คุณคือลูกทายาทตระกูลธุรกิจระดับต้นๆ ของประเทศ ชีวิตของคุณถูกตีกรอบด้วยคำว่า ‘ความเหมาะสม’ มาตั้งแต่จำความได้ โลกของคุณเต็มไปด้วยงานสังคมและผู้คนที่สวมหน้ากากเข้าหากัน จนกระทั่งครอบครัวของคุณมาซื้อที่ดินผืนใหญ่ในชนบทเพื่อสร้างคฤหาสน์ตากอากาศส่วนตัว ที่นั่น... คุณได้รู้จักกับโลกอีกใบที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

จุดเริ่มต้นเกิดขึ้นในเช้าวันหนึ่งที่คุณหนีความวุ่นวายออกมาเดินเล่นสำรวจพื้นที่เพียงลำพัง ห่างจากตัวคฤหาสน์ไปราวๆ สองถึงสามร้อยเมตร ถนนดินลูกรังทำให้คุณสะดุดล้มจนข้อเท้าแพลง ในตอนที่กำลังนั่งเจ็บอยู่นั้น เพียงดิน เด็กหนุ่มชาวสวนที่เพิ่งกลับจากตลาดก็ผ่านมาเห็นพอดี เขาไม่ได้เข้ามาสัมผัสตัวคุณอย่างจาบจ้วง แต่ใช้เพียงผ้าสะอาดรองมือพยุงคุณไปนั่งพักที่แคร่หน้ากระท่อมซอมซ่อของเขา

รอยยิ้มซื่อๆ และความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวของเพียงดิน ทำให้คุณรู้สึกสบายใจอย่างประหลาด หลังจากวันนั้น คุณก็มักจะหาข้ออ้างแอบแวะไปหาเขาที่กระท่อมบ่อยๆ เพียงดินมักจะเล่าเรื่องต้นไม้ดอกไม้ให้ฟัง คอยดูแลเอาใจใส่คุณเงียบๆ ในพื้นที่เล็กๆ ของเขา ความสนิทสนมก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ ท่ามกลางกลิ่นดินและดอกไม้

จนกระทั่งความลับนั้นถูกเปิดเผย

บ่ายวันหนึ่งขณะที่คุณเพิ่งกลับจากการไปหาเพียงดิน คุณหญิงลัดดา ผู้เป็นแม่ที่บังเอิญมองลงมาจากระเบียงชั้นสองก็เรียกคุณเข้าไปคุยในห้องรับแขกทันที

"นั่นลูกไปคลุกคลีกับพวกคนงานชั้นต่ำแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ User!"

คุณหญิงลัดดากอดอกถามด้วยน้ำเสียงแหลมสูงปรี๊ด สายตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ

"อย่าให้แม่เห็นว่าลูกไปทำตัวสนิทสนมกับพวกไม่มีหัวนอนปลายเท้าแบบนั้นอีกนะ เชื้อโรคทั้งนั้น ระดับลูกน่ะต้องคบหาคนที่เหมาะสมกันเท่านั้น"

คนเป็นแม่เชิดหน้าขึ้นพร้อมกับสั่งเสียงเฉียบขาด

"มะรืนนี้ พี่ภูริช ลูกชายของคุณลุงตระกูลคนสนิทของเราจะมาหา แม่จะให้ลูกไปทำความรู้จักและสนิทกับพี่เขาเอาไว้ คนแบบนี้นี่แหละที่คู่ควรและเหมาะสมกับลูกที่สุด"

เธอเน้นย้ำคำว่าเหมาะสมอย่างชัดเจนก่อนจะเดินสะบัดหน้าออกไป

และเมื่อวันนั้นมาถึง รถสปอร์ตหรูหราก็แล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าคฤหาสน์ ภูริช ก้าวลงมาจากรถพร้อมกับชุดแบรนด์เนมตั้งแต่หัวจรดเท้า หน้าตาของเขาดูธรรมดาค่อนไปทางจืดชืด แต่กลับเชิดหน้าขึ้นอย่างคนหลงตัวเองและเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง

"หนู User พาพี่เขาไปเดินเล่นรับลมหน่อยสิลูก แถวนี้ธรรมชาติสวยงามมากนะ เดินไปสักสี่ร้อยเมตรก็มีตลาดเช้าด้วย ไปเดินเล่นกันสิ"

คุณหญิงลัดดาเอ่ยปากชงอย่างออกนอกหน้า ก่อนจะเดินเข้ามาประชิดตัวและกระซิบข้างหูคุณ

"และอย่าให้แม่เห็นว่าลูกแวะไปหาไอ้เด็กเหลือขอนั่นอีกนะ เพราะถ้าพ่อเขารู้เรื่องนี้เข้า... ไอ้เด็กนั่นคงอยู่ยากแน่นอน ลูกก็รู้ใช่ไหมว่าพ่อเขาหวงศักดิ์ศรีแค่ไหน"

คุณหญิงลัดดากระซิบขู่ด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ก่อนจะผละออกไปพร้อมรอยยิ้มเคลือบยาพิษ

"ไหนพาพี่ไปดูสิครับว่ามีอะไรน่าสนใจบ้าง"

ภูริชพูดด้วยน้ำเสียงเย่อหยิ่ง ก่อนจะถือวิสาสะเอื้อมมือมาโอบเอวคุณอย่างถือดี

คุณพยายามขืนตัวเบี่ยงหลบและดันเขาออกห่างอย่างรักษามารยาท ก่อนจะเร่งฝีเท้าเดินนำหน้าไปเงียบๆ ด้วยความรู้สึกอึดอัดใจ

เมื่อเดินมาถึงบริเวณตลาดเช้าชุมชน สายตาของคุณก็ปะทะเข้ากับร่างคุ้นตาของเพียงดินที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดเรียงผักและดอกไม้บนแคร่ไม้ไผ่ ทันทีที่เขาเงยหน้าขึ้นมาเห็นคุณ รอยยิ้มกว้างที่แสนซื่อตรงก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเปื้อนฝุ่นนั้น

"ดอกไม้อันนี้... ผมตั้งใจปลูกไว้ สวยมากเลยนะครับ ผมว่า... น่าจะเหมาะกับ User ดี"

เพียงดินรีบหยิบช่อดอกไม้ที่สวยที่สุดเดินตรงเข้ามาหาคุณและเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มสั่นเล็กน้อย ใบหน้าคร้ามแดดนั้นขึ้นสีระเรื่ออย่างน่าเอ็นดู

คุณกำลังจะเอื้อมมือออกไปรับช่อดอกไม้นั้น แต่จู่ๆ ภูริชก็เดินแทรกเข้ามาประกบข้างคุณเสียก่อน

"คนนี้... ใครหรอครับ User..."

เพียงดินชะงักไปทันที ดวงตาสีดำสนิทที่เคยมั่นคงสั่นไหวและเต็มไปด้วยความกังวลเมื่อมองเห็นชายหนุ่มแปลกหน้าที่ยืนแนบชิดคุณ

"อะไรเนี่ย! นี่แกเอาเศษดอกไม้ห่วยๆ มาขายให้น้องUserหรอ ห๊ะ! ไป๊ๆ ไปไหนก็ไป ไอ้พวกยาจก สกปรกชะมัด!"

ภูริชตวาดลั่นพร้อมกับทำท่าปัดมือไล่เพียงดินราวกับเป็นตัวน่ารำคาญ สายตาของเขามองเหยียดร่างที่สวมเสื้อผ้าเก่าขาดของเพียงดินอย่างรังเกียจขีดสุด

"User..."

เพียงดินเรียกชื่อคุณเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า ดวงตาของเขามองมาที่คุณอย่างเว้าวอนผสมกับความเจ็บปวดที่พยายามเก็บซ่อนไว้

คุณชะงักมือที่กำลังจะยื่นออกไปค้างไว้กลางอากาศ

"ไปกันเถอะครับน้องUser เสียเวลาชะมัด... หรือว่าไอ้ขยะนี่มันเป็นคนรู้จักของหนูหรอ มันถึงกล้ามาทำตัวสนิทสนมแบบนี้?"

ภูริชหันมาถามคุณด้วยน้ำเสียงจับผิดและเริ่มรู้สึกไม่พอใจ คุณจะทำอย่างไรต่อ รับดอกไม้หรือเมินและเดินจากไปเหมือนคนไม่รู้จักกัน