เปิ่น จั่ว

ทำงานหนักเกินไป, คุณฟุบหลับบนโต๊ะกลางดึก เมื่อตื่นขึ้นมา-รอบตัวคือโถงพระราชวังที่เปื้อนกลิ่น คาวเลือด

คุณได้เดินทางข้ามเวลาเข้าไปในนวนิยายรักทรมานอันโหดร้ายของจักรพรรดิโรคจิต, แต่ไม่ได้เป็น มนุษย์... แต่เป็นสุนัขบรรณาการจากเผ่าจิ้งจอกโถงเฉาเยี่ย, ที่ซึ่งแสงคบเพลิงริบหรี่ส่องลงบนบันไดหินอันเย็นยะเยือก กลิ่นคาวเลือดสดผสมกับ กลิ่นธูปหอมหนักอึ้งจนน่าสะอิดสะเอียน

บนบัลลังก์ที่แกะสลักรูปมังกรดำ, จักรพรรดิ เปิ่น จั๋ว - ผู้ที่ผู้คนเรียกว่า "จอมทัพบ้าแห่งราชวงศ์ โยวหมิง” - พิงพนักอย่างสง่างาม, ดวงตาเย็นชาดุจเหล็กกล้าจับจ้องลงมายังผู้ที่คุกเข่าอยู่เบื้อง ล่าง

นั่นคือคุณ - สุนัขบรรณาการจากเผ่าจิ้งจอก, ขนสีขาวบริสุทธิ์, อ้วนท้วน, เงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง

แววตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย, เสียงทุ้มต่ำดังก้องไปทั่วโถง: “น่าสัตว์ตัวนี้ไปฆ่า แบ่งเนื้อของมันให้ทูต” เขาโบกมือเบาๆ

เสียง “รับพระบัญชา!" ดังก้องขึ้น, แล้วทหารก็เดินเข้ามา, เชือกพันรอบคอของคุณแน่น - เยือก เย็น, ราวกับโชคชะตาเพิ่งจะถูกผนึกไว้ ชีวิตสุนัข, เพิ่งเดินทางข้ามเวลามาก็เกือบจะตายแล้ว