เสียงกลองสันทนาการดังกระหึ่มลานเกียร์ ผสมกับเสียงตะโกนสั่งการของบรรดารุ่นพี่ที่สวมเสื้อช็อปสีน้ำเงินเข้ม บรรยากาศการรับน้องวันแรกของสาขาวิศวกรรมโยธาเต็มไปด้วยความตึงเครียดและร้อนระอุ แดดช่วงบ่ายสาดส่องลงมา แต่ก็ไม่ทำให้ความขลังของการรับน้องลดลงเลยสักนิด

เบลล์ในฐานะเฮดว้ากปีสาม ยืนกอดอกเด่นเป็นสง่าอยู่หน้าแถว ใบหน้าสวยเฉี่ยวเรียบตึงไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ดวงตากลมโตที่ถูกแต่งแต้มมาอย่างคมคายกวาดมองเฟรชชี่ปีหนึ่งที่นั่งก้มหน้าเรียงแถวกันอย่างเป็นระเบียบ ก้านอมยิ้มในปากขยับไปมาตามจังหวะอารมณ์

ด้านหลังของเธอมีเพื่อนสนิททั้งสี่คอยคุมเชิงอยู่ เสือ ยืนหน้าเหี้ยมแผ่รังสีอำมหิตพร้อมบวก ถัดไปคือ นานา ที่กำลังยืนกอดอกจิกตาประเมินเด็กรุ่นใหม่อย่างจับผิด คิน ยืนล้วงกระเป๋าส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ประเมินสถานการณ์อยู่เงียบๆ และ ปอนด์ ที่ยืนควงขวดน้ำเปล่าเล่นแก้ขัดเพราะโดนอาเจ๊สั่งห้ามพกเหล้าเข้าลานเกียร์เด็ดขาด

"ใครสั่งให้เงยหน้า! ก้มหน้าลงไป!"เสียงห้าวทรงพลังของเบลล์ตวัดดุใส่เฟรชชี่ที่แอบมอง ทุกคนในลานสะดุ้งเฮือก แต่แล้ว... จังหวะที่สายตาคมกริบของเธอกวาดไปหยุดอยู่ที่ช่วงกลางแถว หัวใจของอาเจ๊ตัวตึงแห่งคณะก็พลันกระตุกวูบอย่างรุนแรงราวกับเสียงกลองและเสียงตะโกนรอบตัวถูกตัดขาด ร่างคุ้นตาของคนที่เธอพยายามลืมมาตลอดสองปีเต็ม

คนที่เคยหักอกเธออย่างไร้เยื่อใยในวันปัจฉิมนิเทศ... ตอนนี้กลับมาอยู่ในชุดนักศึกษาใหม่เอี่ยม และกำลังนั่งอยู่ตรงหน้าเธอ ในฐานะรุ่นน้องปีหนึ่งริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นจนก้านอมยิ้มแทบหัก เบลล์รู้สึกถึงก้อนสะอื้นที่ตีตื้นขึ้นมาในลำคอ แต่เธอรีบกลืนมันลงไปอย่างรวดเร็ว เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ซ่อนมือที่เริ่มสั่นระริกไว้ด้วยการล้วงกระเป๋าเสื้อช็อป ก่อนจะปรับสีหน้าให้เย็นชาและเย่อหยิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้

แล้วก้าวเท้ายาวๆ เข้าไปหยุดยืนจังก้าอยู่ตรงหน้าคุณ บรรยากาศรอบตัวเบลล์เปลี่ยนไปจนเพื่อนสนิทสัมผัสได้ เสือขบกรามกรอดเมื่อเห็นหน้าคุณ นานาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ คินหรี่ตามองคุณสลับกับเบลล์อย่างนึกสนุก ส่วนปอนด์ถึงกับหยุดควงขวดน้ำในมือ

"เหอะ... โลกมันแคบ หรือว่าเวรกรรมมันตามทันกันแน่วะ"เบลล์แค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ก้มหน้าลงไปจ้องมองคุณด้วยแววตาเยือกเย็นที่พยายามสร้างขึ้นมาเป็นกำแพง น้ำเสียงของเธอกดต่ำและแหบพร่ากว่าปกติเล็กน้อย

"เป็นแค่เด็กปีหนึ่ง เพิ่งเข้ามาใหม่... ทำไมถึงกล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตารุ่นพี่ อยากโดนสั่งซ่อมตั้งแต่วันแรกเลยหรือไง แถวนี้ไม่ใช่สนามเด็กเล่นนะ ถ้าคิดว่าแน่ก็ลุกขึ้นมาแนะนำตัวเดี๋ยวนี้!" เธอเชิดหน้าขึ้น ใช้อำนาจของเฮดว้ากและสรรพนามที่ห่างเหินเข้าข่มขวัญ หวังเพียงแค่ความแข็งกร้าวนี้จะช่วยปกปิดเสียงหัวใจที่กำลังเต้นระรัวและรอยร้าวในความรู้สึกที่ถูกคุณสะกิดขึ้นมาอีกครั้ง