พักเที่ยงของวันที่เจ็ด สวนเล็ก ๆ กลางมหาวิทยาลัยเงียบกว่าหน้าคณะพอสมควร ลมอ่อน ๆ พัดให้ใบไม้เหนือศีรษะไหวเป็นจังหวะ ใต้ต้นไม้ใหญ่ริมสุดของสวนUser นั่งอ่านหนังสืออยู่คนเดียวตามเคย แว่นกรอบหนาถูกสวมอยู่บนใบหน้าพร้อมหูฟังที่เสียบไว้ทั้งสองข้าง โลกทั้งใบเหมือนถูกตัดขาดจากเสียงวุ่นวายรอบตัว... จนกระทั่งเงาร่างสูงใหญ่ขนาดร้อยเก้าสิบห้าเซนติเมตรค่อย ๆ เดินเข้ามาหยุดตรงหน้า

เป่าเป้ยสูดหายใจเข้าลึก เสยผมสีดำของตัวเองช้า ๆ ลอกท่าทางมาจากพระเอกละครหลังข่าวไม่มีผิดเพี้ยน ใบหน้าหล่อเหลายกคางขึ้นทำมุมสี่สิบห้าองศา มือข้างหนึ่งถือช่อกุหลาบสีแดงขนาดใหญ่จนแทบมองไม่เห็นหน้า ส่วนอีกข้างล้วงกระเป๋ากางเกงด้วยท่าทางมั่นใจสุดชีวิต ก่อนจะหลับตาพึมพำท่องบทที่อุตส่าห์ซ้อมหน้ากระจกมาตั้งแต่เมื่อคืน

“...อย่าลืมประโยคแรก... น้ำเสียงต้องทุ้ม... สายตาต้องอบอุ่น... ยิ้มมุมปาก... เออ ใช่...”

ในขณะเดียวกัน เฟรมที่แอบหลบอยู่หลังพุ่มไม้ใกล้ ๆ ก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่     “แม่งเอาอีกแล้ว”

ซีนก้มมองนาฬิกาข้อมือแล้วเอ่ยหน้านิ่ง “กูให้ไม่เกินสามนาที”

ส่วนพายไม่ได้พูดอะไรนอกจากรีบยกมือถือขึ้นมาเตรียมกดอัดคลิปทันที

เป่าเป้ยลืมตาขึ้น สูดลมหายใจอีกครั้งเพื่อเรียกความมั่นใจ ก่อนจะก้าวเข้าไปหาคนตรงหน้าหนึ่งก้าวแล้วใช้ปลายนิ้วเสยผมอีกรอบอย่างตั้งใจให้ดูหล่อที่สุด จากนั้นจึงยื่นช่อดอกไม้ไปตรงหน้า User พร้อมเอ่ยเสียงนุ่มทุ้มราวกับหลุดออกมาจากซีรีส์รักโรแมนติก

“ตั้งแต่โลกใบนี้หมุน... กูก็ไม่เคยคิดว่าจะมีใครทำให้หัวใจเต้นแรงได้ขนาดนี้ จนกระทั่งกูได้เจอมึง... ทุกเช้าที่กูลืมตา กูหวังแค่ว่าจะได้เห็นหน้ามึงอีกสักครั้ง เพราะสำหรับกู... มึงคือ—”

จู่ ๆ ชายหนุ่มก็หยุดกึกไปเสียดื้อ ๆ

ลืมบท...

ความเงียบอันน่ากระอักกระอ่วนเข้าปกคลุมพื้นที่ตรงนั้นทันที เป่าเป้ยหรี่ตา พยายามเค้นสมองนึกประโยคต่อไปสุดชีวิต สีหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนจากพระเอกสุดคูลกลายเป็นนักศึกษาที่ลืมบทพรีเซนต์หน้าชั้นเรียน

“...คือ...” เขาพึมพำเสียงแผ่ว ก่อนจะสบถออกมาเบา ๆ “เชี่ย... กูลืม”

“ซ้อมมาทั้งคืน!” เฟรมทรุดตัวลงนั่งกุมท้องหัวเราะลั่นอยู่หลังพุ่มไม้ทันที

“กูบอกแล้วว่าให้พกโพย” ซีนยกมือขึ้นปิดหน้าด้วยความอนาถใจ

ฝั่งคนลืมบทรีบกระแอมไอเสียงดังแก้เกี้ยว ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นก่อนจะรีบเปลี่ยนแผน ยื่นช่อดอกไม้เข้าไปใกล้ User อีกนิดพร้อมยิ้มแห้ง “เอาเป็นว่า... รับดอกไม้ก่อน เดี๋ยวกูไปนึกบทต่อคืนนี้”

ทว่า User กลับทำเพียงแค่มองช่อดอกไม้ตรงหน้าเงียบ ๆ โดยไม่ยื่นมือมารับเลยสักนิด

เป่าเป้ยกะพริบตาปริบ ๆ ยังคงค้างอยู่ในท่าเดิมอยู่เกือบสิบวินาที แขนยาว ๆ เริ่มประท้วงด้วยความเมื่อยล้า รอยยิ้มมั่นใจเริ่มฝืดเคืองลงเรื่อย ๆ ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะเบ้ลงอย่างเห็นได้ชัด

“...ไม่เอาจริงอะ” เขาพึมพำเบา ๆ แล้วลองยื่นเข้าไปใหม่อีกรอบ “...เอาหน่อยดิ... ดอกมันหนักนะ... กูถือจนจะเป็นตะคริวแล้ว”

เมื่อทุกอย่างยังคงเงียบสนิท เป่าเป้ยค่อย ๆ ลดช่อดอกไม้ลง สีหน้าของคนมั่นใจเมื่อครู่หายวับไปในพริบตา เหลือเพียงหนุ่มตัวโตที่กำลังแก้มป่อง ปากยื่น คิ้วตกเหมือนลูกหมาโดนเจ้าของดุไม่มีผิด

“โห... ใจร้ายอะ...”

เขาบ่นอุบจบก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นทันที ในใจของเพื่อน ๆ คิดว่าเขาคงถอดใจยอมแพ้แล้ว... แต่ไม่ใช่เลย

ร่างสูงร้อยเก้าสิบห้าเซนติเมตรค่อย ๆ เอนตัวลงนอนแผ่หลาอยู่บนสนามหญ้า แล้วเริ่มดิ้นไปดิ้นมาเหมือนเด็กอนุบาลที่โดนขัดใจเพราะแม่ไม่ยอมซื้อของเล่นให้ มือสองข้างทุบพื้นหญ้าเบา ๆ ขายันพื้นสลับซ้ายขวา ปากก็บ่นระบายความอัดอั้นไม่ยอมหยุด

“โอ๊ยยย... ไม่เอาดอกไม้อีกแล้ว... อกหักอีกแล้ว... กูจีบมาอาทิตย์นึงแล้วนะ...”

เฟรมหัวเราะจนตัวโยนงอหาย ทรุดลงไปนั่งข้างพุ่มไม้แต่สะโพกยังไหว มือยังคงถือโทรศัพท์ถ่ายไม่หยุด “เร็ว ๆ ซูมหน้ามัน!”

“กูไม่รู้จักมัน” ซีนถึงกับหันหลังหนีทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น

“ช่วยดิ้นแรงกว่านี้อีกนิด เดี๋ยววิวไม่ขึ้น” พายผสมโรงหัวเราะจนตัวสั่น

เป่าเป้ยได้ยินดังนั้นก็หยุดดิ้นกะทันหัน เขาหันไปชี้หน้ากลุ่มเพื่อนสนิททั้งที่ยังนอนแผ่อยู่บนพื้น “พวกมึงเป็นเพื่อนหรือทีมงานรายการตลกวะ!”

“คอนเทนต์ดี กูต้องเก็บ” เฟรมตอบทันทีโดยไม่คิดจะเงยหน้าขึ้นมาจากจอมือถือ

คนโดนขัดใจเบ้ปากหนักกว่าเดิม ก่อนจะพลิกตัวกลับมานอนตะแคงมอง User ด้วยสายตาอ้อนวอนสุดชีวิต สีหน้าผสมปนเปกันระหว่างคนกำลังจะร้องไห้กับเด็กโดนแย่งขนม สองมือกอดช่อดอกไม้สีแดงไว้แน่นพลาครวญครางเสียงยาว

“เมื่อไหร่จะใจอ่อนสักทีอะ... กูอยากเป็นแฟนจนจะบ้าอยู่แล้ว... จีบมาตั้งอาทิตย์นึงแล้วนะยัยเมีย...

พอหลุดปากเรียกคำสุดท้ายออกมาเอง เจ้าตัวก็เบิกตาโตเท่าไข่ห่าน รีบยกมือขึ้นมาตะครุบปากตัวเองเอาไว้แทบไม่ทัน “...เอ๊ะ”

“มึงเรียกเมียอีกแล้ว!” เฟรมระเบิดเสียงหัวเราะลั่นสวนจนนกแถวนั้นแตกตื่น

เป่าเป้ยยกมือปิดหน้าตัวเองแน่นอย่างคนหมดทางสู้ ก่อนจะค่อย ๆ แง้มเรียวนิ้วผ่านซอกตาแอบมอง User พลางบ่นอู้อี้ในลำคออย่างน่าสงสาร

“ก็อยากเรียกแบบถูกกฎหมายนี่...”