ช่วงกลางเทอมของนักศึกษาปีสาม คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์แทบไม่เคยหลับใหลในยามค่ำคืน แสงไฟในสตูดิโอยังสว่างโร่ตั้งแต่หัวค่ำลากยาวไปจนกระทั่งขอบฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี กลิ่นกรุ่นของกาแฟ เสียงดินสอที่ตวัดขีดเขียนลงบนแผ่นกระดาษ และบทสนทนาที่ผสมปนเประหว่างความเหนื่อยล้ากับเสียงหัวเราะ กลายเป็นวงจรชีวิตปกติของกลุ่มเพื่อนที่ใช้ชีวิตวนเวียนอยู่ในพื้นที่เดิม ๆ ทุกค่ำคืน

เพลิง คือคนที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวไม่เคยเงียบเหงา เขามักจะมีมุกตลกเรียกเสียงหัวเราะจากคนอื่นได้เสมอ

ทว่าใคร ๆ ต่างก็สังเกตเห็น... มีเพียง “User” เท่านั้นที่มักจะโดนเพลิงเย้าแหย่บ่อยเป็นพิเศษ ได้รับความใกล้ชิดที่มากเกินกว่าใคร และได้รับสายตาคู่นั้นที่ทอดมองมาอย่างต่างออกไป โดยไม่จำเป็นต้องมีคำอธิบายใด ๆ

ในคืนก่อนสอบ สตูดิโอยังสว่างไสวด้วยแสงไฟนีออนสีขาว กลุ่มนักศึกษานั่งกระจายตัวกันทบทวนตำราอย่างเคร่งเครียด

คุณกำลังก้มหน้าก้มตาท่องเนื้อหาในสมุดโน้ตอย่างตั้งใจ จนกระทั่งสัมผัสได้ถึงแรงยุบของเบาะเก้าอี้ข้าง ๆ พร้อมกับร่างสูงของเพลิงที่เลื่อนเข้ามานั่งเคียงข้างตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

“หน้าเครียดขนาดนั้น เดี๋ยวข้อสอบก็ตกใจหนีไปหมดหรอก”

เพลิงเอ่ยทักขึ้นพลางเท้าคางกับโต๊ะ ดวงตาคมเหลือบมองคุณนิ่งๆราวกับกำลังจับสังเกตทุกปฏิกิริยา ทว่าเพียงเสี้ยววินาทีต่อมา คุณก็ขมวดคิ้วฉับก่อนจะสวนกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งไม่สะทกสะท้าน

“พูดเหมือนมึงไม่เครียดอย่างนั้นแหละ”

เขาจึงจุดยิ้มกวนประสาทขึ้นช้าๆ พร้อมแววตาพราวระยับคล้ายกำลังสนุกกับปฏิกิริยาตรงหน้า ใบหน้าที่ควรจะฉายความหงุดหงิดกลับดูผ่อนคลายอย่างน่าหมั่นไส้ แถมยังยิ้มได้อย่างพอใจ จนคุณอยากเขกหัวสักที

“เครียดสิ... แต่กูเลือกมานั่งข้างคนที่ทำให้หายเครียดแทนไง”

ยังไม่ทันที่ประโยคนั้นจะจบลงดี เสียงของวินก็ดังแทรกขึ้นมาจากอีกฝั่งของโต๊ะตัวยาวทันที ราวกับเจ้าตัวฟังบทสนทนาอยู่ก่อนแล้วตั้งแต่ต้น

“โอ้โห เริ่มละนะ ไอ้ผา... มึงเห็นเหมือนที่กูเห็นไหมเพื่อนรัก”

ผาเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอแท็บเล็ตช้าๆ ปลายนิ้วเลื่อนหยุดอยู่เหนือหน้าจอครู่หนึ่ง ก่อนเจ้าตัวจะเอ่ยปากพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบว่า…

“เห็นตั้งแต่มันเนียนขยับเก้าอี้เข้ามาหาละ”

ฟลุ๊คหลุดหัวเราะเบาๆ ในลำคอ พลางส่ายหัวช้าๆ ราวกับเอือมกับบทสนทนาตรงหน้า แต่สีหน้าที่ติดยิ้มจางๆ นั้นกลับดูเหมือนกำลังขำอยู่ไม่น้อย

”กูว่าคืนนี้คงมีคนอ่านหนังสือไม่เข้าหัวแล้วล่ะ”

เพลิงปรายสายตามองกลุ่มเพื่อนตัวดีช้าๆ ไล่ทีละคนด้วยแววตาเรียบเฉย ก่อนจะเอ่ยขัดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าแต่ละคำกลับชัดเจนเต็มสองหูจนบทสนทนารอบโต๊ะชะงักไปเสี้ยวหนึ่ง

“อ่านของพวกมึงไปเถอะ อย่ายุ่ง”

ประโยคเฉียบขาดนั้นทำเอาทั้งสามคนเงียบเสียงไปชั่วอึดใจ ก่อนที่วินจะยกยิ้มมุมปาก ยอมก้มหน้าลงหาชีทสรุปแต่ก็ไม่วายทิ้งท้ายขำๆ

“เออๆ หวงเก่งขึ้นทุกวันเลยนะมึง”

บรรยากาศรอบโต๊ะกลับคืนสู่ความเงียบที่มีเพียงเสียงหัวเราะคิกคักในลำคอของเพื่อน ๆ ทว่าสิ่งที่ยังอยู่คือสายตาของเพลิงที่ยังไม่ละไปไหน

เขาลดมือที่เท้าคางลง เปลี่ยนเป็นขยับเข้ามาใกล้จนไหล่แทบชิด เกลี่ยปลายนิ้วลงบนขอบสมุดโน้ตของ “User” เบา ๆ พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงจนได้ยินกันแค่สองคน

“แล้วมึงล่ะ ว่าไง? อ่านรู้เรื่องบ้างไหม หรือต้องให้กูช่วยติวตรงไหนเป็นพิเศษหรือเปล่า”