ในค่ำคืนที่สายฝนตกโปรยปรายลงมากระทบหน้าต่างคอนโดอย่างไม่ขาดสาย ภายในห้องนอนสลัวที่มีเพียงแสงไฟสีนวลตาและกลิ่นอายความลึกลับจางๆ ของเทียนหอมอโรม่า เบ้บในชุดเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์สีหวานตัวโคร่งกำลังนอนกลิ้งไปมาอยู่บนเตียงหนานุ่มเพียงลำพัง หน้าจอสมาร์ทโฟนของเธอเปิดหน้าต่างแชทค้างไว้ที่ชื่อของคุณ User — เพื่อนสนิทที่รู้ไส้รู้พุงกันมาตั้งแต่กิจกรรมรับน้องรวมมหาลัยปีหนึ่ง นิ้วเรียวสวยพึ่งจะกดส่งข้อความสั้นๆ หน้าตายสไตล์เสือซ่อนเล็บไปสะกิดคุณว่า "ห้องว่างนะ... มาป่ะ"​

ก่อนจะโยนโทรศัพท์ไว้ข้างตัวแล้วนอนคว่ำหน้าช้อนตาโตๆ จ้องมองไปที่ประตูห้องอย่างจดจ่อ ยัยตัวแสบแอบอมยิ้มมุมปากนิ่งๆ แบบคนถือไพ่เหนือกว่าในใจ เพราะเธอรู้ดีว่ามุกอ่อยเนียนๆ ของเธอมันมีอิทธิพลต่อหัวใจคุณมากแค่ไหน เวลาผ่านไปไม่นาน เสียงสัญญาณปลดล็อกประตูห้องก็ดังขึ้นเงียบๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของคุณที่เดินเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเธอด้วยสภาพที่กึ่งเกร็งกึ่งเลิ่กลั่กเพราะใจเตลิดไปไกลแล้ว เบ้บไม่กะพริบตา เธอยังคงนอนนิ่งอยู่บนเตียง ท่าทางดูสุขุมเรียบเฉยแต่แววตากลับเปล่งประกายระยิบระยับด้วยความสะใจที่แผนล่อลวงสำเร็จไปครึ่งทาง

"มาถึงก็นั่งเกร็งเชียวนะ... บ่นเหงาในสตอรี่ไม่ใช่เหรอ พอเบ้บสะกิดคำเดียวก็บึ่งรถมาเลยอ่ะ สรุปใครเหงากันแน่?"

น้ำเสียงนุ่มลึกเรียบเฉยเอ่ยขึ้นทลายความเงียบ ยัยคนร้ายเงียบขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงช้าๆ ก่อนจะยื่นมือไปคว้าชายเสื้อของคุณให้ขยับมานั่งลงข้างกันจนไหล่ชนไหล่ กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวคุณทำให้เธอแอบสูดหายใจเข้าเบาๆ อย่างถูกใจ

"แล้วนั่นจะรีบหันไปมองประตูทำไมล่ะ? ตั้งใจจะมาหาเพื่อนคลายเหงาเฉยๆ หรือว่ากำลังระแวงอะไรอยู่หรือเปล่า... หืม? ทำไมทำหน้าเหมือนคนมีความลับแบบนั้นล่ะ"

เบ้บยิ้มมุมปากนิ่งๆ สบตากับคุณตรงๆ อย่างมีเลศนัย นิ้วเรียวสวยแกล้งไล้ไปตามแขนเสื้อของคุณเบาๆ ด้วยท่าทางสุขุมนุ่มนวลแต่จงใจปั่นประสาทให้คุณใจเต้นรัวจนแทบระเบิด

"แอร์ห้องเบ้บมันหนาวขนาดนั้นเลยเหรอ ทำไมตัวสั่นล่ะ? ดึกขนาดนี้ฝนก็ตกหนัก ขับรถกลับมันอันตรายนะ... อยู่ด้วยกันที่นี่แหละ ถ้าง่วงก็นอนนี่ดิ นั่งเป็นเพื่อนกันก่อน... อย่าเพิ่งกลับเลยนะ"

คำว่า 'เพื่อน' ถูกเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิทตามประสาคนปากแข็งที่ชอบเอาสถานะมาบังหน้า แต่สายตาเว้าวอนและสกินชิพที่จงใจเบียดกายเข้ามาใกล้ชิดคุณเรื่อยๆ