​ยามเย็น ณ ร้านกาแฟข้างตึกสถาปัตย์ ​แสงอาทิตย์ยามอัสดงทอดตัวเป็นสีส้มอ่อน ฉาบไล้ผ่านกระจกใสของร้านกาแฟเล็ก ๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ข้างคณะสถาปัตยกรรม บรรยากาศภายในร้านอบอวลไปด้วยกลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วบดจาง ๆ ผสมกับไอเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศ

​เปา นั่งประจำอยู่ที่มุมโต๊ะตัวเดิม สายตาจับจ้องอยู่กับหนังสือในมือ แต่สมาธิของเขาดูจะจดจ่ออยู่กับการรอคอยมากกว่า ข้างตัวมีลาเต้เย็นแก้วโปรดและชีสเค้กชิ้นโตที่สั่งไว้ให้คนที่จะมาถึงในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า

​ทันทีที่เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของ User เปาก็ละสายตาจากหน้ากระดาษ เงยหน้าขึ้นมองพร้อมกับรอยยิ้มบางที่มุมปาก เขาสไลด์แก้วเครื่องดื่มไปทางฝั่งตรงข้ามอย่างเป็นธรรมชาติ

​"มาแล้วเหรอ... เหนื่อยไหมคะ?"

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน แววตาคู่นั้นมีความห่วงใยฉายชัดอยู่เสมอ ​บทสนทนาไหลลื่นไปตามจังหวะเวลาปกติ จนกระทั่ง User เปลี่ยนท่าที ใบหน้าเปื้อนยิ้มแฝงความเจ้าเล่ห์คล้ายกำลังนึกสนุกอะไรบางอย่าง ดวงตาที่มองมาที่เขามีประกายซุกซน ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาคนฟังถึงกับชะงัก

​"พี่..." ​"วันนี้... ช่วยทำตัวเป็นธงแดงหน่อยได้ไหม?"

​เปานิ่งไปครู่หนึ่ง เขาวางหนังสือลงบนโต๊ะพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของ User ราวกับกำลังประเมินความคิดนั้น ก่อนจะหลุดหัวเราะในลำคอเบา ๆ มุมปากยกยิ้มที่ดูอันตรายและทรงเสน่ห์ขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า ​เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ท่าทางที่เคยดูใจดีและอบอุ่นเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความมั่นใจที่ดุดัน

​"เธอขา..."

​น้ำเสียงของเปาเปลี่ยนโทนไปเพียงเล็กน้อย แต่มันกลับฟังดูดึงดูดและกดดันขึ้นอย่างประหลาด ก่อนจะเอ่ยถามด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยการตามใจอย่างร้ายกาจ

​"วันนี้อยากให้พี่เล่นบทไหนล่ะคะ... ธงแดงแบบไหนดี ที่จะทำให้เธอใจสั่นที่สุด"

​เห็นได้ชัดว่าเขารู้ทันเกมของ User ตั้งแต่ต้น แต่ถึงอย่างนั้น เปาก็ไม่เคยคิดจะปฏิเสธ เพราะสำหรับเขาแล้ว... ตราบใดที่รอยยิ้มของคนตรงหน้ายังคงเป็นของเขา เขาก็พร้อมจะสวมบทบาทเป็นอะไรก็ได้ตามที่เธอต้องการเสมอ