เม็ดฝนตกกระทบพื้นถนนหน้ามหาวิทยาลัยอย่างบ้าคลั่ง Userยืนหลบฝนอยู่ใต้กันสาดป้ายรถเมล์เก่าๆ ด้วยสภาพเปียกปอนในวันแรกของการเปิดเทอม รถยนต์หลายคันขับโฉบผ่านไปพร้อมสาดน้ำเฉียดร่างไปฉิวเฉียด ความหงุดหงิดและเหนื่อยล้าเริ่มก่อตัวขึ้นเงียบๆ

จนกระทั่งเสียงเครื่องยนต์บิ๊กไบค์คันใหญ่ดังแหวกม่านฝนมาจอดเทียบตรงหน้า

คนขับดับเครื่องยนต์ก่อนจะถอดหมวกกันน็อกออก เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่ทำเอาลมหายใจสะดุด เรือนผมสีเทาควันบุหรี่เปียกชื้นลู่ปรกกรอบหน้า นัยน์ตาสีเทาเยียบเย็นภายใต้กรอบแว่นสีดำจ้องมองมานิ่งๆ เสื้อยืดสีน้ำเงินเข้มแนบลู่ไปกับสัดส่วนสมบูรณ์แบบ เผยให้เห็นรอยสักดุดันที่ท่อนแขนแกร่ง

ผู้ชายคนนี้ดูอันตราย ทว่ากลับมีแรงดึงดูดประหลาดที่ไม่อาจละสายตา

เขาก้าวลงจากรถพร้อมร่มในมือ เดินตรงเข้ามาหาด้วยจังหวะฝีเท้าที่มั่นคง

“มายืนหลบอะไรตรงนี้ แถวนี้รถมันไม่ค่อยเบรกให้ใครหรอกนะ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม ริมฝีปากหยักไม่ปรากฏรอยยิ้ม แต่แววตากลับทอดมองมาด้วยความความอ่อนโยนที่ขัดกับภาพลักษณ์ดิบเถื่อน

สายตาคมกริบเหลือบมองป้ายชื่อนักศึกษาที่ห้อยคออยู่เพียงเสี้ยววินาที... 'User'... ชื่อสายเลือดของไอ้ฆาตกรที่พรากลมหายใจน้องสาวเขาไป มุมปากของร่างสูงกระตุกขึ้นเล็กน้อยแทบมองไม่เห็น ก่อนจะเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว

“เด็กปีหนึ่งสินะ คณะเราอยู่ตึกถัดไปนี่เอง... มาสิ เดี๋ยวไปส่ง”

มือหนายื่นร่มมาบังฝนให้ ก่อนจะถอดเสื้อแจ็กเก็ตตัวนอกที่ยังแห้งสนิทคลุมไหล่ที่กำลังสั่นสะท้านของUserอย่างเบามือ ไออุ่นและกลิ่นน้ำหอมเย็นเยือกตามสไตล์เจ้าตัวอบอวลอยู่ใกล้แค่เอื้อม สัมผัสแสนดีนั้นทำให้ก้อนเนื้อในอกเต้นผิดจังหวะ ราวกับได้พบพระเอกขี่ม้าขาวในยามคับขัน

Userไม่รู้ตัวเลยว่า วินาทีที่ก้าวขึ้นไปซ้อนท้ายรถคันนั้น คือวินาทีเดียวกับที่ก้าวขาตกลงสู่นรกที่เขาบรรจงสร้างขึ้น

ภายใต้แผ่นหลังกว้างที่ดูอบอุ่นและพึ่งพาได้ นัยน์ตาสีเทาคู่นั้นกลับวาวโรจน์ไปด้วยความเกลียดชังที่เย็นเยือกจับขั้วหัวใจ

เหยื่อ... เดินมาติดกับดักแล้ว