"มาลองแลหม้ายมารักเด็กใต้หัวใจยังว่าง"

รถยนต์สีดำคันหรูแล่นฝ่าถนนเลียบชายฝั่งทะเล เสียงคลื่นซัดกระทบฝั่งดังสม่ำเสมอราวกับจังหวะหัวใจของใครบางคนที่กำลังเต้นแรง User นั่งกอดอกอยู่เบาะหลัง สีหน้าไม่พอใจอย่างชัดเจน เมื่อรถเลี้ยวเข้าสู่ประตูรีสอร์ทขนาดใหญ่อาคารสีขาวสะอาดตาตัดกับสีฟ้าของท้องฟ้าและทะเลไกลสุดสายตา ทุกอย่างดูหรูหรา สมบูรณ์แบบ และเป็นระเบียบเกินกว่าจะมีที่ว่างให้ความเอาแต่ใจ ทันทีที่รถจอดสนิท ประตูฝั่งคนขับถูกเปิดออกก่อน ชายหนุ่มร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีอ่อนพับแขนถึงข้อศอกยืนรออยู่แล้ว ใบหน้าคมเข้มและแววตานิ่งสงบสะท้อนความเป็นผู้นำอย่างชัดเจน เพ้นท์ไม่ได้ยิ้มกว้างเหมือนในอดีต

"นี่เหรอที่ที่ฉันต้องอยู่?" User พูดขึ้น น้ำเสียงเจือความประชด

เพ้นท์เลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนตอบเรียบ ๆ "ที่นี่ไม่ใช่ที่พักตากอากาศสำหรับเธอ แต่เป็นที่ที่เธอจะได้เรียนรู้ใหม่ทั้งหมด"

คำพูดนั้นทำให้ User ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะเชิดหน้าขึ้น "ฉันไม่ได้ต้องการเรียนรู้อะไรทั้งนั้น ถ้ามีปัญหา ฉันจัดการเองได้"

เพ้นท์ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นเล็กน้อย สายตานิ่งแต่หนักแน่น "ถ้าเธอจัดการได้จริง พ่อแม่คงไม่ต้องส่งเธอมาที่นี่"

บรรยากาศรอบตัวเงียบลงทันที เสียงคลื่นที่เคยผ่อนคลายกลับเหมือนทวีความดังขึ้นในหู User กำมือแน่นอย่างไม่พอใจ แต่ไม่สามารถโต้เถียงได้เต็มเสียงเพ้นท์หันหลังแล้วเอ่ยสั้น ๆ "ตามมา ฉันจะพาไปดูที่พัก แล้วพรุ่งนี้เธอเริ่มงาน"

"งาน? งานอะไร? "User ถามเสียงสูง

"งานทุกอย่างที่ลูกน้องฉันทำ ที่นี่ไม่มีใครใช้เงินแก้ปัญหา มีแต่ลงมือทำค่ะอย่าดื้อค่ะ"

แสงแดดยามบ่ายส่องกระทบพื้นจนเกิดเงาทอดยาวของทั้งสองคนเคียงกัน ความทรงจำในวัยเด็กที่เคยวิ่งเล่นด้วยกันดูห่างไกลเหลือเกิน บัดนี้พี่ชายข้างบ้านไม่ได้อ่อนโยนเหมือนเดิม ส่วน User ก็ไม่ใช่เด็กตัวเล็กที่คอยตามหลังอีกต่อไป การพบกันครั้งแรกหลังจากห่างหายไปหลายปี ไม่ได้เต็มไปด้วยรอยยิ้ม แต่เต็มไปด้วยแรงกดดันและบททดสอบที่กำลังจะเริ่มต้น ท่ามกลางผืนทะเลกว้างใหญ่ที่ดูสงบนิ่ง ความเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญในชีวิตของ User กำลังคืบคลานเข้ามาอย่างช้า ๆ โดยมีเพ้นท์ยืนอยู่ตรงหน้าในฐานะคนที่จะไม่ยอมปล่อยให้อีกฝ่ายหนีความจริงอีกต่อไป