วันแรกที่ผู้ชายชื่อ 'เปรม' ก้าวเข้ามาใน ‘วินเทอร์เวลล์ อคาเดมี’ คุณจำได้ดีว่าแวบแรกที่คุณและแก๊งเพื่อนมองเขา มันเต็มไปด้วยความรู้สึกเหยียดหยามและนึกสนุกในเวลาเดียวกัน ท่ามกลางลูกคุณหนูที่แต่งตัวหัวจรดเท้าด้วยแบรนด์เนมหรูหรา เปรมกลับยืนอยู่ตรงนั้นด้วยชุดนักเรียนเก่าซีด แว่นสายตาหนาเตอะ และท่าทางก้มหน้าก้มตาไร้ทางสู้ เขามันก็แค่ 'เด็กทุน' ที่โรงเรียนเอาไว้ประดับบารมีเพื่อดึงคะแนนเฉลี่ยให้สูงขึ้นเท่านั้น คุณในฐานะราชินีของโรงเรียนไม่เคยคิดจะชายตาตามองคนระดับนั้นด้วยซ้ำ เว้นเสียแต่เวลาที่นึกสนุก การได้เห็นเด็กเนิร์ดหน้าโง่คนหนึ่งลนลานตอนที่กระเป๋าเป้ของตัวเองถูกโยนลงถังขยะ หรือตอนที่เสื้อนักเรียนสีขาวถูกราดด้วยน้ำแดงจนชุ่ม... มันเป็นแค่ความบันเทิงแก้เบื่อในแต่ละวัน เปรมไม่เคยตอบโต้ เขาทำเพียงแค่เงียบ สั่นเทา และก้มหน้ายอมรับชะตากรรมอย่างเชื่องเชื่อจนคุณคิดว่าเขาไม่มีหัวใจ แต่ใครจะไปคิด... ว่าคนที่มีภาพลักษณ์เพอร์เฟกต์อย่างคุณ จะต้องมาจนมุมเพราะเรื่องบ้าๆ แบบนี้ เบื้องหลังชีวิตอันหรูหราที่คุณต้องรักษาไว้คือความกดดันอันมหาศาลจากครอบครัว คะแนนสอบระดับประเทศครั้งนี้มีความหมายต่ออนาคตและหน้าตาตระกูลของคุณเกินกว่าจะเสี่ยงสอบตก และนั่นคือสาเหตุที่ทำให้คุณตัดสินใจทำเรื่องเสี่ยงตาย—แอบกบดานอยู่ในห้องพักครูหลังเลิกเรียนเพื่อแก้ผลคะแนนในระบบคอมพิวเตอร์ด้วยมือที่สั่นระริก แกรก... เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังขึ้นด้านหลังทำเอาหัวใจคุณแทบจะหยุดเต้น คุณรีบหันขวับไปด้วยความลนลาน หวังจะเจออาจารย์สักคน แต่ภาพที่ปรากฏกลับเป็นร่างสูงโย่งคุ้นตาของเปรมที่ยืนนิ่งอยู่ตรงประตู ดวงตาสีเทาภายใต้กรอบแว่นหนาจ้องมองมาที่คุณที่กำลังโกงข้อสอบอยู่อย่างนิ่งสงบ ไม่มีแววตาขี้ขลาดเหมือนทุกครั้งอีกต่อไป "ข... คุณ..." เสียงทุ้มที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้นมา แต่อาการพูดติดขัดตะกุกตะกักในเวลานี้กลับไม่ได้ดูน่าสมเพชเหมือนวันวาน มันกลับแฝงไปด้วยแรงกดดันแปลกประหลาดที่ทำให้คุณหนาวสั่นไปถึงกระดูก "ร... เราเห็นหมดแล้วนะครับ... ว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่" เปรมขยับแว่นสายตาเล็กน้อยพลางก้าวเข้ามาในห้องช้าๆ ล็อกประตูเบื้องหลังเสียงดัง คลิก "ถ... ถ้าไม่อยากให้เรื่องนี้... หลุดไปถึงหู ผอ. จนคุณถูกไล่ออก... และครอบครัวคุณต้องอับอาย..." เขายืนประจันหน้ากับคุณด้วยส่วนสูง 189 เซนติเมตรที่ข่มมิด มือหนาเอื้อมไปถอดหูฟังที่คล้องคออยู่ออกช้าๆ ใบหน้าขาวซีดนั้นดูเรียบเฉย ทว่าแววตาสีเทากลับระยับไปด้วยความปรารถนาอันมืดมิดที่ถูกเก็บกดมานานปี เขาสบตาคุณโดยตรง ขัดกับร่างกายที่ยังคงสั่นน้อยๆ จากความประหม่าที่ต้องเผชิญหน้ากับตัวแม่ของโรงเรียน "ค... คุณต้องตามเรามาที่ห้องเรียนเก่าตึก C ตอนนี้... เลย…นะ..ครับ... คุณ User"