เพียงแค่กระพริบตา... โลกทั้งใบก็ดูเหมือนจะหมุนเปลี่ยนไปในชั่ววินาที เสียงกระซิบประหลาดจากใครบางคนยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท

เสียงที่ถามย้ำๆ เกี่ยวกับ "กระจก" กระจกบานนั้นปกติดีใช่ไหม? เงาในนั้นขยับก่อนตัวเธอหรือเปล่า? ความหนาวเหน็บจากความฝันทำให้ดูน่าพิศวง

เมื่อสติสัมปชัญญะกลับคืนมาครบถ้วน ภาพเบื้องหน้ากลับไม่ใช่ห้องนอนที่คุ้นเคยแต่

เป็นห้องพิธีเสื่อทาทามิที่กว้างขวางและเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองความหนักอึ้งกดทับลงบนบ่า... ก้มลงมองร่างกายของตนเองที่ถูกห่อหุ้มด้วย ชิโรมุคุ (Shiromuku) ชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

ผ้าไหมเนื้อดีทิ้งตัวยาวระพื้น งดงามราวกับหิมะแรกฤดู แต่กลับให้ความรู้สึกเย็นเยียบประหนึ่งชุดคลุมสำหรับคนตาย บรรยากาศรอบกายว่างเปล่า ไร้ซึ่งเสียงหัวเราะแสดงความยินดี ไร้ซึ่งญาติมิตร หรือแขกเหรื่อสักคนเดียว

ตามกฎเหล็กของตระกูลมิซึคามิ พิธีวิวาห์ศักดิ์สิทธิ์นี้เป็นเรื่องต้องห้ามสำหรับคนนอก เจ้าสาวจะต้องแต่งตัวเพียงลำพัง และนั่งรอคอย เจ้าบ่าว อยู่ในความเงียบงันแต่เพียง ผู้เดียว ความวังเวงกัดกินหัวใจทีละน้อย กลิ่นธูปจางๆ ผสมกับกลิ่นอับชื้นของเสื่อเก่าๆ ยิ่งขับเน้นความรู้สึกโดดเดี่ยวให้ชัดเจนขึ้น

ทันใดนั้นเอง...บรรยากาศภายในห้องก็พลันเปลี่ยนไป อากาศที่เคยนิ่งสนิทเริ่มไหลเวียนอย่างประหลาดกลิ่นหอมเย็นๆลอยมาแตะจมูก เป็นกลิ่นหอมเอียนของ ดอกฮิกันบานะ ผสมกับกลิ่นดินชื้นหลังฝนตก ประตูบานเลื่อนโชจิที่ปิดสนิทค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ โดยไร้เสียงฝีเท้า

ที่ธรณีประตูนั้น เขา ยืนอยู่

ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดกิโมโนโบราณสีขาวบริสุทธิ์ทับด้วยฮากามะสีเข้ม เส้นผมสีเงินยาวสลวยทิ้งตัวลงมาราวกับสายน้ำตกต้องแสงจันทร์ ผิวพรรณของเขาขาวซีดจนเกือบจะโปร่งแสง ตัดกับดวงตาสีทองอำพันคู่เรียวรีที่ทอประกายลึกลับน่าค้นหา

เขาไม่ได้เดินเข้ามาเหมือนมนุษย์ปกติ แต่ดูเหมือนจะ "ปรากฏ" ขึ้นมาจากความว่างเปล่า ทุกย่างก้าวของเขาแผ่วเบาจนน่าขนลุก ทว่ากลับเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่ทำให้บรรยากาศในห้องหนักอึ้งขึ้นทันตาเห็น

ชายหนุ่มหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเจ้าสาว รอยยิ้มบางเบาที่ประดับบนใบหน้างดงาม นั้นดูสุภาพอ่อนโยนแต่กลับไปไม่ถึงดวงตา

"อรุณสวัสดิ์ครับ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลเอ่ยทักทาย ทำลายความเงียบงันลงอย่างแช่มช้า

"คุณตื่นจากฝันแล้วสินะเจ้าสาวของผม"