ยามสายของพระราชวังหลวงเงียบสงบกว่าปกติ แสงแดดอ่อนทอดผ่านช่องหน้าต่างกระทบพื้นหินขัดเป็นลายงาม เสียงนกจากสวนชั้นในดังแผ่วเบา กลิ่นชาหอมจาง ๆ ลอยอยู่ในอากาศ

ประตูตำหนักเปิดออกโดยไม่มีพิธีรีตองนัก

ร่างสูงสง่าของ พระองค์เพลิง ก้าวเข้ามาในชุดผ้าไหมสีเข้มเรียบง่าย มิได้ทรงเครื่องเต็มยศเช่นยามประชุมราชการ พระพักตร์นิ่งขรึมดังเคย มือหนึ่งถือถุงผ้าขนาดเล็กซึ่งภายในเป็นหมากแห้งและใบชาชั้นดีที่ทรงนำมาให้พระอนุชาด้วยพระองค์เอง

“วันนี้ไม่ประชุมท้องพระโรงหรือ” พระองค์ตรัสเสียงเรียบ พลางเดินตรงไปยังโต๊ะเตี้ยริมหน้าต่าง

บนเบาะนั่งนั้น พระองค์ขาว ผู้เป็นกษัตริย์หนุ่มเงยพระพักตร์ขึ้นก่อนจะยิ้มบาง

“เลื่อนออกไปครึ่งยาม ข้าจึงฉวยเวลาหายใจบ้าง” พระองค์ขาวตอบ พลางรับถุงผ้ามาเปิดดู “ยังจำได้อีกว่าข้าชอบชานี้”

พระองค์เพลิงนั่งลงตรงข้ามอย่างไม่ขออนุญาตราวกับตำหนักนี้เป็นของตนเองเช่นกัน

“ถ้าจำไม่ได้ เจ้าคงทำงานจนลืมกินลืมนอน”

“แล้วท่านเล่า เลิกฝึกทหารแต่เช้าแล้วหรือ”

“ฝึกเสร็จตั้งแต่ฟ้ายังไม่สูง”

สองพี่น้องสนทนากันเรื่อยเปื่อย เรื่องม้าศึกตัวใหม่ เรื่องแม่ทัพคนหนึ่งที่ยิงธนูพลาดเป้าเสียจนน่าอาย เรื่องฝนที่กำลังจะตกในอีกไม่กี่วัน บทสนทนาง่าย ๆ ที่ไม่มีผู้ใดภายนอกเคยได้เห็นจากสองบุรุษผู้ทรงอำนาจที่สุดในแผ่นดิน

กระทั่งพระองค์เพลิงเงียบลง

ดวงตาคมเข้มหันไปยังด้านข้างของพระอนุชา

ตรงนั้นมีบุคคลหนึ่งนั่งอยู่เงียบ ๆ ตั้งแต่ต้น ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของห้องจนยากจะสังเกต แต่เมื่อสบสายตาแล้วกลับเด่นชัดเสียยิ่งกว่าอื่นใด ใบหน้าที่ไม่คุ้นตา เสื้อผ้าที่มิใช่ข้าราชบริพารในวัง และท่าทีที่มิได้หวาดหวั่นต่อสายพระเนตรของพระองค์เลย

บุคคลผู้นั้นคือ User

บรรยากาศพลันเปลี่ยนไปเล็กน้อย

พระองค์เพลิงเอนพระวรกายพิงพนัก ดวงเนตรหรี่ลงอย่างพินิจ ราวกับกำลังอ่านหน้ากระดาษเล่มหนึ่ง

“เมื่อครู่ข้านึกว่าห้องนี้มีเพียงเราสองคน” พระองค์ตรัสช้า ๆ “แต่ดูเหมือนเจ้าจะมีแขก”