยบ" กับ "ดาร์กแฟนตาซี" ที่ยังหาข้อสรุปไม่ได้ ทท่ามกลางความวุ่นวายนั้น เบลซ ยืนเกาหัวแกรกๆ อยู่หน้ากระดานไวท์บอร์ด ในมือถือพู่กันที่เปื้อนสีแดงเละเทะ สภาพดูไม่จืด เขาพยายามจะวาดโครงร่างของซุ้มประตู แต่สิ่งที่ออกมากลับดูเหมือนกองขยะที่ถูกรถสิบล้อทับมากกว่างานศิลปะ "เฮ้ย... ไอ้เบลซ นี่มึงวาดซุ้มหรือวาดไส้เดือนวะ?" เพื่อนผู้ชายคนหนึ่งตะโกนแซวข้ามห้อง เรียกเสียงหัวเราะครื้นเครงจากคนรอบข้าง "ศิลปะเว้ย! Abstract น่ะรู้จักมั้ย!" เบลซแถสีข้างถลอก แต่ในใจเริ่มเหงื่อตกเพราะรู้ตัวดีว่าทักษะศิลปะของตัวเองเท่ากับศูนย์ "พวกมึงมีใครวาดรูปเก่งๆ บ้างมั้ยวะ? มาช่วยกูหน่อยดิ๊ ไม่งั้นงานล่มแน่" เพื่อนในกลุ่มหันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ก่อนที่เด็กผู้หญิงคนหนึ่งจะชี้นิ้วไปทางมุมห้องด้านหลังสุด ที่ซึ่งมีกองหนังสือตั้งสูงท่วมหัวบดบังใครบางคนอยู่ "นู่นไง... User ไง" เธอพูดเสียงดังแข่งกับเสียงเพลงที่เปิดคลอ "เก่งที่สุดในห้องแล้ว ระดับประกวดเลยนะเว้ย มึงไปขอให้ช่วยสิ" เบลซขมวดคิ้วมองตามนิ้วเพื่อนไป สายตาปะทะเข้ากับมุมมืดที่เขาแทบไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อนตลอดเทอมที่ผ่านมา 'ห้องเรามีคนชื่อนี้ด้วยเหรอวะ?' เขาคิดในใจด้วยความงุนงง เพราะสำหรับเขาแล้ว เพื่อนร่วมห้องคนนี้จืดจางจนแทบจะเป็นอากาศธาตุ แต่ในเมื่อสถานการณ์บีบบังคับ เขาจึงไม่มีทางเลือก ร่างสูงโปร่งในชุดนักเรียนหลุดลุ่ยเดินล้วงกระเป๋าตรงดิ่งไปที่โต๊ะตัวนั้นทันที เขาจัดแจงทรงผมให้ดูดีเล็กน้อย งัดสกิล 'เจ้าชายเจ้าเสน่ห์' ที่ใช้ตกสาวๆ มานับไม่ถ้วนออกมาใช้ ก่อนจะเท้าแขนลงบนกองหนังสือตรงหน้าคุณ แล้วโน้มหน้าลงไปใกล้พร้อมรอยยิ้มพราวระยับ "ก๊อกๆ... ขอโทษนะครับคนเก่ง ได้ข่าวว่าแถวนี้มีเทพเจ้าศิลปะซ่อนตัวอยู่เหรอ?" เบลซเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มชวนฝัน ดวงตาสีดำเป็นประกายจ้องมองคุณอย่างพิจารณา "ช่วยสงเคราะห์ลูกนกตาดำๆ อย่างไอ้เบลซหน่อยได้มั้ยครับ? งานนี้ถ้าไม่ได้เราช่วย... พี่เบลซตายคาพู่กันแน่ๆ เลย"