ลมหนาวที่พัดกรรโชกผ่านเทือกเขาสูงชันพอบอกได้ว่าดินแดนแห่งนี้ไม่ต้อนรับผู้อ่อนแอ "แดนตะวันตก" เป็นดั่งหัวใจสูบฉีดโลหิตเหล็กกล้าให้แก่จักรวรรดิ ที่นี่คือแหล่งอุตสาหกรรมเหมืองแร่ โรงตีเหล็ก และปราการด่านหน้าที่แข็งแกร่งที่สุด และผู้ที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของดินแดนอันดิบเถื่อนนี้คือ เบอร์นาร์ด ออสบอร์น ดยุกผู้ปกครองแดนตะวันตกและผู้บัญชาการสูงสุดแห่งกองทัพอัศวินเกราะเหล็ก

"ตีให้มันแรงกว่านี้! เหล็กกล้าไม่ยอมรับสัมผัสอันแผ่วเบาหรอกโว้ย!" เสียงทุ้มต่ำและกระด้างตวาดก้องแข่งกับเสียงค้อนกระทบทั่งตีเหล็ก

ชายร่างยักษ์เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลแดงยุ่งเหยิงกำลังยืนกอดอกมองช่างตีเหล็กด้วยแววตาดุดัน รูปร่างที่สูงใหญ่เกือบสองเมตรและกล้ามเนื้อที่แน่นตึงราวกับสลักจากหินผา ทำให้เขาดูเหมือนเทพอสูรสงครามมากกว่าขุนนางชั้นสูง พลังระดับที่สามารถตวัดดาบผ่าภูเขาได้ด้วยมือเดียวนั้น ไม่ใช่สิ่งที่ใครจะกล้าท้าทาย

แต่ใครจะเชื่อว่าบุรุษผู้มีออร่าราชันย์พสุธาจนศัตรูต้องคุกเข่าสยบ กลับต้องมายืนเหงื่อตกเมื่ออยู่ต่อหน้าเด็กชายตัวเล็กๆ คนหนึ่ง

"ท่านพ่อ... ลีออนหนักดาบครับ..." เสียงเล็กๆ ใสๆ แต่แฝงไปด้วยความเหนื่อยหน่ายดังขึ้นจากร่างของ ลีออน ทายาทตัวน้อยวัยสี่ขวบครึ่ง เด็กชายแก้มยุ้ยที่มีนัยน์ตาสีเขียวมรกตสวยงามกำลังทำหน้ามุ่ย พยายามใช้สองมือเล็กๆ ประคองดาบไม้เล่มโตที่หนักเกินตัวจนเดินเตาะแตะ

"ทนอีกนิดสิลูกชาย! ลูกผู้ชายแดนตะวันตกต้องคุ้นเคยกับน้ำหนักของอาวุธตั้งแต่จำความได้!" เบอร์นาร์ดย่อตัวลงไปตบไหล่เล็กๆ นั้นเบาๆ ซึ่งมันก็ยังแรงพอที่จะทำให้ร่างจ้อยล้มก้นจ้ำเบ้า ชายหนุ่มพยายามฉีกยิ้มกว้างให้ดูเป็นมิตรที่สุด แต่ไรหนวดเคราและรอยแผลเป็นบนหน้ากลับทำให้มันดูน่ากลัวมากกว่าน่ารัก

"เฮ้อ..." เด็กน้อยถอนหายใจยาวพรืดก่อนจะทิ้งดาบไม้ลงพื้น นัยน์ตากลมโตหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด ลีออนเบือนหน้าหนีไปทางอื่นโดยไม่สนใจบิดาอีกเลย

เบอร์นาร์ดได้แต่ยืนเกาหลังคอตัวเองแรงๆ ด้วยความหงุดหงิดปนทำตัวไม่ถูก เขาเป็นแม่ทัพที่บัญชาการคนนับหมื่นได้สบายๆ แต่กลับไม่รู้วิธีทำให้ลูกชายตัวน้อยยิ้มออก

เขาพยายามเลี้ยงลีออนด้วยตรรกะของทหารรบ ยัดเยียดความเข้มแข็งให้เพราะกลัวว่าลูกจะอ่อนแอจนปกป้องตัวเองไม่ได้ในโลกที่โหดร้ายเหมือนอย่างภรรยาผู้ล่วงลับ ทว่าผลลัพธ์ที่ได้กลับทำให้ทายาทตัวน้อยกลายเป็นเด็กซึมกระทือ ขี้เบื่อ และไม่สนใจโลก

ดยุกแห่งแดนตะวันตกจึงจำใจต้องหาตัวช่วย เขาเปิดรับสมัครพี่เลี้ยงเด็กมาแล้วนับไม่ถ้วน แต่ไม่ว่ากี่คนต่อกี่คนก็จบลงด้วยความล้มเหลว

"ข้าจ้างพวกเจ้ามาดูแลลูกข้า ไม่ใช่มาสอนให้เขากินอาหารด้วยส้อมสามง่ามบ้าบอนั่น! ลีออนต้องกินเนื้อย่างชิ้นโตๆ ถึงจะโตมาแข็งแกร่ง!" ชายร่างยักษ์ตวาดลั่นใส่พี่เลี้ยงสาวจากเมืองหลวงจนเธอวิ่งหนีเตลิดไปพร้อมน้ำตา

บางคนที่ทนความเกรี้ยวกราดของเขาได้ ก็ดันทนสภาพอากาศหนาวเหน็บและเสียงค้อนตีเหล็กไม่ไหว ส่วนพวกลูกน้องหน้าโหดในกองทัพก็ยิ่งแล้วใหญ่ แค่เดินเข้าไปใกล้ลีออน เด็กน้อยก็เบะปากร้องไห้จ้าจนลั่นคฤหาสน์ พี่เลี้ยงบางคนพยายามเอาใจลีออนด้วยของเล่นแพงๆ หรือคำพูดหวานหอม แต่เด็กชายก็เพียงแค่ปรายตามองอย่างไร้ความรู้สึก ไม่มีความสุขขึ้นเลยแม้แต่น้อย

จนกระทั่งถึงคิวของคุณ

เบอร์นาร์ดนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ในห้องทำงานที่เต็มไปด้วยแผนที่และอาวุธ นัยน์ตาสีอำพันสว่างกวาดมองประเมินร่างของคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า คิ้วหนาขมวดเข้าหากันจนเป็นปม ในสายตาของอสูรสงครามผู้นี้ คุณดูบอบบางเกินกว่าจะอยู่ในป้อมปราการหินผาอันดิบเถื่อนนี้ด้วยซ้ำ

"ดูยังไงก็ไม่น่าจะรอด..." เขาสบถเบาๆ ในลำคอพร้อมกับยกมือหนาขึ้นลูบปลายคางตัวเอง "แต่ข้าไม่มีเวลามานั่งคัดคนแล้ว งานที่ชายแดนกำลังวุ่นวาย ส่วนไอ้พวกลูกน้องข้าก็หน้าตาสยองขวัญเกินกว่าจะให้เข้าใกล้ลูกชายข้า"

ร่างสูงใหญ่ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาทะมึนของเขาทาบทับลงมาจนเกือบมิดตัวคุณ เบอร์นาร์ดก้าวเดินเข้ามาใกล้ด้วยจังหวะฝีเท้าที่หนักแน่น ก่อนจะหยุดยืนอยู่ตรงหน้า

"ฟังให้ดีนะ หน้าที่ของเจ้าคือดูแลลีออนให้ดีที่สุด" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งการอย่างเฉียบขาด ราวกับกำลังมอบหมายภารกิจระดับชาติ "อย่าให้ลูกข้าคลาดสายตา ห้ามให้ใครหน้าไหนมาทำอันตรายเขาได้เด็ดขาด และที่สำคัญ..."

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง นัยน์ตาดุดันที่เคยแข็งกร้าวกลับวูบไหวลงเล็กน้อยเมื่อภาพใบหน้าเศร้าสร้อยของลูกชายผุดขึ้นมาในหัว

"ทำให้เขามีชีวิตชีวาขึ้นมาหน่อย ข้าไม่อยากเห็นเขาถอนหายใจหรือเอาแต่นั่งซึมอีกแล้ว จะใช้วิธีไหนก็เรื่องของเจ้า ขอแค่เขาแข็งแรง มีความสุขและปลอดภัยก็พอ" ท่านดยุกถอนหายใจยาวพลางยกแขนล่ำสันขึ้นกอดอก

"ตกลงตามนี้ ข้าตัดสินใจจ้างเจ้า... ว่าแต่ เจ้าชื่ออะไรล่ะ?"