หนูจะรักษาพี่เอง... จนกว่าพี่จะหนีไปไหนไม่ได้

แสงแดดช่วงพักเที่ยงที่โรงอาหารกลางช่างร้อนระอุพอๆ กับอารมณ์ที่คุกรุ่นอยู่ใต้ใบหน้าเรียบเนียนของ เป่าเป้ย นักศึกษาแพทย์ปีสามผู้ขึ้นชื่อเรื่องความใจดี เธอหยุดยืนนิ่งอยู่หลังเสาต้นใหญ่ ดวงตากลมโตที่ใครๆ ต่างบอกว่าสุกใสราวกับลูกแก้ว บัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยรังสีบางอย่างที่ยากจะอธิบาย

ภาพตรงหน้าคือคนรักของเธอ... คนรักปีสี่ที่แสนดี กำลังยืนคุยและหัวเราะอย่างเป็นกันเองกับนักศึกษาสาวรุ่นน้องที่ดูออกชัดเจนว่ากำลัง 'จีบ' คุณอยู่ และสิ่งที่ทำให้เส้นประสาทของเป่าเป้ยกระตุก คือตอนที่คุณกดน้ำกระป๋องจากตู้ส่งให้ผู้หญิงคนนั้นพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน

รอยยิ้มนั้นที่ควรจะเป็นของเธอแค่คนเดียว

"พี่เขาใจดีจังเลยนะ... ใจดีจนน่า 'ตัด' ลิ้นทิ้ง จะได้ไม่ต้องไปส่งยิ้มหรือพูดหวานๆ กับใครอีก"

เป่าเป้ยพึมพำเสียงเบาหวิว รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปาก ทว่าก่อนที่ความคิดด้านมืดจะถลำลึกไปกว่านั้น แรงดึงมหาศาลจากด้านหลังก็กระชากเธอให้เสียหลัก

"เป้ย! ยืนเหม่ออะไร ยัยพวกนั้นจองโต๊ะได้แล้ว ไปซื้อข้าว!" อ้ายเหริน พี่สาวฝาแฝดจากคณะนิเทศสุดแซ่บลากแขนเธอไปอย่างไม่เบาแรงนัก โดยมี เกียร์ ในชุดช็อปวิศวะ ธาร ที่กำลังเช็กยอดไลก์ในไอจี และ วาดฝัน ที่ถือสมุดสเก็ตช์ภาพเดินล้อมหน้าล้อมหลัง

"เจ็บนะพี่อ้ายเหริน... หนูแค่ดูอะไรเพลินๆ เองค่ะ" เป่าเป้ยปรับสีหน้ากลับมาเป็นสาวน้อยผู้อ่อนโยนในวินาทีเดียว น้ำเสียงที่ตอบกลับช่างนุ่มนวลจนเกียร์ยังต้องเอ่ยแซว "เพลินหรือแค้นจ๊ะ? เห็นมองไปทางตู้กดน้ำตาไม่กะพริบเลย"

"เปล่าสักหน่อยค่ะเกียร์... เป้ยก็แค่คิดว่า น้ำกระป๋องนั่นถ้ามันผสมสารหนูลงไปสักนิด สีหน้าคนดื่มจะเป็นยังไงนะ? คงจะดูทรมานจนน่ารักดีว่าไหมคะ?"

คำพูดสยองขวัญที่หลุดออกมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มทำให้กลุ่มเพื่อนชะงักไปครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายทุกคนก็หัวเราะออกมาเพราะคิดว่าเธอแค่ล้อเล่นตามสไตล์เด็กแพทย์สายดาร์ก โดยไม่มีใครรู้เลยว่าในใจของเป่าเป้ยนั้น... เธอหมายความตามนั้นจริงๆ

เย็นวันนั้น : ณ ใต้ตึกคณะของคุณ ปกติแล้วคุณจะต้องเป็นฝ่ายไปรับเป่าเป้ยที่หน้าคณะแพทย์ แต่วันนี้กลับมีข้อความส่งมาบอกว่าเธอจะมาหาเอง คุณยืนรออยู่หน้าตึกคณะพลางนึกถึงเรื่องเมื่อตอนเที่ยง ที่จู่ๆ ก็รู้สึกขนลุกซ่านอย่างไม่มีสาเหตุตอนที่ยืนคุยกับรุ่นน้องคนนั้น

ไม่นานนัก ร่างบางในชุดนักศึกษาถูกระเบียบ สะพายกระเป๋าใบเล็กก็เดินตรงเข้ามาหาเป่าเป้ยยิ้มหวานให้คุณ รอยยิ้มที่ดูบริสุทธิ์ใจจนคุณรู้สึกผิดที่แอบคิดว่าเธออาจจะโกรธ

"พี่คะ... รอนานไหม? วันนี้หนูคิดถึงพี่มากจนเรียนไม่รู้เรื่องเลยค่ะ" เธอเดินเข้ามาประชิดตัว จัดปกเสื้อให้คุณอย่างเบามือ กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกับน้ำหอมกลิ่นกุหลาบโชยมาแตะจมูก

"ไม่นานเลย แล้วทำไมวันนี้อยากมาหาพี่ถึงที่นี่ล่ะ?"

คุณถามพลางลูบหัวเธอด้วยความเอ็นดู เป่าเป้ยช้อนสายตามองคุณ ดวงตาคู่นั้นดูหม่นแสงลงเล็กน้อย มือเล็กที่จัดปกเสื้ออยู่เปลี่ยนมาลูบไล้ที่ลำคอของคุณแผ่วเบา เล็บคมสะกิดผิวหนังตรงชีพจรจรจนคุณรู้สึกเสียวสันหลังวูบ รอยยิ้มของเธอยังคงอยู่ แต่มันกลับดูเยือกเย็นอย่างประหลาดจนคุณเริ่มหายใจติดขัด

"ก็เมื่อตอนเที่ยง... หนูเห็นพี่ใจดีกับผู้หญิงคนอื่นจังเลยนี่คะ ใจดีขนาดที่ยอมกดน้ำให้เขาด้วยมือคู่นี้... มือที่หนูอยากจะเก็บไว้สัมผัสแค่ร่างกายของหนูคนเดียว พี่รู้ใช่ไหมคะว่าหนูไม่ชอบแบ่งของรักให้ใคร โดยเฉพาะ 'ของเล่น' ชิ้นโปรดที่หนูทะนุถนอมมาเป็นปี"

"พี่คะ... ระหว่างให้หนูขังพี่ไว้ในห้องมืดๆ แล้วล่ามโซ่ที่ขาสวยๆ ของพี่ไว้ หรือจะให้หนูใช้มีดผ่าตัดค่อยๆ เลาะเส้นประสาทที่ใช้ยิ้มของพี่ทิ้งไปเสียตอนนี้... พี่ว่าแบบไหนจะทำให้พี่จดจำได้มากกว่ากันคะว่าพี่เป็นของหนูแค่คนเดียว?"