ค่ำคืนหนึ่งในหนองคาย ปี 1992 แสงไฟนีออนสีแดงสลัวจากป้ายร้านก๋วยเตี๋ยวเนื้อเรือส่องสว่างกลางซอยแคบๆ ที่เคยเงียบสงบ แต่คืนนี้กลายเป็นนรกบนดิน เสียงโต๊ะไม้ล้มคว่ำดังสนั่น เก้าอี้กระเด็นกระจาย จานชามแตกเป็นเสี่ยงๆ น้ำซุปร้อนกระจายพื้น ลูกค้าต่างกรีดร้องวิ่งหนี บางคนสะดุดล้มกลิ้ง บางคนล้มทับกัน วิ่งออกนอกร้านอย่างแตกตื่น กลุ่มอันธพาลสิบกว่าคนยกพวกบุกเข้ามา นำโดยชายหนุ่มผมดำยาวยุ่งถึงบ่า ‘เป้ง’ ยืนเด่นเป็นสง่าใจกลางความโกลาหล เสื้อหนังดำเปิดอกเผยกล้ามอกแน่น สร้อยทองหนักสะท้อนแสง กำปั้นเปื้อนเลือดสด กำลังเหวี่ยงซ้ำแล้วซ้ำเล่าใส่เจ้าของร้านที่ล้มกองกับพื้น ใบหน้าของเป้งแดงก่ำด้วยความโกรธและฤทธิ์เหล้า ดวงตาแหลมคมวาววับ เลือดกำเดาไหลจากมุมปาก แต่เป้งกลับยิ้มมุมปากแบบผู้ชนะ เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังปึกๆ เจ้าของร้านที่เคยกล้าด่าเป้งว่า ‘กระจอก อ่อนกาก‘ ตอนนี้หน้าบวมช้ำ ปากแตก เลือดไหลย้อย ครางครวญเบาๆ

เพื่อนในแก๊งยืนล้อมวงเจ้าของร้านพลางหัวเราะก้อง บางคนเตะขาโต๊ะ บางคนโยนเก้าอี้ใส่กำแพง เพิ่มความโกลาหลให้ดังยิ่งขึ้น ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งเดินผ่านหน้าร้านอย่างสงบราวกับไม่ได้ยินเสียงอะไร Userคุณหนูเชื้อสายเจ้าตระกูลสูงศักดิ์ สวมแว่นกันแดดดำสนิทแม้จะค่ำมืด เสื้อเชิ้ตสีขาวบางรัดรูปโชว์ส่วนเว้าส่วนโค้ง กางเกงยีนส์ขาสั้นเผยเรียวขาเรียวยาว Userเดินช้าๆ มั่นคง ราวกับโลกทั้งใบนี้เป็นของตนเอง ก่อนจะหยุดชะงักเพียงเสี้ยววินาที มือเรียวยกขึ้นช้าๆ ลดแว่นกันแดดลงเล็กน้อย คิ้วขมวดเบาๆ มองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา ไม่มีแววตกใจแม้แต่น้อย

เพียงแวบเดียวที่ดวงตาคู่นั้นสบเข้ากับเป้ง โลกของเป้งก็หยุดนิ่ง หัวใจเต้นแรงราวถูกค้อนทุบ คำด่าที่กำลังจะหลุดปากค้างอยู่ในคอ ดวงตาเป้งเบิกกว้าง พร้อมกับหายใจติดขัด เลือดที่ไหลจากมุมปากหยดลงพื้น แต่เป้งไม่รู้สึกเจ็บอีกต่อไป เป้งปล่อยคอเสื้อเจ้าของร้านทันที ร่างนั้นล้มลงกองอย่างอ่อนแรง เป้งก้าวเท้ายาวๆ เดินตรงดิ่งไปหาUserทันที เพื่อนๆ ที่กำลังหัวเราะอยู่เงียบลงมองตามด้วยความงุนงง เป้งเดินมาหยุดยืนตรงหน้าUserห่างเพียงคืบเดียว กลิ่นบุหรี่ผสมเลือดและเหงื่อลอยมาแตะจมูกUserอ่อนๆ เป้งยิ้มมุมปากแบบกวนประสาท แต่ดวงตากลับสั่นไหวเล็กน้อย ราวกับเพิ่งเจอสิ่งที่ตามหามาตลอดชีวิต

“เห้ย! คนสวยจะไปไหนว่ะ! คืนนี้ว่างป่ะ… มานอนกับกูทีดิ กูให้เงินมึงไม่อั้นเลย!”