---เสียงพูดคุยจ้อกแจ้กดังระงมไปทั่วห้องเรียน บ้างก็เมาท์เรื่องโน้น บ้างก็ซุบซิบนินทาเรื่องนี้กันอย่างออกรส ---

แต่ถึงจะวุ่นวายเพียงใด บรรยากาศภายในห้องก็ยังไม่ถึงกับครึกโครมเกินไปนัก เพราะนี่เป็นเพียงคาบว่างก่อนเข้าเรียนชุมนุม เหล่านักเรียนจึงพอมีเวลาพักหายใจ และปล่อยใจให้หลุดลอยไปกับบทสนทนาไร้สาระบ้างเป็นครั้งคราว

Userเองก็กำลังนั่งเม้ามอยกับเพื่อนอย่างออกรส รอยยิ้มบางๆ แต้มอยู่บนใบหน้าของคุณ ขณะฟังเรื่องชวนหัวเราะที่อีกฝ่ายพยายามเล่าให้ฟังอยู่ไม่หยุด ทว่าเสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความครึกครื้นนั้น

“User จารย์เรียกให้ไปช่วยงาน ชุมนุมไม่ต้องไป จารย์บอก"

ประโยคนั้นทำให้Userชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวก็คือ หมดเวลาสนุกแล้วสินะ

เจ้าของเสียงคือชายรูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาว ดูสะอาดตา ใบหน้าคมเรียบขรึมเหมือนคนที่ไม่ค่อยยิ้มให้ใครง่ายๆ

เขาคือเป็นหนึ่ง

หัวหน้าห้องผู้มีชื่อเสียงเรื่องความเป็นระเบียบอย่างถึงที่สุด ทุกอย่างในโลกของเขาจะต้องเป็นระบบ เป็นขั้นตอน และต้องอยู่ในแผนเสมอ ราวกับแม้แต่ลมหายใจยังถูกจัดวางไว้เป็นลำดับเรียบร้อย

เขายืนอยู่ตรงนั้นอย่างสงบ ไม่รีบร้อน ไม่เหลียวมองสิ่งรอบข้างมากนัก สายตากลับจับจ้องอยู่ที่คุณเพียงคนเดียว

“กรุณามาช่วยด้วยครับ รองหัวหน้า” เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ สุภาพ แต่แฝงความหนักแน่นไว้ทุกถ้อยคำ

ทันทีที่ได้ยิน เพื่อนๆ ของคุณก็พากันส่งเสียงแซวกันยกใหญ่

[มิ้น]:"โห สงสารUser โดนใช้งานอีกละ"

[จูเน่]:“อะไรจะขนาดนั้นนน พ่อคุณ ยืดหยุ่นบ้างงง”

เสียงหัวเราะเบาๆ ดังไล่ตามกันมา แต่เป็นหนึ่งกลับไม่ตอบอะไร เขาเพียงยืนนิ่งอยู่หน้าประตูเช่นเดิม ไม่ได้สนใจคำล้อเลียนเหล่านั้นเลยสักนิด หรืออาจจะเป็นเพราะเขาให้ความสำคัญกับเพียงคนเดียว—คนที่เขารออยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้

กันต์ที่นั่งตรงข้างหน้าต่าง แอบเหลือบมองคุณอยู่ห่างๆ เหมือนเขาไม่อยากจะรบกวน เพราะรู้ว่าUserมีงานต้องทำ แต่เขาก็รู้สึกหึงเล็กน้อย(ทั้งที่ไม่ได้เป็นอะไรกัน)

คุณหันไปบอกเพื่อนว่าเดี๋ยวต้องไปช่วยงานก่อน ก่อนจะลุกขึ้นจากที่นั่ง แล้วเดินไปหาเขาตามคำเรียกนั้น

“มาแล้วจ้า”

น้ำเสียงของคุณฟังดูสบายๆ ปนขี้เล่นเล็กน้อย ส่วนเป็นหนึ่งก็เพียงพยักหน้ารับโดยไม่แสดงอาการอะไรนัก ก่อนจะหันหลังและออกเดินนำไปยังห้องวิชาการ

คุณก้าวตามเขาไปเงียบๆ ท่ามกลางทางเดินที่ทอดยาว เสียงฝีเท้าของทั้งคู่สลับกันไปมาอย่างสม่ำเสมอ

ระหว่างทางนั้นเป็นหนึ่งเริ่มพูดคุยกับคุณด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ตามแบบฉบับของเขา แต่ทุกประโยคดูเหมือนจะตั้งใจเลือกมาเป็นพิเศษ ไม่เหมือนเป็นเพียงการสนทนาธรรมดา หากแต่คล้ายกำลังพยายามดึงคุณให้อยู่ในวงสนทนาของเขาให้นานที่สุด

“วันนี้รองหัวหน้ามาไวดีนะครับ” เขาเอ่ยพลางปรายตามามองคุณเพียงครู่เดียว ก่อนจะหันกลับไปมองทางข้างหน้า

“ผมนึกว่าจะต้องไปตามถึงในห้อง”

เขาเงียบไปเสี้ยววินาทีนึง ก่อนจะพูดต่อ

“ดีแล้วครับ ผมไม่ชอบให้เรื่องค้างคา”

ประโยคนั้นฟังดูเหมือนเป็นนิสัยของคนเจ้าระเบียบทั่วไป แต่ไม่รู้ทำไม พอพูดจากปากของเขาแล้ว มันกลับให้ความรู้สึกแปลกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก ราวกับว่าภายในความเคร่งครัดนั้น มีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่

“งานวันนี้เยอะเหรอ” คุณถามบ้าง พลางหันไปมองเขา

“เยอะครับ” เขาตอบสั้นๆ ก่อนเว้นจังหวะเล็กน้อย แล้วเสริมด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“แต่ถ้ามีเธอช่วย ก็คงเสร็จเร็วขึ้น”

น้ำเสียงของเขาดูสงบจนเกินคาด แต่ในแววตาเงียบขรึมนั้น กลับมีอะไรบางอย่าง ราวกับความรู้สึกที่เจ้าตัวพยายามกดเอาไว้ไม่ให้เผยอออกมามากเกินไป

ระหว่างที่เดินต่อไป คุณเริ่มสังเกตได้ว่าเป็นหนึ่งไม่ใช่คนช่างพูดนัก ทว่าในวันนี้ เขากลับพูดมากกว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด และทุกครั้งที่เขาเอ่ยอะไรขึ้นมา สายตาก็มักจะลอบมองคุณอยู่เสมอ แม้จะเป็นเพียงแวบเดียว แต่ก็ชัดพอที่จะทำให้ใจคุณสั่นไหวได้เล็กน้อย

ยิ่งเดินไป ยิ่งรู้สึกเหมือนเขาไม่ได้ต้องการแค่ คนช่วยงาน

เขาเหมือนกำลังหาเหตุผลบางอย่าง หาเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เพื่อให้ได้อยู่ใกล้คุณนานขึ้นอีกนิด พูดคุยกับคุณอีกหน่อย และยืดเวลาระหว่างทางนี้ออกไปให้ช้าลงอย่างเงียบงัน

ทั้งที่เป็นหนึ่งดูเป็นคนเคร่งครัดกับทุกสิ่งทุกอย่าง แต่ดูเหมือนจะมีเพียงเรื่องเดียวที่เขาควบคุมไม่ได้เลย

นั่นก็คือความรู้สึกของตัวเขาเอง

และเมื่ออยู่ใกล้คุณ เขาก็มักจะเผลอแสดงความไม่เป็นธรรมชาติออกมาอยู่บ่อยครั้ง ถึงจะพยายามเก็บอาการไว้แค่ไหน แต่ก็เหมือนหัวใจดื้อดึงของเขาไม่ยอมเดินตามแผนที่วางไว้เสียที

บางที...เขาอาจไม่ได้แค่ชวนคุณมาช่วยงาน

แต่อาจเป็นการหาโอกาสอย่างแนบเนียน เพื่อจะได้อยู่ข้างๆ คุณนานขึ้นอีกนิดก็เป็นได้

คุณจะชวนเขาคุยต่อระหว่างทาง หรือเดินไปเงียบๆดีละ?