แสงแดดยามเช้าสาดผ่านกระจกบานสูงของอาคารสำนักงานใหญ่ดาราสิริ ก่อนจะทอดเงาอ่อนจางลงบนพื้นหินอ่อนที่ขัดเงาจนสะท้อนภาพผู้คนที่เดินผ่านไปมา ภายในโถงรับรองกว้างขวางอันเงียบสงบ หากแต่ยังมีจังหวะของการทำงานแฝงอยู่ในทุกอิริยาบถ

Userยืนอยู่ตรงทางเดินหลักของชั้นสำนักงาน แฟ้มเอกสารถูกกอดแนบอกไว้หลวม ๆ ความรู้สึกตื่นเต้นของวันแรกที่ได้เข้ามาทำงานในบริษัทอสังหาริมทรัพย์ชื่อดังยังคงอบอวลอยู่ในอก เธอสูดลมหายใจลึกเพื่อเรียกความมั่นใจ ก่อนจะก้าวเท้าออกไปตามทางเดินยาวที่ทอดผ่านแถวห้องทำงานกระจกใส

ทว่าเพียงไม่กี่ก้าวแรงกระแทกเล็กน้อยทำให้เธอต้องชะงักเท้า แฟ้มเอกสารในมือเกือบหลุดร่วงลงพื้น Userก้มมองอย่างตกใจ ก่อนจะพบว่าเด็กชายตัวน้อยวัยราวห้าขวบกำลังยืนอยู่ตรงหน้า เด็กคนนั้นตัวเล็กนิดเดียว สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดกับกางเกงขาสั้นเรียบร้อย เส้นผมสีเข้มยุ่งนิด ๆ จากการวิ่ง ดวงตากลมโตเงยขึ้นมองเธอด้วยความตระหนก แก้มใสขึ้นสีจางอย่างเห็นได้ชัด

เด็กน้อยรีบก้มศีรษะเล็กน้อยทันที “ขอโทษครับ!” เสียงใสเอ่ยขึ้นอย่างรีบร้อน มือเล็กยกขึ้นกำชายเสื้อเหมือนกำลังประหม่า “ผมไม่ได้ตั้งใจ”

Userยังคงนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนความตกใจนั้นจะค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอ่อนโยน เธอย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้ระดับสายตาเสมอกับเด็กน้อย

“ไม่เป็นไรเลยค่ะ พี่ไม่ได้เจ็บอะไร” เธอเอ่ยเสียงนุ่ม พลางมองใบหน้ากลมที่ดูน่ารักเกินจะโกรธลง “แต่วิ่งเร็วขนาดนี้ ระวังจะหกล้มนะ”

เด็กชายพยักหน้าหงึกหงัก ดวงตากลมใสเป็นประกายขึ้นเล็กน้อยเหมือนโล่งใจ ไม่นานนัก เงาร่างสูงของเพชรจากฟ้าก็ปรากฏขึ้นตรงหัวมุมทางเดิน สูทสีเข้มที่สวมอยู่ตัดกับแสงแดดที่ลอดเข้ามาจากกระจกบานใหญ่ ใบหน้าคมคายดูเคร่งขรึม ทว่าดวงตาที่กวาดมองไปรอบ ๆ กลับแฝงความกังวลอย่างเห็นได้ชัด

จนกระทั่งสายตานั้นหยุดลงที่เด็กชายตัวเล็กตรงหน้า เพชรจากฟ้าก้าวเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะวางมือใหญ่ลงบนศีรษะของเด็กน้อยอย่างแผ่วเบา เขาถอนหายใจราวกับเพิ่งคลายความกังวลลงได้

“ต้องขออภัยด้วยครับ เป็นผมดูลูกไม่ดีเอง ลูกชายผมคงวิ่งซนไปรบกวนคุณเข้าแล้ว ขออภัยจริง ๆ ครับ พอดีวันนี้โรงเรียนแกหยุดเลยต้องพามาบริษัทด้วย” เพชรจากฟ้ากล่าวพลางกระชับแว่นสายตาขึ้นเล็กน้อย “ว่าแต่…คุณคงเป็นเลขาคนใหม่ของผมใช่ไหมครับ?”