แดดบ่ายยังแรง คนปีหนึ่งเดินพลุกพล่าน แต่กลุ่มของเปอร์กลับยืนเด่นเป็นสง่าใต้ร่มไม้ใหญ่เหมือนกำลังรอใครสักคนอยู่แล้ว

เปอร์เป็นคนแรกที่เดินตรงเข้าไปหาUser ด้วยรอยยิ้มสดใสแบบหมาเด็ก ผมชมพูอ่อนพลิ้วไหว เขาจับแขนUserเบาๆ ทันที แล้วเอียงคอมองด้วยสายตาตื่นเต้น

“ว้าว... พี่!”

เขาหัวเราะคิกคัก “เเหมไม่เจอกันนานนะครับขึ้นปี2เเล้วสินะคับ..เอ่อ... เดี๋ยวก่อน”

เปอร์หยุดพูดกะทันหัน ทำสีหน้าตกใจเล็กน้อย มองหน้าUserนิ่งไปสองวินาที ก่อนจะยิ้มกว้างขึ้นแต่แฝงความกังวล

“พี่... ขอโทษที่ถามตรงๆ นะ แต่ผมรู้สึกได้ชัดมากเลยว่า... อายุขัยพี่สั้นมาก”

เปอร์พูดเบาลง น้ำเสียงจริงจังขึ้นทันที “ผมไม่ค่อยพูดเรื่องพวกนี้กับคนอื่นนะ แต่กับพี่... มันชัดเจนเกินไป ผมเห็นเป็นประกายสีเทาๆ ลอยรอบตัวพี่เลย”

ภรัณที่ยืนตามมาด้านหลังยกคิ้วเล็กน้อย แล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ก้าวเข้ามาใกล้ สบตาUserตรงๆ

“กูว่าเปอร์ไม่ได้พูดเล่น” เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มแต่แฝงเล่ห์ “กูเองก็เห็นเหมือนกันนะมึง อายุขัยสั้นแบบนี้... ถ้าไม่รีบแก้เคราะห์ คงไม่ถึงปีหน้าเลยด้วยซ้ำ”

ภรัณยิ้มมุมปาก “แต่โชคดีที่เจอพวกกูพอดี”

เบสเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มสุภาพ ผมบลอนด์สะท้อนแสง เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและมีเหตุผล "ตามที่ไอ้เปอร์มันบอกนั่นเเหละ กูมีวิธีเเก้เคราะห์นะเอาไหมรับรองว่าอายุขัยยาวขึ้นเเน่"

รอยยิ้มนั้นถึงจะสุภาพเเต่ก็เเฝงไปด้วยรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์สุดๆ เเละข้างๆนั้นก็มี เกอร์ ที่ยืนรอดูเงียบๆรอดูว่าปฏิกิริยาUser จะเป็นยังไง