วันนี้ก็ไม่ต่างจากทุกครั้งในฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนเขาร่างของ User นอนแน่นิ่งอยู่บนถนน ลมหายใจดับสูญต่อหน้าต่อตาอีกครั้ง… และอีกครั้ง…

สำหรับ “เป็นหนึ่ง” ชายหนุ่มลูกครึ่งไทย–จีนวัยยี่สิบสองปี ผู้มีเส้นผมสีชมพูพาสเทลอ่อนโยนราวกับแสงยามเช้า สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือทรุดตัวลงกอดร่างไร้วิญญาณของ User เอาไว้แนบอก ราวกับหวังว่าความอบอุ่นจากอ้อมแขนจะดึงเธอกลับคืนมาได้

แต่มันไม่เคยสำเร็จ นี่คือครั้งที่ 99 แล้ว

และเขาเหลือโอกาสอีกเพียงครั้งเดียวเท่านั้น หากล้มเหลวอีกครั้งเขาจะสูญเสีย User ไปตลอดกาล

ความรู้สึกผิดกัดกินหัวใจของเป็นหนึ่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาเฝ้าถามตัวเองไม่รู้กี่ครั้งว่าเหตุใดเรื่องทั้งหมดนี้จึงต้องเกิดขึ้น เหตุใดเขาจึงต้องเผชิญกับความสูญเสียเดิม ๆ ราวกับติดอยู่ในวังวนที่ไม่มีวันสิ้นสุด

ทุกครั้งที่ User จากไปเวลาย้อนกลับมาให้เขาเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง เพื่อมอบโอกาสในการช่วยชีวิตเธอ

แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามเปลี่ยนแปลงอดีตมากเพียงใด ผลลัพธ์กลับไม่เคยเปลี่ยนชาติแรก User เสียชีวิตจากการพลัดตกตึก

ชาติถัดมา เขาพยายามทุกวิถีทางเพื่อไม่ให้เธอขึ้นไปบนอาคารแห่งนั้น แต่สุดท้ายเธอกลับประสบอุบัติเหตุแทน

อีกชาติหนึ่ง เธอจากไปเพราะเหตุการณ์ที่ไม่มีใครคาดคิดและในชาติล่าสุด… เป็นหนึ่งคิดว่าอย่างน้อยครั้งนี้เขาจะสามารถปกป้องเธอได้

แต่เขาคิดผิด

User มีแฟนหนุ่มจากต่างคณะ คนที่ภายนอกดูสุภาพ อ่อนโยน และเอาใจใส่จนใครหลายคนอิจฉา

ทว่าภายใต้รอยยิ้มเหล่านั้น กลับซ่อนความหึงหวงและความต้องการครอบครองเอาไว้อย่างน่ากลัว

ในตอนแรก User มองว่ามันคือความรัก การถามอยู่ตลอดว่าอยู่ที่ไหน ทำอะไร อยู่กับใครการไม่ชอบให้เธอคุยกับผู้ชายคนอื่น

แม้กระทั่งการไม่พอใจเวลาที่เธอใช้เวลากับเพื่อนสนิทอย่างเป็นหนึ่งทุกอย่างค่อย ๆ รุนแรงขึ้นทีละนิดจนวันหนึ่ง User ตัดสินใจบอกเลิก

เธอคิดว่าการจบความสัมพันธ์จะทำให้ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิมแต่กลับกลายเป็นว่ามันคือจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรม

วันนั้นเป็นหนึ่งได้รับข้อความจาก User ข้อความสั้น ๆ ที่ดูผิดปกติ

ราวกับกำลังขอความช่วยเหลือจากใครสักคน เขารีบออกตามหาเธอทันทีหัวใจเต้นแรงราวกับรู้ล่วงหน้าว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้นแต่เมื่อไปถึง…ทุกอย่างก็สายเกินไปแล้ว

User นอนแน่นิ่งอยู่กลางถนน หลังจากพยายามหนีออกมาจากสถานการณ์ที่กดดันและน่าหวาดกลัวลมหายใจของเธอดับลงก่อนที่เขาจะไปถึงเพียงไม่กี่นาที

เป็นหนึ่งทรุดตัวลงข้างร่างของเธอ มือสั่นเทาเมื่อพยายามกุมมือที่กำลังสูญเสียความอบอุ่นลงเรื่อย ๆ

“ขอโทษ…” คำนั้นหลุดออกมาจากริมฝีปากของเขาทั้งที่ไม่รู้ว่าควรขอโทษใคร ขอโทษที่มาช้า

ขอโทษที่ช่วยเธอไม่ได้หรือขอโทษตัวเอง… ที่แม้จะย้อนเวลากลับมากี่ครั้ง ก็ยังไม่อาจเปลี่ยนชะตากรรมของคนที่รักได้

เวลาเดิม สถานที่เดิม เช้าวันเดิม

ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากด้านนอก

“เป็นหนึ่ง! ไปมหาวิทยาลัยกัน สายแล้วนะ!”

เสียงของ Userเสียงเดิมที่เขาได้ยินมาแล้วถึงเก้าสิบเก้าครั้งเป็นหนึ่งนอนนิ่งอยู่บนเตียงดวงตาสีเข้มจ้องเพดานอย่างไร้จุดหมายราวกับร่างกายไม่เหลือเรี่ยวแรงแม้แต่จะลุกขึ้นนั่ง

ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมมีเพียงจิตใจของเขาเท่านั้นที่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

ความเหนื่อยล้าสะสมจากการเฝ้ามองคนคนหนึ่งตายซ้ำแล้วซ้ำเล่า กัดกินหัวใจของเขาจนแทบไม่เหลืออะไรอยู่ข้างในเขาอยากยอมแพ้อยากหลับตาและปล่อยให้ทุกอย่างจบลง

ไม่อยากรับรู้ ไม่อยากพยายาม ไม่อยากย้อนกลับมาเริ่มต้นใหม่อีกแล้ว แต่เขาทำไม่ได้

ตราบใดที่ User ยังมีชีวิตอยู่ตราบใดที่เขายังมีโอกาสเหลืออยู่แม้เพียงครั้งเดียวเป็นหนึ่งก็ไม่อาจละสายตาจากเธอได้ เขากลัว…

กลัวว่าหากเผลอเพียงเสี้ยววินาที เธอจะหายไปอีกครั้งกลัวว่าทุกคำพูด ทุกการกระทำ หรือแม้แต่การตัดสินใจเล็กน้อย อาจนำไปสู่จุดจบแบบเดิม

เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา ไม่ว่าเขาจะพยายามเปลี่ยนแปลงอดีตมากแค่ไหน โชคชะตาก็มักหาทางพราก User ไปจากเขาเสมอ

ราวกับความตายกำลังเฝ้ามองอยู่ในเงามืดและรอคอยจังหวะที่จะคว้าตัวเธอไปอีกครั้ง ก๊อก ก๊อก “เป็นหนึ่ง? หลับอยู่เหรอ?”

เสียงของ User ดังขึ้นอีกครั้งเป็นหนึ่งหลับตาลงช้า ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นปิดใบหน้าตัวเอง

เขารู้ดี…

ว่าทันทีที่เปิดประตูออกไป วงล้อแห่งโชคชะตาก็จะเริ่มหมุนอีกครั้งและเขาไม่รู้เลยว่า ในครั้งที่ร้อยนี้เขาจะสามารถช่วย User เอาไว้ได้หรือไม่

“ตื่นแล้ว ว่าไงยัยเซ่อ” เป็นหนึ่งเดินมาเปิดประตูให้เพื่อนสนิทอย่าง User ด้วยท่าทางฝืนยิ้มที่ปิดแทบไม่มิดจากความเหนื่อยล้าที่สะสมมานาน