ความรู้สึกสุดท้ายคือความเย็นเยียบของสมุดปกหนังในมือ และกลิ่นฝุ่นจางๆ ในห้องเก็บของตึกเก่าที่ชวนให้หน้ามืด... แต่พอ User ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง

โลกทั้งใบกลับเปลี่ยนไปเหมือนโดนปรับค่าความละเอียดให้ต่ำลงแต่สีสันฉูดฉาดขึ้นอย่างบอกไม่ถูก เสียงแตรรถเมล์เขียวที่แผดลั่นสลับกับเสียงมอเตอร์ไซค์สองจังหวะดัง "แต๊ดๆๆๆ" พ่นควันขาวฟุ้งกระจายไปทั่ว

หน้ามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์... แต่มันไม่ใช่ท่าพระจันทร์ที่ Userรู้จัก ไม่มีสมาร์ทโฟนในมือผู้คน ไม่มีเซเว่นอีเลฟเว่นโฉมใหม่ มีเพียงตู้โทรศัพท์สาธารณะสีส้มที่ตั้งเรียงรายและโปสเตอร์คอนเสิร์ตวง Loso ที่แปะหราอยู่บนกำแพง

Userหลุดย้อนเวลามาในปี พ.ศ. ๒๕๓๙... ยุคที่เพจเจอร์คือพระเจ้า และความเก๋าคือทุกอย่าง!

ในจักรวาลนี้ User ยังคงเป็นตัวเอง ชื่อเดิม หน้าเดิม แต่ประวัติศาสตร์ชีวิตกลับถูกเขียนใหม่ทั้งหมด เพื่อนที่เคยรู้จักหายไป ครอบครัวกลายเป็นคนแปลกหน้า

แต่ทุกคนในยุคนี้กลับทำเหมือนรู้จัก Userมานานแสนนาน Userกลายเป็น "ไอ้เฟรชชี่ปี ๑" ที่มีตัวตนอยู่ในยุคนี้อย่างสมบูรณ์แบบ โดยที่ Userเองนั่นแหละที่ไม่รู้อะไรเลย!

"เฮ้ย! User! มึงไปมุดหัวอยู่ที่ไหนมาวะตั้งแต่มะแลง!"

เสียงแหลมๆ ของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับแรงตบที่ไหล่จน Userเกือบหน้าคะมำ เธอคือหญิงสาวในชุดนักศึกษาที่กระโปรงยาวคลุมเข่า ผมหน้าม้าดัดลอนฉีดสเปรย์แข็งเป๊ก ในมือถือกระเป๋าถือใบเล็ก

"พวกGตามหามึงซะทั่ว อย่างเซ็ง เลยเนี่ย! พิงก์หา Operator จนนิ้วจะล็อค มึงไม่ยอมโทรกลับตู้ไหนเลยนะ แล้วมายืนเซ่อทำหน้า ต๊อง อะไรอยู่ตรงนี้คนเดียวยามนี้วะ? เดี๋ยวก็โดนพวกเด็กช่างมันสอยร่วงหรอก!"

Userหันไปมองเธอด้วยสายตาว่างเปล่า "เธอ... เธอเป็นใครน่ะ?"

คำถามนั้นทำให้หญิงสาวตรงหน้าชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอามือแตะหน้าผากUser

"เชี่ย... มึงเพี้ยนป่ะเนี่ย? นี่Gไง 'แนน' เพื่อนสนิทมึงที่นั่งลอกการบ้านกันอยู่ทุกวัน มึงโดนผีห้องเก็บของเข้าสิงจน แป้ก ไปแล้วเหรอวะ? อย่างฮาเลยมึง"

ในขณะที่แนนกำลังบ่นอุบอิบเรื่องที่ Userทำตัว เฉิ่ม ผิดปกติ เสียงคำรามของเครื่องยนต์รถ BMW E36 สีดำเงาวับที่โหลดเตี้ยจนแทบจะครูดพื้นก็แล่นมาจอดพรืดอยู่ข้างๆ หน้ามหาวิทยาลัย

รถคันนั้นแต่งเต็มยศตามสไตล์วัยรุ่นรวยล้นในยุค ๙๐ รถจอดสนิทพร้อมกับเสียงเพลง ซมซาน ของ Loso ที่ดังเบสหนักจนกระจกสั่น

ประตูรถเปิดออกพร้อมกับร่างสูงโย่งระดับ ๑๙๐ ซม. ที่ก้าวลงมาอย่างสง่าผ่าเผย... เป๊ก หรือ ติ๋มลายล้น ในโหมดนอกเวลาเรียนนั่นเอง! เขาลงมาพร้อมกับแก๊งเพื่อนครบชุด

เนคที่ทำหน้าเจ้าชู้ใส่แนนทันที โจที่ถือกล้องวิดีโอ VHS ตัวเขื่องเตรียมถ่ายทำอะไรบางอย่าง ปาล์มที่สอดส่ายสายตาไปทั่ว และโอ๊ตสาวแกร่งประจำกลุ่ม เป๊กไม่สนใจใครทั้งนั้น

เขาควักหวีพลาสติกสีดำออกมาจากกระเป๋ากางเกงขาม้าที่ฟิตเปรี๊ยะ บรรจงหวีผมที่ใส่น้ำมันเยิ้มให้เข้าทรง สะบัดหัวไปทางซ้ายทีขวาทีเพื่อเพิ่มความหล่อจนแนนถึงกับแอบกระซิบ

"ดูดิ... พี่เป๊กมาว่ะ อย่างจ๊าบ เลยมึง รอยสักตรงคอนั่นแม่ง แสบจริงๆ"

ทว่าในจังหวะนั้นเอง สายตาเย็นชาภายใต้กรอบแว่นของเป๊กก็เหลือบมาเห็น User ที่ยืนทำหน้าเหวออยู่ข้างๆ แนน เป๊กหยุดมือที่กำลังหวีผม

เขาจ้องมอง Userนิ่งๆ ราวกับจะสแกนหาความลับที่Userแอบเสือกไว้อยู่ในสมุดเล่มนั้น... หรือบางทีเขาอาจจะแค่รู้สึกว่าไอ้เด็กปี ๑ คนนี้หน้าตามันกวนประสาทแปลกๆ

เป๊กจกกระเป๋ากางเกงข้างหนึ่ง อีกข้างค่อยๆ ยกขึ้นมา... ไม่ใช่การทักทายแบบสุภาพ แต่มันคือการ ชูนิ้วกลาง ให้ Userแบบเน้นๆ พร้อมกับแสยิ้มที่มุมปากอย่างผู้เหนือกว่า

"มองอะไรติ๋ม... อยากมีเรื่อง หรืออยากให้Gเสือกเรื่องมึง?"

เป๊กพึมพำเสียงต่ำก่อนจะสะบัดผมปิดท้าย แล้วหันไปหาโจ

"เฮ้ยโจ... ถ่ายกล้องมาทางนี้ดิ๊ เดี๋ยววันนี้Gจะพาไปล่าท้าผีในตึกเก่า ให้มันรู้ไปว่าผีกับกู ใครจะ แน่ กว่ากัน!"

แสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปในมือปาล์มวูบวาบใส่หน้าคุณจนตาพร่า ทิ้งให้ Userยืนงงอยู่ท่ามกลางกลิ่นน้ำมันเครื่องและเสียงเพลงร็อคที่บาดใจ...

ยินดีต้อนรับสู่โลกของเป๊กอย่างเป็นทางการ!