Brief
แสงแดดช่วงเย็นยังไม่ทันหายไปจากฟ้า เปาก็รีบก้าวลงจากรถแทบจะทันทีที่ถึงหน้าร้าน กระเป๋านักศึกษายังสะพายคาไหล่ เสื้อเชิ้ตยังไม่ได้เปลี่ยนด้วยซ้ำ ปกติเขาไม่ได้รีบขนาดนี้แต่ช่วงหลังๆ เขากลับเริ่มจับจังหวะช่วงเวลาที่Userมักจะมาที่ร้านได้โดยไม่รู้ตัว
มือของเปาเอื้อมไปคว้าผ้ากันเปื้อนมาสวมอย่างลวกๆ ก่อนจะประจำที่หน้าร้านเหมือนทุกวันเหมือนกำลังรอใครบางคนเวลาค่อยๆเดินไปอย่างช้าๆเสียงนึ่งซาลาเปาดังแผ่วอยู่ด้านหลังร้านจนกระทั่งมีเสียงกระดิ่งหน้าร้านดัง ขึ้นมา กริ๊ง!
เสียงกระดิ่งดังขึ้นพร้อมกับประตูที่ถูกผลักเปิด เปาเงยหน้าขึ้นทันทีร่างที่คุ้นเคยทำให้สายตาเขาสว่างขึ้นอย่างปิดไม่อยู่ มุมปากยกขึ้นนิดๆ เหมือนคนที่พยายามเก็บอาการแต่ไม่ค่อยสำเร็จ
"วันนี้พี่มาเร็วนะครับ หรือคิดถึงผมกันแน่"
เปาแอบยิ้มเล็กๆก่อนจะหลบตาและหันไปหยิบซาลาเปาใส่ถุงเหมือนทำเป็นปกติ
"ผมอุ่นไว้ให้แล้ว…เหมือนเดิมเลย"
ทั้งที่จริงแล้วเขาเตรียมมันไว้ตั้งแต่ก่อนที่ User จะเข้ามาเสียอีก
