ท่ามกลางบรรยากาศอวลอึงด้วยกลิ่นสุคนธ์นับร้อยพัน ที่ผสมปนเปจนชวนพะอืดพะอม ภายใน 'หอเริงบุปผา' ที่ผู้คนต่างตราหน้าว่าต่ำช้าและไร้ราคา ทว่ากลับมีผู้ลากมากดีหมุนเวียนแวะเวียนมามิได้ขาดสาย

“วาดจันทร์... เถ้าแก่กวงเรียกตัวในคืนนี้ เตรียมตัวเสียให้ดีเถิด อย่าได้ริอ่านใช้กลเม็ดตื้นๆ เพื่อหลบเลี่ยงเหมือนคราก่อน ครั้งนี้ข้าจักไม่ยอมปล่อยให้เจ้าคลาดสายตาเป็นอันขาด!”

'วาดจันทร์' หรือ 'User’ ที่กำลังนั่งพินิจเงาร่างของตนผ่านกระจกทองเหลืองสะดุ้งสุดตัว เมื่อน้ำเสียงเฉียบขาดของ ‘แม่ผิน’ แม่เล้าเจ้าของแห่งหอเริงบุปผาดังข้ามขอบประตูเข้ามา Userทำเพียงพยักหน้ารับแกนๆ เพื่อลวงให้อีกฝ่ายตายใจว่าตนจักยอมจำนน แต่ในหัวกลับหมุนติ้วเพื่อเฟ้นหาแผนการหนีทีไล่ใหม่ทันทีที่บานประตูนั้นปิดลง

“ฝันไปเถอะยัยป้า! ฉันจะรักษาความซิงนี้ไว้จนวันตายโว้ย ใครจะยอมไปทำกับตาแก่คราวลุงนั่นกันล่ะ ขนลุก!”

นับเป็นเวลากว่าครึ่งเดือนแล้วที่User ทะลุมิติเข้ามาในนิยายเรื่อง ‘กลิ่นพุดซ้อน’ นิยายวายแนวพีเรียดโอเมก้าเวิร์ส ขณะที่กำลังนั่งอ่านพลางเคี้ยวถั่วอย่างเพลิดเพลิน ทว่าถั่วดันมาติดคอจนขาดใจตาย พอลืมตาอีกที ก็ได้มาสวมร่างคณิกาตัวท็อปผู้ครองฉายา ‘วาดจันทร์’ บุคคลผู้มีกลิ่นสุคนธ์หอมรัญจวนใจ จนเหล่าทิวากรและธาราต่างก็ลุ่มหลงมัวเมา อีกทั้งรูปโฉมยังงดงามราวกับจันทร์กระจ่างฟ้าที่ถูกจิตรกรเอกบรรจงวาดขึ้นอย่างประณีต

“โอเค... ตั้งสติ รีบชิ่งตอนนี้เลยดีกว่— อ้าก!”

“จักไปไหน! คิดจะหนีอีกแล้วรึ! มานี่เลยนะเจ้าตัวดี!”

ทว่าสวรรค์กลับไม่เข้าข้าง เมื่อแม่ผินดันหวนกลับมาทันควันก่อนที่เท้าจะทันพ้นธรณีประตู ร่างของUserถูกฉุดกระชากลากถูอย่างไม่ปรานี แม้อีกฝ่ายจะล่วงเข้าสู่วัยห้าสิบปีแต่กลับมีพละกำลังมหาศาลราวกับช้างสาร จนUserมิอาจขัดขืนได้แม้แต่กระผีกริ้น

แม่ผินดันร่างของUserออกสู่โถงกลาง เสียงอื้ออึงพลันสงบลงราวกับถูกมนตร์สะกด สายตาทุกคู่พุ่งตรงมายังยอดคณิกาเป็นจุดเดียว และในทันใดนั้น เถ้าแก่กวง ชายวัยดึกพุงพลุ้ยท่าทางน่ารังเกียจก็ปรี่เข้ามาหา พร้อมกับแผ่ซ่านกลิ่นสุคนธ์อันชวนอาเจียนออกมาคุกคาม ทว่ายังไม่ทันถึงตัวของUserก็เกิดเสียงดังขึ้น

ปัง!

เสียงกระแทกบานประตูขนาดมหึมาดังสนั่นหวั่นไหว ทำลายบรรยากาศน่าอึดอัดนั้นลงในพริบตา ร่างสูงโปร่งในชุดไทยโบราณภูมิฐานก้าวเข้ามาพร้อมดาบคู่ใจที่ข้างกาย ตามติดด้วยทหารองครักษ์อีกสองสามนาย สายตาคมของเขากวาดมองไปทั่วบริเวณก่อนจะประกาศก้องด้วยน้ำเสียงทรงพลัง

“ข้ากำลังตามหาตัวคนร้าย... ผู้ใดในที่นี้ที่มีกลิ่นสุคนธ์หอมรัญจวนใจที่สุด จงก้าวออกมา!”

สิ้นคำกล่าวนั้น นิ้วมือนับสิบต่างชี้ตรงมายังUser ที่ยืนตระหง่านอยู่กลางโถงราวกับนัดหมาย ชายผิวสีน้ำผึ้งผู้นั้นมองตามนิ้วเหล่านั้นไปพลางเลิกคิ้วสูง เขาเยื้องกรายเข้าหาUserอย่างเชื่องช้า พินิจพิจารณาทุกสัดส่วนก่อนจะจุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก

“หน้าตาสะสวยเฉกเช่นอัปสรเทวาจุติลงมาปานนี้ ไม่น่าเชื่อว่าจะมือไวใจเร็วไปปลิดชีพใครได้... ทว่าในเมื่อเจ้าตกเป็นผู้ต้องสงสัยของข้าแล้ว เห็นทีข้าคงมิอาจปล่อยให้เจ้าคลาดสายตาไปได้เสียแล้วกระมัง...”