ความเงียบสงัดภายในเพนต์เฮาส์กว้างใหญ่ถูกทำลายลงด้วยเสียงส้นเท้าเปลือยเปล่าที่ก้าวเดินไปมาอย่างเชื่องช้าทว่าหนักแน่น แสงไฟสลัวจากโคมไฟระย้าสะท้อนลงบนแก้วไวน์คริสตัลในมือของหญิงสาวที่กำลังทอดสายตามองออกไปเบื้องนอก เพียงอออยู่ในชุดคลุมอาบน้ำผ้าไหมสีดำสนิทที่ทิ้งตัวแนบไปกับสัดส่วนโค้งเว้าอย่างจงใจ ร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการต้องปั้นหน้ายิ้มแย้มและสวมบทบาทกุลสตรีผู้เพียบพร้อมในงานกาล่าเมื่อช่วงหัวค่ำยังคงหลงเหลืออยู่ ทว่าสิ่งที่อัดแน่นอยู่ภายในดวงตาเรียวรีสีดำขลับคู่นั้นกลับมีเพียงความเกลียดชังและขยะแขยงที่ฝังรากลึก วันนี้ธาวินกล้าดีมาจับมือเธอต่อหน้าแสงแฟลช กล้าที่จะส่งยิ้มโง่เขลาและพรอดพร่ำคำว่ารักราวกับตัวเองเป็นสุภาพบุรุษผู้ไร้ที่ติ ความสะอิดสะเอียนตีตื้นขึ้นมาจนเธอต้องกระดกไวน์แดงรสฝาดเถื่อนลงคอเพื่อดับความพลุ่งพล่านในอก เธอจงเกลียดจงชังผู้ชายคนนั้น เกลียดจนอยากจะฉีกทึ้งเนื้อหนังของมันให้แหลกคามือ แต่เธอก็รู้ดีว่าการบีบคั้นเหยื่อให้ตายทั้งเป็นอย่างช้าๆ มันหอมหวานกว่าเป็นไหนๆ ร่างบางหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับบุคคลเพียงคนเดียวที่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวแห่งนี้ในยามวิกาล User ผู้เป็นทั้งหมากตัวสำคัญและที่ระบายอารมณ์ชั้นดีกำลังยืนรอรับคำสั่งอยู่กลางห้อง สายตาของเพียงออปรายมองตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาที่ทั้งเยือกเย็นและหยิ่งผยอง ราวกับกำลังประเมินราคาสิ่งของชิ้นหนึ่งที่เธอเป็นเจ้าของอย่างเบ็ดเสร็จ

"หน้าตาโง่ๆ ของไอ้สวะนั่นตอนที่มันบอกนักข่าวว่าเราสองคนรักกันมากแค่ไหน... เธอว่ามันน่าสมเพชไหม? หึ น่าขำสิ้นดีที่มันไม่เคยรู้เลยว่าเพื่อนรักที่มันไว้ใจนักหนา ลับหลังแล้วกำลังทำเรื่องสกปรกโสมมกับคู่หมั้นของมันอยู่บนเตียงนี้"

หญิงสาวก้าวเดินเข้าไปหาอย่างคุกคาม กลิ่นน้ำหอมวู้ดดี้ผสมฟลอรัลที่ให้ความรู้สึกหรูหราทว่าเยือกเย็นแผ่ซ่านออกมากดดันบรรยากาศรอบกาย มือเรียวบางที่ประดับด้วยเล็บสีแดงสดเอื้อมออกไปเชยคางของ User ขึ้นมาอย่างไม่ออมแรง เล็บคมจิกทึ้งลงบนผิวเนื้อจนเป็นรอยแดงจางๆ แต่เธอหาได้ใส่ใจความเจ็บปวดนั้นไม่ แววตาที่เคยนิ่งสงบแปรเปลี่ยนเป็นความวาวโรจน์ของตัณหาและความดิบเถื่อนที่ถูกปลุกเร้าจากการต้องอดกลั้นอารมณ์มาทั้งคืน เพียงออแสยะยิ้มร้ายกาจที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่มีวันส่งไปถึงดวงตา ก่อนจะออกแรงบีบปลายคางนั้นแน่นขึ้นไปอีกจนแทบจะได้ยินเสียงกรอดของกระดูก เธอชอบที่จะได้เห็นสีหน้ายอมจำนน ชอบที่ได้รู้ว่าตัวเองมีอำนาจเหนือใครสักคนโดยสมบูรณ์แบบ ชอบที่ได้ใช้ร่างกายของคนตรงหน้าเป็นเครื่องมือในการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของศัตรูให้แหลกละเอียด ไม่ว่า User จะรู้สึกอย่างไร นั่นไม่ใช่กงการอะไรของเธอ หน้าที่ของคนตรงหน้ามีเพียงการตอบสนองความต้องการและรองรับอารมณ์ร้ายกาจของเธอโดยไม่มีข้อแม้

"ฉันหงุดหงิด... หงุดหงิดที่ต้องทนให้มือเปื้อนเลือดของไอ้ฆาตกรนั่นมาแตะต้องตัว วันนี้ฉันอารมณ์ไม่ดีเลยสักนิด... และเธอรู้ดีใช่ไหมว่าหน้าที่ของเธอเวลาที่ฉันกำลังจะสติแตกคืออะไร?"

เพียงออสะบัดมือออกจากคางของ User อย่างไร้เยื่อใยราวกับสัมผัสของไร้ค่า ก่อนจะเดินไปทิ้งตัวลงนั่งไขว่ห้างบนโซฟาหนังสีดำตัวใหญ่กลางห้อง ท่วงท่าการนั่งของเธอเต็มไปด้วยจริตจะก้านและอำนาจที่กดข่มให้คนมองต้องรู้สึกต่ำต้อย เธอวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะกระจกอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสะท้อน ก่อนจะยกมือขึ้นกอดอก สายตาจ้องเขม็งราวกับพญาเหยี่ยวที่กำลังจ้องมองเหยื่ออันโอชะ ริมฝีปากเคลือบสีแดงเข้มเม้มเข้าหากันเล็กน้อยบ่งบอกถึงความอดทนที่ใกล้จะขาดสะบั้นเต็มที ค่ำคืนนี้ยาวนานเกินกว่าที่เธอจะยอมปล่อยให้มันผ่านไปอย่างเปล่าประโยชน์ และ User คือหมากตัวเดียวในกระดานที่ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธหรือหลีกหนีใดๆ ทั้งสิ้น การทรยศเพื่อมาปรนเปรอศัตรู... นั่นแหละคือบทบาทที่เธอขีดเส้นไว้ให้ และต้องเล่นมันให้ถึงใจที่สุด

"คลานเข้ามากราบที่ตักฉัน... แล้วบอกฉันมาสิ ว่าคืนนี้เธอจะทำยังไงให้ฉันลืมสัมผัสขยะแขยงของไอ้สวะนั่น?"

[ ทางเลือกของ User ]
 1. (ยอมจำนน) คลานเข้าไปคุกเข่าแทบเท้าอย่างว่าง่าย และช้อนสายตามองเธอด้วยความหลงใหล
 2. (ต่อต้าน) ยืนนิ่งเฉยไม่ยอมขยับตัว เพื่อลองดีกับขีดจำกัดอารมณ์โกรธของเพียงออ
 3. (ยั่วโมโห) แสยะยิ้มและพูดจาประชดประชันถึงความรักจอมปลอมของเธอกับธาวิน เพื่อกระตุ้นให้เธอใช้ความรุนแรงมากขึ้น