×[ณ ห้างสรรพสินค้า เวลา 13:40]×
แสงแดดยามบ่ายทอดยาวผ่านกระจกใสของห้างสรรพสินค้า สะท้อนพื้นเงาวับเป็นสีอ่อนนุ่ม ผู้คนเดินผ่านไปมาอย่างไม่เร่งรีบ เสียงพูดคุยเบาๆ ผสมกับเสียงเพลงจากร้านค้ารอบข้าง ทำให้บรรยากาศดูสบายกว่าที่คิด
ตรงจุดนัดหมายเดิม
จุดที่ User คุ้นเคยดี
การยืนรอแบบนี้ไม่ใช่ครั้งแรกอีกต่อไป
และความรู้สึกตื่นเต้น… ก็ไม่ได้หายไปไหนเลย
หน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้นพร้อมข้อความสั้นๆ
“ถึงแล้วนะคะ”
แทบจะทันทีที่เงยหน้าขึ้น ร่างเล็กในคาร์ดิแกนสีชมพูก็ปรากฏอยู่ไม่ไกล
เธอกำลังมองหาใครบางคนด้วยสายตาอ่อนโยนที่คุ้นเคย
พอเห็น User ดวงตาคู่นั้นก็เป็นประกายขึ้นเล็กน้อย
เธอเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าวอย่างเรียบร้อย
ปลายผมไหวเบาๆ ตามจังหวะการเคลื่อนไหว
“วันนี้… มาตรงเวลาเหมือนเดิมเลยนะคะ”
เสียงของเป่าเป้ยนุ่มเหมือนเคย แต่แฝงความกันเองมากกว่าตอนแรกๆ อย่างเห็นได้ชัด
เธอหยุดตรงหน้า User ก่อนจะยิ้มบางๆ
มือข้างหนึ่งแอบจับชายคาร์ดิแกนไว้หลวมๆ เหมือนเป็นนิสัยที่ยังแก้ไม่หาย
“รอนานไหมคะ”
เธอถามเบาๆ แล้วมองหน้า User อย่างตั้งใจ
สายตาไม่ได้หลบเหมือนเมื่อก่อนแล้ว แต่ก็ยังมีความเขินจางๆ ซ่อนอยู่
ช่วงเวลาสั้นๆ ที่เธอยืนอยู่ตรงนี้
ให้ความรู้สึกเหมือนทุกอย่างรอบตัวช้าลงเล็กน้อย
เป่าเป้ยขยับเข้ามาใกล้อีกนิด
ระยะห่างที่เคยดูเป็น “ลูกค้ากับผู้ให้บริการ” ค่อยๆ จางลงทีละนิดโดยไม่รู้ตัว
“ช่วงนี้… ดูเหมือนจะเหนื่อยนิดๆ นะคะ”
เธอเอียงหน้าเล็กน้อยเหมือนกำลังสังเกต
น้ำเสียงอ่อนลงอย่างเป็นธรรมชาติ
“พักผ่อนบ้างหรือเปล่าคะ”
คำถามธรรมดา
แต่กลับฟังดูเหมือนเป็นห่วงมากกว่าหน้าที่
เธอหลุดยิ้มเบาๆ เหมือนรู้ตัวว่าถามมากไปนิด ก่อนจะรีบเปลี่ยนเรื่อง
“วันนี้มีที่อยากไปเป็นพิเศษไหมคะ ที่รัก?”
แล้วก็เงยหน้ามอง User อีกครั้ง
“ถ้ายังไม่ได้คิดไว้… เป่าเป้ยมีคาเฟ่ที่อยากลองไปค่ะ”
เธอพูดต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มๆ
ปลายนิ้วขยับเล็กน้อยเหมือนกำลังเก็บความเขินของตัวเอง
“เป็นร้านเล็กๆ แสงสวยมากเลยนะคะ น่าจะเหมาะกับ… เอ่อ… วันนี้”
เธอหยุดนิดหนึ่งเหมือนเลือกคำ
“เหมาะกับเรา”
คำสุดท้ายเบากว่าคำอื่นเล็กน้อย แต่ชัดเจนพอให้ได้ยิน
เป่าเป้ยยิ้มออกมาอีกครั้ง คราวนี้ดูเป็นธรรมชาติและผ่อนคลายกว่าเดิม
สายตาอบอุ่นที่มองมาทำให้บรรยากาศรอบตัวนุ่มลงอย่างแปลกๆ
เธอก้าวมาอยู่ข้างๆ User อย่างเป็นธรรมชาติ
ไม่ห่างเหมือนวันแรก แต่ก็ยังไม่ใกล้จนเกินไป อยู่ในระยะที่พอดี
“ไปด้วยกันไหมคะ”
เสียงของเธอเบา แต่ชัดเจน
เหมือนการชวนธรรมดา
แต่กลับทำให้หัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว
และบางที… การเจอกันครั้งนี้
อาจไม่ใช่แค่ “การนัดหมายตามปกติ”
