• อายุ: 19 ปี (เรียนซ้ำชั้น)
• นิสัย: ภายนอกดูเป็นนักเลง หัวร้อน ปากหมา พูดจาขวานผ่าซาก แต่จริงๆ รักเพื่อนมาก ยอมเจ็บตัวแทนน้องๆ ได้ทุกคน เป็นคนใจนักเลง "ฆ่าได้หยามไม่ได้"
• ปมหลัง (Background): เกิดในสลัม พ่อแม่ติดคุก ต้องหาเลี้ยงตัวเองมาตั้งแต่เด็ก เข้าสู่วงการส่งยาเพราะไม่มีทางเลือก ต้องการเงินมาดูแล "น้องๆ ในกลุ่ม" ลึกๆ แล้วเกลียดตัวเองที่พาเพื่อนไปในทางที่ดีไม่ได้ เป็นคนขี้แพ้ที่พยายามทำตัวเก๋า

• อายุ: 17 ปี
• นิสัย: ภายนอกดูร่าเริง แรด แรง พูดจาตลกโปกฮา (Meme Queen ของกลุ่ม) แต่ภายในเปราะบางมาก ขี้เหงา และโหยหาความรัก
• ปมหลัง (Background): แม่ติดการพนันหนักมาก ทิ้งภาระหนี้สินไว้ให้เธอรับผิดชอบ ต้องทำงานกลางคืน (ขายบริการ/เด็ก N) เพื่อหาเงินจ่ายค่าเทอมและหนี้สิน โดยปิดบังไม่ให้คนอื่นรู้นอกจากเพื่อนในกลุ่ม มักจะถูกสังคมตราหน้าว่าเป็น "เด็กใจแตก" ทั้งที่เธอสู้ชีวิตกว่าใคร

• อายุ: 17 ปี
• นิสัย: เฮฮา บ้าบอ เป็นตัวสร้างเสียงหัวเราะ เวลาเพื่อนเครียดธันจะเล่นมุกฝืดเสมอ แต่เวลาเพื่อนมีเรื่อง ธันจะวิ่งไปช่วยคนแรก (แม้จะสู้ไม่ได้ก็ตาม)
• ปมหลัง (Background): บ้านจนมาก พ่อแม่แยกทางกัน อาศัยอยู่กับยายแก่ๆ มีความฝันอยากเป็นนักแข่งรถระดับโลก แต่ความจริงคือเป็นแค่นักบิน (คนส่งของ/ยา) เพื่อหาเงินเร็วๆ มาใช้ในชิวิตประจำวัน ใช้ความเร็วเพื่อหนีความจริงที่เจ็บปวด

• อายุ: 17 ปี
• นิสัย: พูดน้อยมาก (Introvert) เย็นชา โลกส่วนตัวสูง ไม่ค่อยแสดงอารมณ์ แต่เป็นคนสังเกตเก็บรายละเอียดเพื่อนเก่งที่สุด และปากร้ายเงียบๆ เวลาโมโห
• ปมหลัง (Background): บ้านรวยแต่ครอบครัวพังพินาศ พ่อแม่หย่าร้าง ถูกพ่อเลี้ยงทำร้ายร่างกายเป็นประจำ (ตบตี/ขังห้องมืด) แม่แท้ๆ ก็ไม่กล้าช่วยเพราะกลัวสามีใหม่ รู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนเกินของโลก ไม่มีใครต้องการ

กลิ่นธูปควันจางๆ ลอยมาแตะจมูก ผสมกับกลิ่นดินชื้นแฉะจากฝนที่เพิ่งหยุดตก... ฉันยืนนิ่งอยู่หน้าโลงศพสีขาวเรียบๆ รูปถ่ายที่ตั้งอยู่หน้าโลงนั้นกำลังยิ้ม... รอยยิ้มกวนตีนที่คุ้นเคย รอยยิ้มของ 'ไอ้ไม้' พี่ใหญ่ของกลุ่มเรา แต่นี่ไม่ใช่ศพแรก... ฉันเหลือบตามองไปด้านข้าง ถัดจากโลงของไม้ มีรูปถ่ายของคนอื่นๆ ตั้งเรียงรายกันอยู่ราวกับทำเนียบรุ่นที่น่าเศร้าที่สุด

รูปของ 'อาลิน' ที่สวยสะดุดตาแม้ในกรอบขาวดำ รูปของ 'ธัน' ที่สวมหมวกกันน็อคใบโปรด และรูปของ 'ดิน' ที่หน้านิ่งสนิทเหมือนรูปถ่ายบัตรประชาชน พวกมันตายกันหมดแล้ว... เพื่อนรักทั้ง 4 คนของฉัน สิ่งเดียวที่เชื่อมโยงความตายของพวกมันไว้ คือความเฮงซวยของสังคมนี้ที่บีบคั้นพวกเราจนมุม

"ทำไม... ทำไมต้องเหลือแค่กูวะ"

ฉันพึมพำออกมาเสียงสั่น มือที่กำดอกไม้จันทน์สั่นระริก น้ำตาที่คิดว่าเหือดแห้งไปแล้วไหลออกมาอีกครั้ง ไม่ใช่เพราะความเสียใจอย่างเดียว แต่มันคือความโดดเดี่ยวที่กัดกินหัวใจ เสียงพระสวดอภิธรรมเริ่มดังขึ้น... มันเหมือนเสียงสัญญาณไทม์แมชชีน ที่ดึงสติฉันให้ย้อนกลับไป... กลับไปสู่วันนั้น วันที่พวกเรายังครบ 5 คน วันที่ท้องฟ้ายังเป็นสีฟ้า ไม่ใช่สีเทาเหมือนวันนี้

(ดาดฟ้าตึกร้างหลังโรงเรียน ช่วงเวลาเย็นที่แสงอาทิตย์กำลังตกดิน)

"เฮ้ย! (ชื่อคุณ) มึงจะทำหน้าเหมือนแบกโลกไว้ทั้งใบทำไมวะ ยิ้มหน่อยดิวะ เพื่อนอุตส่าห์เลี้ยงน้ำ"

เสียงตะโกนโหวกเหวกของ 'ธัน' ดังขึ้นมาแต่ไกล มันโยนกระป๋องน้ำอัดลมราคาถูกมาทางฉัน ก่อนจะกระโดดขึ้นไปนั่งบนขอบปูนกั้นดาดฟ้า ขาข้างหนึ่งห้อยต่องแต่งลงไปท้าทายความสูง

"มึงก็พูดได้ดิธัน มึงไม่ได้โดนแม่ด่าเรื่องเกรดเฉลี่ยตกมานี่หว่า" ฉันรับกระป๋องน้ำมาเปิด ดัง แกร๊ก เสียงซ่าของฟองอากาศทำให้รู้สึกดีขึ้นนิดหน่อย

"เกรดตกนิดเดียวทำเป็นโลกแตก บ้านกูนี่ถ้ากูหาตังค์ไม่ทันค่าเช่าห้อง แม่กูแทบจะขายกูแดกอยู่แล้ว" เสียงหวานแต่แฝงความประชดประชันดังมาจาก 'อาลิน' เธอนั่งไขว่ห้างอยู่บนลังไม้เก่าๆ กำลังใช้กระจกตลับแป้งส่องสำรวจรอยช้ำจางๆ ที่มุมปาก... รอยที่เธอโกหกว่าเดินชนประตู แต่พวกเรารู้ดีว่ามันมาจากแขกเฮงซวยเมื่อคืน

"เอาน่าๆ พวกมึงเลิกบ่นเรื่องเครียดๆ ได้ปะวะ กูเพิ่งหนีตีนพวกคู่อริมา ขอสูบบุหรี่ให้สบายปอดหน่อย" 'ไม้' พี่ใหญ่ประจำกลุ่มเดินแหวกอากาศร้อนๆ เข้ามา สภาพเสื้อนักเรียนหลุดลุ่ย มีรอยรองเท้าประทับอยู่กลางหลัง เขาพ่นควันสีเทาโขมงออกมา ก่อนจะยักคิ้วให้ฉัน

"ไง (ชื่อคุณ)... วันนี้ดูเรียบร้อยเหมือนผ้าพับไว้เชียวนะมึง"

"ก็กูเรียบร้อยจริงๆ ไม่เหมือนพวกมึงนี่ วันๆ หาแต่เรื่อง" ฉันสวนกลับไป แต่ในใจกลับรู้สึกอบอุ่น... นี่คือที่เดียวที่ฉันเป็นตัวของตัวเองได้ ไม่ต้องเป็น 'เด็กดี' ของพ่อแม่

"..." มีเพียงคนเดียวที่เงียบเสมอ 'ดิน' นั่งกอดเข่าพิงกำแพง สายตาเหม่อมองออกไปที่ตึกสูงระฟ้าของกรุงเทพฯ ใบหน้าหล่อเหลาของมันดูไร้อารมณ์ แต่ถ้าสังเกตดีๆ... ที่ข้อมือขาวๆ นั่นมีรอยแดงเป็นปื้น รอยจากการถูกมัดหรือถูกตีด้วยไม้แขวนเสื้อ ฉันไม่เคยกล้าถาม

"พวกมึง..." จู่ๆ ดินก็พูดขึ้นมา เสียงของเขาเบาหวิวเหมือนจะปลิวไปกับลม "พวกมึงเคยคิดอยากหายไปเฉยๆ ปะ แบบ... ไม่ต้องตายนะ แค่หายไปเลยอะ"

คำถามนั้นทำให้วงสนทนาเงียบลง ธันหยุดแกว่งขา อาลินลดกระจกลง ไม้หยุดพ่นควัน

"บ่อยไป" อาลินตอบพร้อมรอยยิ้มขมขื่น "ถ้ากูหายไปได้ กูคงไปเกิดเป็นแมวบ้านคนรวย วันๆ ไม่ต้องทำห่าไร นอนให้เจ้าของเกาพุง"

"กูขอเป็นนกอินทรี" ธันหัวเราะ "บินไปแม่งให้ไกลจากซอยสลัมบ้านกูเลย"

"กูขอเป็นก้อนหิน" ไม้ตอบสั้นๆ "แข็งๆ ไม่เจ็บ ไม่รู้สึก"

แล้วพวกเขาก็หันมามองฉันเป็นตาเดียว "(ชื่อคุณ) แล้วมึงอะ?"

ฉันนิ่งคิด... ชีวิตที่ต้องแบกความหวังของพ่อแม่ ต้องเป็นหมอ ต้องเกียรตินิยม ต้องสมบูรณ์แบบ "กู... กูแค่อยากเป็นกู ในแบบที่ไม่มีใครคาดหวังอะไรเลย"

สิ้นเสียงฉัน ทุกคนเงียบไปสักพัก ก่อนที่ไม้จะหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น "เออ! งั้นวันนี้เรามาฉลองให้กับชีวิตเฮงซวยของพวกเรากันหน่อยโว้ย! แด่ความพังพินาศ!"

ไม้ชูขวดเบียร์ที่แอบซ่อนไว้ออกมา ธันโห่ร้อง อาลินปรบมือ ดินยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ฉันยกกระป๋องน้ำอัดลมขึ้นชนกับพวกเขา

เคร้ง! เสียงชนแก้วในวันนั้นดังก้องอยู่ในความทรงจำ... เราหัวเราะกันเสียงดังลั่น แข่งกับเสียงไซเรนรถตำรวจที่ดังมาจากถนนข้างล่าง เราสัญญากันว่าจะอยู่ด้วยกัน เราคิดว่าเราแข็งแกร่งพอจะสู้กับโลกบ้าๆ นี้ได้

ชีวิตของพวกเราหมุนวนอยู่ในวงโคจรแห่งความพังพินาศซ้ำแล้วซ้ำเล่า... กลางวันถูกไล่ล่าจากหนี้สินและความคาดหวัง กลางคืนหนีออกจากบ้านเพื่อเยียวยารอยช้ำจากน้ำมือพ่อแม่ วนเวียนอยู่กับการหาเงินค่าเทอมที่ไม่เคยพอและการถูกซ้อมจนเลือดกบปาก เราต่างไม่รู้เลยว่านรกขุมนี้จะสิ้นสุดลงที่ตรงไหน หรือลมหายใจสุดท้ายจะมาถึงเมื่อไหร่... สิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวจิตวิญญาณอันแตกร้าวของพวกเราไว้ได้ มีเพียง 'มิตรภาพ' ท่ามกลางซากปรักหักพังนี้ ที่คอยโอบกอดและประคับประคองกันไปจนสุดทาง

ห้องนอนของคุณ เวลา 23:30 น. เสียงแจ้งเตือนไลน์ดังรัวๆ จนมือถือที่วางอยู่บนหัวเตียงสั่นครืดคราด ฉันรีบคว้ามันมากดปิดเสียงด้วยความตกใจ กลัวว่าพ่อกับแม่ที่นอนอยู่ห้องข้างๆ จะตื่นขึ้นมาเห็นลูกสาวแสนดีคนนี้ยังไม่นอน

Group Chat: แก๊งขยะเปียก

ไอ้ไม้ : @(ชื่อคุณ) ออกมายังวะ กูจอดรถรอนานจนรากจะงอกแล้วเนี่ย ธัน สายแว้น: เร็วๆ ดิเจ๊ ยุงกัดกูจนตัวลายเป็นตุ๊กแกแล้ว อาลิน: อย่าไปเร่งมันสิ เดี๋ยวพ่อมันตื่นก็ซวยหรอก ดิน: ... (ส่งสติกเกอร์หมีง่วงนอน)

ฉันถอนหายใจ แอบยิ้มมุมปาก พับผ้าห่มให้ดูเหมือนมีคนนอนอยู่ แล้วค่อยๆ ย่องไปที่หน้าต่างห้องนอนชั้นสอง... ทางหนีประจำของฉัน ปีนลงมาตามรางน้ำฝนอย่างชำนาญ (สกิลที่โรงเรียนไม่เคยสอน) เท้าแตะพื้นหญ้าดัง ตุบ พอเงยหน้าขึ้นไปมองที่กำแพงรั้ว ก็เห็นแสงไฟหน้ารถมอเตอร์ไซค์สองคันจอดรออยู่ในเงามืด

"มาช้าเลี้ยงเบียร์นะเว้ย" เสียง 'ธัน' แซวมาแต่ไกล มันนั่งคร่อมเวสป้าเก่าๆ สีสนิมเขรอะ ข้างหลังมี 'อาลิน' นั่งซ้อนท้ายในชุดสายเดี่ยวสีดำทับด้วยแจ็คเก็ตยีนส์

"เงียบปากไปเลยมึง" 'ไม้' ที่นั่งอยู่บนมอเตอร์ไซค์ทรงสปอร์ตคันใหญ่ (ที่น่าจะไปขู่เอาของใครมาสักคน) ตบหัวธันไปหนึ่งที ก่อนจะหันมาพยักหน้าให้ฉัน "ขึ้นมา (ชื่อคุณ) เดี๋ยวไปรับไอ้ดินหน้าปากซอย"

ฉันกระโดดขึ้นซ้อนท้ายพี่ใหญ่ของกลุ่ม กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาถูกของไม้ลอยแตะจมูก... แต่กลับทพให้ฉันรู้สึกถึงของความปลอดภัย

บรื้นนนนน! ลมกลางคืนตีเข้าหน้าจนผมเผ้ายุ่งเหยิงไปหมด แต่ฉันกลับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก เราขับรถเลาะไปตามถนนเลียบแม่น้ำเจ้าพระยา แสงไฟนีออนจากสะพานสะท้อนกับผิวน้ำวิบวับ ธันขับปาดซ้ายปาดขวา ร้องเพลงร็อคเพี้ยนๆ แหกปากแข่งกับเสียงลม ส่วนอาลินกางแขนออกกว้างๆ เหมือนกำลังบิน

เราไปรับ 'ดิน' ที่หน้าร้านสะดวกซื้อ ดินอยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงบอลธรรมดา แต่หน้าตามันหล่อทะลุความมืด ดินขึ้นซ้อนท้ายรถของธัน นั่งเบียดกับอาลิน ทั้งสามคนบนรถคันเล็กๆ ดูทุลักทุเล แต่มันกลับหัวเราะกันสนุกสนาน

"ไปไหนกันดีวะคืนนี้?" ไม้ตะโกนถามแข่งกับเสียงลม "งานวัดฝั่งธนฯ!" อาลินตะโกนตอบ "กูอยากยิงปืนจุกน้ำปลา!" "จัดไปวัยรุ่น!"

( งานวัดฝั่งธนฯ - แสงสีเสียงอึกทึก)

บรรยากาศงานวัดเต็มไปด้วยผู้คน เสียงเพลงลูกทุ่งหมอลำดังกระหึ่ม กลิ่นปลาหมึกย่าง กลิ่นสายไหม และเสียงประกาศขายของลดราคา พวกเรา 5 คนเดินเกาะกลุ่มกันเหมือนแก๊งมาเฟียเด็ก ไม้ เดินนำหน้า คอยกันคนไม่ให้มาเบียดพวกเรา ธัน เดินเต้นไปตามเพลง แวะทักแม่ค้าไปทั่ว ดิน เดินเงียบๆ ปิดท้าย แต่สายตาคอยมองระวังหลังให้ทุกคน

"เฮ้ย! ปาลูกโป่ง!" ธันวิ่งถลาไปที่ซุ้มปาลูกโป่ง จ่ายเงินไป 20 บาท ได้ดอกลูกดอกมา 3 ดอก "ดูฝีมือกูนะ... ระดับนักแม่นปืนทีมชาติ" ปึ้ก! ปึ้ก! ปึ้ก! ...ว่าวหมดทุกดอก

"กระจอกสัส" ไม้หัวเราะแล้วผลักธันออกไป "ถอยไป กูเอง" ไม้หยิบลูกดอกมา เล็งด้วยสายตาคมกริบแบบที่ใช้เวลาเล็งคู่อริ ปัง! ปัง! ปัง! แตก 3 ใบในรวดเดียว

"เฮ้ยพี่! เอาตุ๊กตาหมีตัวนั้นมา" ไม้ชี้ไปที่ตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ที่สุด แล้วโยนมันให้ อาลิน "อะ กูให้... เลิกทำหน้าเศร้าได้แล้วมึงอะ ยิ้มหน่อย" อาลินรับตุ๊กตาไปกอด หน้าแดงระเรื่อนิดหน่อย "ขอบใจนะพี่มึง... นึกว่าจะเอาไปฝากเด็กมึงซะอีก" "เด็กเหี้ยไร กูมีแค่พวกมึงเนี่ย" ไม้บ่นอุบอิบแล้วเดินหนีไปซื้อบุหรี่

ฉันกับดินเดินไปซื้อสายไหมสีชมพูมาแบ่งกันกิน "(ชื่อคุณ)... อร่อยปะ?" ดินถามเบาๆ "อื้อ หวานแสบคอเลย แต่อร่อยดี" ฉันยื่นให้ดินกินคำนึง ดินกัดสายไหมคำเล็กๆ แล้วยิ้ม... เป็นรอยยิ้มที่หาดูยากมาก รอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา แต่มันก็จริงใจที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ในตอนนี้ "ถ้าเราอยู่ที่นี่ตลอดไป ไม่ต้องกลับบ้านก็คงดีเนอะ" ดินพูดลอยๆ ขึ้นมา ฉันชะงักไปนิดนึง ก่อนจะพยักหน้า "อืม... ไม่อยากตื่นมาเจอพรุ่งนี้เลยว่ะ"

หลังจากเดินจนเหนื่อย พวกเรามานั่งห้อยขาอยู่ที่ท่าน้ำ ลมแม่น้ำพัดเย็นสบาย เสียงงานวัดแว่วมาไกลๆ ไม้เปิดเบียร์กระป๋องส่งเวียนกันกินทีละคน (ยกเว้นฉันที่กินน้ำแดง) ธันจุดไฟเย็น (Sparklers) ที่ซื้อมา แจกให้ทุกคนคนละอัน แสงไฟเย็นแตกกระจายเป็นประกายสีทองสว่างวาบในความมืด พวกเราแกว่งไฟเล่นกันเหมือนเด็กอนุบาล หัวเราะให้กับความไร้สาระของชีวิต

"มาถ่ายรูปกัน!" อาลินหยิบมือถือขึ้นมา "ไม่เอา กูไม่ถ่าย" ดินพยายามหลบ "มาเหอะหน่าไอ้หล่อ! เก็บไว้เป็นที่ระลึก เผื่อวันนึงพวกเราดังแยกวงกันไป" ธันล็อคคอดินเข้ามา

แชะ! รูปถ่ายใบนั้น... ไม้ ทำหน้าดุแต่ชูสองนิ้ว ธัน แลบลิ้นปลิ้นตาทำหน้าทะเล้น อาลิน ยิ้มกว้างกอดคอฉันแน่น ดิน ยิ้มมุมปากนิดๆ มองกล้อง และ ฉัน... ที่ยิ้มกว้างที่สุดในรอบปี

"พวกมึงสัญญาได้ปะ..." จู่ๆ ฉันก็พูดขึ้นมาท่ามกลางแสงไฟเย็นที่กำลังมอดลง "สัญญาไรวะ?" ไม้ถาม "สัญญาว่า... ไม่ว่าจะเจอเรื่องเหี้ยอะไร เราจะไม่ทิ้งกัน เราจะมารวมตัวกันแบบนี้อีก"

ทุกคนเงียบไปชั่วอึดใจ ไฟเย็นในมือธันดับลงเป็นคนแรก ตามด้วยของดิน ของอาลิน และของไม้ เหลือแค่ของฉันที่ยังติดอยู่ริบหรี่

"เออ กูสัญญา" ไม้ตอบเสียงหนักแน่น "ใครทิ้งเพื่อนขอให้เป็นหมา!" ธันตะโกน "เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป" อาลินเสริม ดินไม่พูดอะไร แต่เขายื่นมือมาวางทับมือพวกเราที่วางซ้อนกันอยู่

วินาทีนั่น... ฉันอยากหยุดเวลาไว้ตรงนี้ ไม่อยากให้แสงไฟเย็นอันสุดท้ายดับลงเลย เพราะลึกๆ แล้วฉันกลัว... กลัวว่าความมืดที่รออยู่หลังจากแสงดับลง มันจะพรากพวกเราจากกันไปตลอดกาล

"กลับกันเหอะ ดึกแล้ว เดี๋ยวพ่อมึงตื่น" ไม้บอก ตัดบทก่อนที่บรรยากาศจะซึ้งเกินไป เราเดินกลับไปที่รถมอเตอร์ไซค์ เสียงหัวเราะยังคงดังก้อง ไม่ว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้นเราก็จะอยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไป….ฉันคิดไว้แบบนั้น