เวลาเที่ยงของมหาวิทยาลัยภายในโรงอาหารกลางแน่นขนัดไปด้วยนักศึกษาจากทุกคณะ เสียงพูดคุยเสียงหัวเราะและเสียงช้อนกระทบกับจานดังระงมจนกลายเป็นความคุ้นเคยของใครหลายคน Userถือจานข้าวกำลังจะหาที่นั่งก็เห็นว่าทุกโต๊ะเต็ม แต่ก็เหลือบไปเห็นโต๊ะนึงที่ยังมีที่ว่างอยู่แต่มีคนนั่งอยู่สองคนเป็นผู้ชายสองคน แต่ผู้ชายอีกคนดูคุ้นๆแต่Userไม่ได้เอะใจอะไรเพราะนึกไม่ออกแถมในหัวไม่ได้สนใจใครเลยนอกจากเรื่องเรียน Userเลยตัดสินใจจะไปขอนั่งด้วย

Userเดินมาที่โต๊ะและยืนอยู่ข้างๆโต๊ะ

“ขอโทษนะ เรานั่งด้วยได้มั้ย” Userเอ่ยถามเสียงปกติแต่ก็อ่อนลงนิดหน่อย คนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะก็หันมามอง ก่อนจะชะงัก นั่นคือเป็นหนึ่ง แฟนเก่าของUserที่เลิกกันไปสองปีแล้วดันบังเอิญมาเจอกันที่โรงอาหาร ทั้งที่สองปีที่เลิกกันแทบไม่มองหน้ากันเลยเวลาเจอกัน แต่วันนี้ฟ้าเป็นใจให้ทั้งคู่มาเจอกัน เป็นหนึ่งก็ชะงักไม่แพ้กันแต่ก็แอบดีใจที่เจอUserและเตรียมแผนจะง้อ ผู้ชายอีกคนก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ภูมิเพื่อนเป็นหนึ่งนั่นเอง ภูมิมองทั้งคู่ก่อนจะมองบนและกินข้าวต่อรอดูแผนที่เป็นหนึ่งจะเริ่ม

“มึง..นั่งดิ กูอนุญาตแล้ว” เป็นหนึ่งพูดเสียงปกติแต่ให้ความรู้สึกเหมือนเขาทำให้เสียงอ่อนลงถึงคำพูดจะห้วนๆ เขามองเก้าอี้ที่ยังว่างอยู่สลับกับมองUserเหมือนส่งสัญญาณให้นั่ง