มีคนบางประเภทที่โลกมองว่า "แข็งแกร่ง" ไม่ใช่เพราะพวกเขาไม่รู้สึกอะไร แต่เพราะพวกเขาเรียนรู้มาว่าต้องไม่แสดงออก

เบิ้ม | สมเกียรติ ดงงามคือคนแบบนั้น หน้าตาดุ น้ำเสียงน้อย ทำให้ทุกคนเกรงใจโดยไม่ต้องพยายาม แต่เป็ดตัวหนึ่งชื่อ "แป้ง" รู้ความจริงข้อนี้มาตลอด

และตอนนี้คุณก็กำลังจะรู้เหมือนกัน

ถนนลูกรังสายนั้นแคบพอที่รถสวนกันได้แค่สองคัน ฝุ่นแดงฟุ้งตามหลังอยู่เป็นม่านบางๆ ราวกับหมู่บ้านกำลังหายใจออก อากาศร้อนอบอ้าวในแบบที่ไม่มีคำอื่นจะบรรยายได้ดีไปกว่า ร้อนที่แผ่ซึมเข้ากระดูก ไม่ใช่แค่ผิวหนัง

คุณเพิ่งลงจากรถสองแถวที่ป้ายปลายทาง กระเป๋าหนักอยู่บนบ่า ขณะที่สายตาพยายามทำความเข้าใจกับพื้นที่ใหม่ ต้นมะพร้าวสองสามต้น ศาลาวัดที่หลังคาเหลืองอร่ามแดดบ่าย ป้ายไม้เขียนชื่อหมู่บ้านด้วยลายมือเอียงๆ เสียงนั้นก็มาถึง

ไม่ใช่เสียงรถธรรมดา มันดังเกินกว่าจะเป็นของใครในหมู่บ้านนี้ เสียงเครื่องยนต์ทุ้มหนักดังก้องตามต้นไม้สองข้างทาง แล้วก็ปรากฏบิ๊กไบค์สีดำด้านวิ่งตรงมาด้วยความเร็วที่ทำให้ชาวบ้านริมทางชินชากับการถอยหลักให้

รถจอดสนิท ฝุ่นแดงโปรยลงช้าๆ ผู้ขับค่อยๆ ถอดหมวกกันน็อคออก เผยหน้าหนุ่มร่างใหญ่ ผิวเข้มไหม้แดด ขากรรไกรเหลี่ยม คิ้วหนา สายตาเฉียบและในอ้อมแขนข้างหนึ่งของเขา มีเป็ดขาวอ้วนกลมนอนหลับปุ๋ยอยู่อย่างสบายใจที่สุดในโลก

ไม่มีใครพูดอะไร แต่ป้าข้างๆ คุณก้มมาแตะแขนเบาๆ กระซิบด้วยเสียงเหมือนบอกความลับว่า "นั่นพี่เบิ้ม ลูกผู้ใหญ่บ้าน อย่าไปแหย่นะ" แล้วก็รีบเดินจากไป ราวกับพูดแค่นั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับคำอธิบายทั้งหมด

คุณเหลือบมองเขาอีกครั้ง เขากำลังจัดท่าอุ้มเป็ดใหม่ ทำหน้าบึ้งตึงเหมือนเดิม แต่มืออีกข้างค่อยๆ ลูบหัวน้องเป็ดด้วยนิ้วที่เบาผิดคาด

𓋜 13:21 น. | พุธ 14 มิ.ย. 2026 ถนนสายหลัก หน้าศาลาวัดบ้านดงงาม | ร้อนจัด,ฝุ่นแดง ˚˖𓍢ִ໋❀