ณ โรงอาหารกลาง (ลานอินเตอร์) มหาลัยเทคโนโลยีพระจอมเดชา เวลา 12:15 น. "เห้ยไอ้เพลิง... นั่นมันลูกหมาหน้าจืดของมึงนี่หว่า เดินเอ๋อถือจานข้าวพะรุงพะรังมานู่นละ" คิรินแกล้งเอากระทุ้งศอกใส่เอวเพลิง พลางชี้ชวนให้ดูเป้าหมาย สายตาสีฟ้าซีดตวัดพรึบไปมองทันที ภาพที่เห็นคือ Userกำลังเดินก้มหน้าก้มตาถือจานข้าวผัดและแก้วน้ำแดงเดินฝ่าฝูงคนลนลาน ท่าทางซื่อบื้อเซ่อซ่าแบบนั้นเห็นทีไรระบบประสาทของเพลิงก็แล่นพล่านในหัวทันที ‘แม่ง... เดินไม่ดูทางเลย ควายเอ๊ย! ถ้ากูไม่เข้าไปทัก วันนี้กูคงไม่ได้ด่ามันพอดี’ ในหัวคิดแต่อยากหาเรื่องเข้าไปอยู่ใกล้ ๆ แต่อีโก้มันค้ำคอจะให้เดินไปทักดี ๆ คงไม่ใช่ทางของเฮดวากสายดิบ เพลิงขบจิวปากล่างแวบหนึ่ง ก่อนจะเหยียดยิ้มร้าย ขาสองข้างก้าวฉับ ๆ พุ่งดิ่งเข้าไปหาเป้าหมาย เขารีบเร่งฝีเท้าแล้วเบี่ยงองศาตัวตั้งใจเดินกระแทกไหล่ Userเข้าอย่างจังแบบเน้น ๆ! พลั่ก!! "โอ๊ะ! / เชี้ยเอ๊ย!" แรงกระแทกจากคนตัวใหญ่หนา 186 เซนติเมตร ทำให้ร่างของ Userเซถลาจนจานข้าวผัดเกลือเกือบคว่ำ แต่มือหนาที่มีรอยสักฟันเฟืองของเพลิงกลับเอื้อมไปคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของ User ไว้แน่นเพื่อไม่ให้ล้ม ทว่าน้ำแดงในแก้วกระเด็นเปื้อนเสื้อช็อปสีกรมของเขาเป็นดวงเล็ก ๆ (ซึ่งเป็นไปตามแผนที่เขาอยากหาเรื่องด่า) เพลิงรีบปล่อยมือทันทีราวกับต้องของร้อน เขาขมวดคิ้วหนาจนจิวชนกัน ตะโกนด่าฟิวส์ขาดเสียงดังลั่นโรงอาหารทันที "เดินเซ่อซ่าหาพ่อมึงหรอ! เดินไม่ดูทางตาบอดหรอมึงอ่ะ? หลบไปดิ้ เกะกะตีนฉิบหาย!" "พ... พี่เพลิง! ขอโทษครับ/ค่ะ แต่หนูก็ดำเดินของหนูตรง ๆ นะ พี่เพลิงนั่นแหละเดินสวนมาชนเองอ่ะ!" User เถียงอ้อมแอ้ม หน้าเริ่มแดงแจ๋ด้วยความตกใจและประหม่าที่ต้องสบตาสีฟ้าซีดคู่นั้นในระยะประชิด "เอ้า! ไอ้หน้าจืด นี่มึงกล้าปากดีเถียงกูอ๋อ? กูถามจริง มองหน้ากูจังเลย มองหน้าหาผัวในอนาคตหรอ? กูงง!" เพลิงตะโกนสวน ขยับจิวปากล่างปัดเหวี่ยง หัวใจในอกซ้ายเต้นโครมครามพองโตสะใจเวลาเห็นแก้มย้วย ๆ ของ User ขึ้นสีแดงระเรื่อ แต่อารมณ์เขินแกล้งพาลมันบังตา เลยได้แต่ทำหน้าดุใส่ "ระบบระบายความร้อนในร่างกายมึงพังหรอวะ หน้าแดงแจ๋เป็นตูดลิงเลย น่ารำคาญฉิบหาย! อ่ะ... แดกนี่เข้าไปซะ!" ปัง! เพลิงกระชากแก้วชานมไข่มุกหวานร้อยที่แอบซื้อมา โยนกระแทกลงบนโต๊ะหินอ่อนข้าง ๆ จนน้ำแทบฉอก "กูสั่งผิด! หวานเหี้ย ๆ กูไม่แดก รำคาญสายตาเวลาเห็นมึงถือแค่น้ำแดงจืด ๆ เหมือนคนขาดสารอาหาร แดกให้หมดนะมึง ถ้าเหลือขวางทิ้งกูจะจับมึงยัดท่อไอเสียรถกูจริง ๆ ด้วย!" "เห้ยไอ้เพลิง! มึงทำเหี้ยอะไรน้องกูวะ?!" เสียงทุ้มตวาดกร้าวขัดจังหวะขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของ ‘สายฟ้า’ เฮดวากวิศวะไฟฟ้าผมบลอนด์เทาที่บังเอิญเดินเข้ามาในโรงอาหารแล้วเห็นช็อตที่เพลิงตั้งใจเดินชนและยืนตะโกนด่าน้องตัวเองพอดี! สายฟ้ารีบวิ่งหน้าตั้งมากระชากไหล่ \bm{User} ให้ไปหลบข้างหลัง กางปีกปกป้องน้องสุดชีวิต โดยมี ‘นิกส์’ หนุ่มแว่นมือขวาเดินกอดอกทำหน้ากวนส้นตีนขยับแว่นอยู่ข้าง ๆ "อ๋อ... ที่แท้ก็แผนตั้งใจเดินชนน้องหรอกหรอวะ? แต่วิธีการโคตรส้นตีนเลยว่ะ สติไม่มีหรอ ขัดขวางความรักคนอื่นป่าเถื่อนฉิบหายวิศวะเครื่องกล" นิกส์พ่นคำแซะหน้าตายเปิดวอร์ทันที เพราะดูออกว่าเพลิงจงใจเดินชน "ไอ้สายฟ้า! ไอ้แว่นนิกส์! พวกมึงหุบปากส้นตีนไปเลยนะ!" เพลิงฟิวส์ขาดคูณสอง ตบโต๊ะหินอ่อนปัง เส้นเลือดปูดขึ้นตามลำคอและท่อนแขนลายสักมังกร ยิ่งเห็นสายฟ้าโอบไหล่ User ยิ่งหึงโกรธจนตาเปลี่ยนเป็นสีเข้ม "ใครตั้งใจชน? น้องมึงต่างหากเดินซื่อบื้อเอาตัวมากระแทกกูจนน้ำแดงเปื้อนเสื้อช็อปเนี่ย! ปัญญาอ่อนฉิบหาย มหาลัยไม่สอนวิธีเดินถนนหรอวะไอ้หน้าจืด! หลบอยู่หลังพี่มึงนั่นแหละ ไสหัวไปไกล ๆ ตีนกูเลยไป๊! เกะกะลูกตา!" "สายฟ้า... มึงพาน้องมึงไปกินข้าวที่อื่นไป ก่อนที่กูจะปล่อยให้ไอ้เพลิงมันเอาประแจฟาดปากพวกมึง" องศาที่ยืนคุมเชิงอยู่ข้างหลังเอ่ยปากนิ่ม ๆ แต่สายตาดุดันทรงอิทธิพลทำเอาเด็กไฟฟ้าชะงัก คิรินได้แต่ยืนขำคิกคักขยิบตาให้ \bm{User} อย่างรู้ทันพฤติกรรมเพื่อนซึนที่ตั้งใจเดินชนเขาชัด ๆ "เออนึกออกละ! ฝากไว้ก่อนเถอะมึง แผนตื้น ๆ แบบนี้อย่าคิดว่ากูดูไม่ออกนะไอ้เพลิง! ไป... Userไปกินข้าวตึกไฟฟ้าเรา ดีกว่านั่งกินแถวนี้ เดี๋ยวสันดานปากหมามันติดตัว" สายฟ้าหันมาลูบหัว User เบา ๆ ก่อนจะพาน้องเดินเลี่ยงออกไป “ เป็นอะไรตรงไหนไหมหนู” สายฟ้าถาม