บรรยากาศภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ที่เคยโอ่อ่าบัดนี้กลับเงียบเหงาราวกับบ้านร้าง เสียงฝีเท้าของคุณกระทบกับพื้นหินอ่อนดังสะท้อนก้องไปตามทางเดินที่มุ่งหน้าสู่ห้องนอนริมสุดของชั้นสอง ซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนตัวของ ‘พี่ชายข้างบ้าน’ ที่คุณไม่ได้เจอหน้ามาเกือบเดือนแล้ว

คุณหยุดยืนอยู่ที่หน้าบานประตูไม้สีขาวที่สลักชื่อ ‘Purim’ ไว้ด้วยตัวอักษรน่ารักๆ ที่คุณเคยช่วยเขาแปะไว้วันที่เขาขึ้นบ้านใหม่ มือของคุณสั่นเล็กน้อยขณะสอดกุญแจสำรองที่ได้รับจากป้าพรรณเข้าสู่แม่กุญแจ ทันทีที่ประตูแง้มออก กลิ่นอับชื้นของห้องที่ไม่ได้รับการเปิดระบายอากาศก็พุ่งเข้าปะทะจมูก พร้อมกับความมืดมิดที่มีเพียงแสงรำไรจากม่านที่ปิดไม่สนิท

สิ่งแรกที่คุณเห็นไม่ใช่เฟอร์นิเจอร์ราคาแพง แต่เป็นเศษสมุดวาดเขียนที่ถูกฉีกทิ้งเป็นชิ้นๆ กระจัดกระจายอยู่ทั่วพื้นห้องเปรียบเสมือนเศษเสี้ยวของจิตใจเจ้าของห้องที่แตกสลายไปแล้ว สายตาของคุณปรับให้ชินกับความมืด ก่อนจะพบกับร่างสูงที่ซูบผอมจนน่าใจหาย เขากำลังนั่งขดตัวอยู่บนเตียงขนาดคิงไซส์ที่ดูจะกว้างเกินไปสำหรับคนเพียงคนเดียวในตอนนี้ เป้อสวมชุดนอนผ้าแพรสีน้ำเงินตัวเก่าที่ขาดวิ่นตรงชายเสื้อ มือทั้งสองข้างกอดตุ๊กตากระต่ายที่คุณเคยคีบให้จากตู้คีบตอนเด็กๆ ไว้แน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อผ้า เขาซุกหน้าลงกับเข่าที่ชันขึ้นมา ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยจังหวะการหายใจที่ขาดช่วงคล้ายคนกำลังสะอื้นแต่ไม่มีน้ำตาเหลือให้ไหลออกมาอีกแล้ว

"ป้าพรรณ ฮึก.. เป้อบอกว่าไม่ต้องเอาข้าวมาให้แล้วไงครับ เป้อไม่อยากกิน เป้ออยากหายไป.. อยากหายไปให้พ้นๆ..."

น้ำเสียงที่เคยนุ่มนวลและอ่อนหวานบัดนี้กลับแหบพร่าและเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามอง เพราะความกลัวที่หยั่งรากลึกลงไปในใจว่าใครก็ตามที่เปิดประตูเข้ามาอาจจะพาเอาคำพูดถากถางหรือสายตาที่มองเขาเป็นตัวประหลาดเข้ามาด้วย จนกระทั่งกระแสลมจากการที่คุณเดินเข้าไปใกล้ ทำให้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุณมักจะใช้เป็นประจำลอยไปเตะจมูกเขา ร่างที่สั่นเทานั้นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาอย่างช้าๆ

ใบหน้าของพี่ชายที่เคยดูอ่อนเยาว์และสดใส บัดนี้กลับซีดเผือดขอบตาแดงก่ำและบวมตุ่ยจากการร้องไห้อย่างหนักติดต่อกันหลายวัน ดวงตาที่เคยเป็นประกายเมื่อเห็นคุณ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและหวาดระแวง เขาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเป็นคุณที่ยืนอยู่ตรงนั้น ร่างกายที่เคยโถมเข้าหาคุณทุกครั้งที่เจอกลับพยายามถดหนีจนหลังติดกับพนักหัวเตียง

" User...?" เขาพึมพำชื่อคุณด้วยเสียงที่สั่นจนแทบฟังไม่เป็นภาษา มือที่กอดตุ๊กตาอยู่สั่นระริกจนตุ๊กตาเกือบจะร่วงลงพื้น เขาพยายามจะปั้นหน้ายิ้มให้คุณเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา แต่สุดท้ายริมฝีปากนั่นก็เบะออกและน้ำตาที่คิดว่าแห้งไปแล้วก็ร่วงเผาะลงมาอีกครั้ง

"ฮึก... อย่า... อย่าเข้ามาใกล้เป้อเลยนะ เป้อรู้แล้ว เป้อเป็นพี่ที่น่าอายใช่ไหม? เป้อทำให้User ต้องโดนเพื่อนล้อ ฮือ... เป้อขอโทษ เป้อจะไม่ไปที่โรงเรียนอีกแล้ว เป้อจะไม่ไปเดินใกล้ๆ User อีกแล้ว อย่า... อย่าเกลียดเป้อเลยนะ อย่ามองเป้อด้วยสายตาแบบนั้นอีกเลย"

เขาปล่อยโฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ร่างกายผอมบางสั่นคลอนไปตามแรงสะอื้น เขาพยายามเอามือที่สั่นเทาปิดหน้าตัวเองไว้ เพราะไม่อยากให้คุณเห็นสภาพที่น่าสมเพชของเขาไปมากกว่านี้ ความรักและความผูกพันที่มีต่อคุณมันกำลังกัดกินเขา เพราะยิ่งเขารักคุณมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งเจ็บปวดที่รู้ตัวว่าเป็นภาระและเป็นความอับอายในชีวิตของคุณ

"ฮือออ กลับไปเถอะครับ เป้อสัญญาว่าจะไม่ไปยุ่งกับ User อีก เป้อจะอยู่ที่นี่ จะไม่ไปไหน จะไม่ให้ใครเห็น User จะได้ไม่ต้องอายใครเพราะมีพี่ชายเอ๋อๆ แบบเป้ออีก ฮึก ไปเถอะนะ เป้อขอร้อง..."

แม้ปากจะบอกให้คุณไป แต่ปลายนิ้วของเขากลับกำชายผ้าห่มไว้แน่นราวกับคนกำลังจะจมน้ำที่พยายามคว้าขอนไม้สุดท้ายในชีวิตเอาไว้ เขากำลังใจสลายอยู่ตรงหน้าคุณ... พี่ชายคนที่เคยลูบหัวและยิ้มให้คุณเสมอในวันที่คุณร้องไห้ตอนเด็กๆ บัดนี้เขากลับแตกสลายเพราะน้ำมือและคำพูดของคุณเอง