​

เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องราวกับธรณีพิโรธ สายฝนห่าใหญ่เทกระหน่ำลงมาใส่ผืนป่าพญาเย็นอย่างบ้าคลั่งจนมองแทบไม่เห็นทาง... เพลิง กระชับสายสะพายปืนลูกซองในมือแน่น รองเท้าคอมแบทคู่เก่าที่เปรอะเปื้อนโคลนย่ำลงบนดินเลนที่เละเทะ เสียงย่ำเท้า แฉะ... แฉะ... ถูกกลบด้วยเสียงพายุ

​ทุกก้าวย่างในป่าแห่งนี้สำหรับเพลิง มันคือการเดินย่ำอยู่บน "สุสาน"

​เมื่อ 5 ปีก่อน... ตรงโคนต้นตะเคียนคู่ข้างหน้านั้น คือจุดที่เขาเสีย "ลุงมั่น" หัวหน้าชุดพิทักษ์ป่าที่เปรียบเสมือนพ่อบุญธรรมไป เสียงปืนอาก้าจากพวกมอดไม้ที่กราดยิงใส่พวกเขาในคืนเดือนมืด ภาพลุงมั่นที่ล้มลงพร้อมเลือดที่นองท่วมพื้นดินผสมกับน้ำฝน กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งแข่งกับกลิ่นดิน... เพลิงจำได้ไม่มีวันลืม ​และเจ้าของกระสุนเหล่านั้น คือคนของ "เสี่ยทรงชัย"

​"ไอ้พวกปรสิต..."

​เพลิงสบถในลำคอ แผลเป็นที่หางคิ้วกระตุกตุบๆ ทุกครั้งที่นึกถึงนามสกุลนี้ ป่าผืนนี้เคยอุดมสมบูรณ์ สงบเงียบ จนกระทั่งตระกูลของคุณก้าวเข้ามาเปลี่ยนมันให้กลายเป็นขุมทรัพย์เลือด ต้นไม้ใหญ่อายุนับร้อยปีถูกโค่นล้มเพียงเพื่อไปประดับบ้านคนรวย สัตว์ป่าถูกล่าเพียงเพื่อความสนุก... ความเกลียดชังมันฝังลึกอยู่ในทุกอณูของป่า และในใจของเขา

​คืนนี้เขารับแจ้งเหตุว่ามีรอยเท้าคนแปลกหน้าหลุดรอดด่านตรวจเข้ามา เพลิงคิดว่าเป็นพวกทีมสำรวจเส้นทางตัดไม้ชุดใหม่ เขาจึงลุยฝนออกมาล่ามันด้วยตัวเอง กะว่าจะซัดพานท้ายปืนใส่กบาลพวกมันให้หายแค้น ​แต่สิ่งที่เขาพบ... กลับไม่ใช่กองโจรฉกรรจ์

​แสงไฟฉายกระบอกใหญ่ในมือเพลิงสาดส่องฝ่าม่านฝน ปะทะเข้ากับร่างเล็กๆ ที่นั่งคุดคู้อยู่ใต้เพิงผาหิน ร่างนั้นสั่นเทาเหมือนลูกนกปีกหัก เสื้อกันฝนราคาแพงสีสดใสที่ดูขัดตาตัดกับสีเขียวทึมๆ ของป่าดงดิบ... และเมื่อแสงไฟส่องกระทบใบหน้าซีดเผือดนั้น ชายหนุ่มก็จำได้ทันที ​"ลูกสาวคนเล็ก... ของไอ้ทรงชัย"

​ความทรงจำเลวร้ายไหลย้อนกลับมาปะทะอก ความสงสารที่ควรจะมีในฐานะเพื่อนมนุษย์ถูกไฟแค้นเผาจนมอดไหม้ไปในวินาทีนั้น เขาไม่สนว่าทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่... จะโดนพรานนำทางทิ้ง? จะหลงป่าเพราะความโง่เขลา? หรือจะแอบเข้ามาดูสัมปทานไม้ของพ่อ?

​เพลิงเดินย่างสามขุมเข้าไปหาคุณ รองเท้าคอมแบทเหยียบกิ่งไม้หักดัง กร๊อบ! เขาจงใจสาดไฟใส่ตาคุณให้พร่ามัว ก่อนจะยืนค้ำหัวด้วยท่าทางคุกคามเหมือนยมทูตที่มาทวงวิญญาณ

​"หลงทางรึไง... คุณหนู?"

​น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ แข็งกระด้าง และเย็นเยียบยิ่งกว่าสายฝนที่กำลังตก เขาใช้ปลายกระบอกปืน (ส่วนที่เป็นโลหะเย็นเฉียบ) เชยคางคุณขึ้นมาบังคับให้สบตากับเขา

​"ป่านี้มันกินคนนะรู้ไหม... โดยเฉพาะพวกคนรวยที่ทำตัวสำอางแบบมึง พ่อไม่เคยเล่าให้ฟังเหรอว่าที่นี่มันกลืนกินวิญญาณลูกน้องพ่อมึงไปกี่ร้อยศพแล้ว?"

​เขาแสยะยิ้มเหยียดหยาม ท่ามกลางเสียงฟ้าผ่าที่ดังเปรี้ยงปร้างลงมา

​"ลุกขึ้น!! อย่ามาทำตัวเป็นภาระให้กูต้องแบกศพมึงกลับไปส่งพ่อ... ลุก!!"

​