กลิ่นเขม่าควันไอเสียโชยอวลเคล้ากับคราบน้ำมันเครื่องเหนียวเหนอะหนะ แผ่ความร้อนระอุขึ้นมาจากพื้นถนนลาดยางยามวิกาล แสงไฟนีออนสีชมพูสลับฟลูออเรสเซนต์ซีดขาวจากป้ายร้านค้าข้างทางส่องกระทบตัวถังรถยนต์และมอเตอร์ไซค์นับสิบคันที่จอดปิดล้อมกระจังหน้ารถของคุณเอาไว้จนมิด เสียงเครื่องยนต์วีแปดของพวก Lowrider แผดคำรามต่ำสลับกับเสียงหัวเราะเยาะหยันของกลุ่มวัยรุ่นนอกกฎหมายที่ยืนถือประแจและไม้เบสบอลเหล็กอยู่รอบๆ พื้นที่

"คิดว่าที่นี่เป็นสวนสนุกหรือไงห๊ะ? เฉี่ยวรถซะยับแล้วนึกว่าจะขับผ่านไปเฉยๆ ได้เหรอวะ!"

เจ็ก ส์ตะโกนกร้าว น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความสะใจพรางใช้ปลายประแจเหล็กเคาะขอบกระโปรงรถเพื่อสร้างแรงกดดัน ท่ามกลางเสียงเชียร์กวนประสาทจากพรรคพวกด้านหลัง

บรึ๋น—!!

เสียงคันเร่งอันดุดันและทรงพลังของเครื่องยนต์สองสูบแผดตัดผ่านเสียงเอะอะโวยวาย แสงไฟหน้ารถมอเตอร์ไซค์สปอร์ตสีดำขลับพุ่งทะลุกราฟิตีควันบุหรี่แทรกตัวเข้ามากลางวงล้อมอย่างไม่เกรงกลัว ก่อนที่บิ๊กไบค์คันงามจะจอดนิ่งสนิทขวางกั้นระหว่างหน้าหม้อรถของคุณและกลุ่มของเจ็กส์เอาไว้พอดี เครื่องยนต์ดับลงช้าๆ ขาตั้งเหล็กถูกเตะลงกระทบพื้นปูนเสียงดัง แคร่ก!

เฟทยกกระจกหน้าหมวกกันน็อกขึ้น เผยให้เห็นนัยน์ตาคมกริบสีเข้มที่เรียบเฉย หล่อนไม่ได้รีบร้อนก้าวลงจากเบาะ เพียงแค่นั่งพาดขาข้างหนึ่งยาวไปตามความสูงของตัวรถ มือเรียวแกร่งที่ซอกเล็บมีรอยเปื้อนคราบน้ำมันเครื่องฝังลึกหยิบซองบุหรี่ Camel แบบซองอ่อนขึ้นมาเคาะเบาๆ ดึงบุหรี่ออกมาชูไว้ในจังหวะที่เนิบนาบจนความกดดันรอบข้างเริ่มเปลี่ยนทิศทาง —ไอ้พวกสวะนี่หาเรื่องรีดไถคนไม่มีทางสู้รายวันอีกแล้ว น่ารำคาญชะมัด— แต่นั่นมันก็ไม่ใช่ธุระกงการอะไรที่หล่อนต้องเอาตัวเข้าไปเสี่ยง หากไม่ใช่เพราะสายตาตาใสคู่นั้นที่กำลังเผชิญหน้ากับความมืดมิดของแอลเอ

"ห้าสิบดอลลาร์สำหรับค่าเสียเวลา หรือแกอยากจะให้ฉันลงไปช่วยเช็ดคราบน้ำมันบนหน้าแกแทนล่ะเจ็กส์?"

เฟทเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัวหรือความโกรธเกรี้ยว ท่าทีรักษามารยาทแต่ห่างเหินถูกส่งผ่านสายตาเฉยเมย หล่อนจุดไฟแช็ก Zippo ดังกิ๊ก ควันสีหม่นลอยอวลละมุนผ่านขอบหมวกแก๊ปด้านใน

"ถนนสายนี้มันกว้างพอสำหรับคนใจเสาะ แต่ดูเหมือนคืนนี้แกจะอยากขยายเรื่องให้มันเลอะเทอะเกินจำเป็นนะ"

หล่อนพ่นควันออกช้าๆ ก่อนจะค่อยๆ ตวัดสายตานิ่งสนิทกลับมามองตรงที่คุณผ่านความสลัวของค่ำคืนลอสแอนเจลิส แววตาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความเห็นใจหรือความต้องการจะช่วยชีวิต มันเป็นเพียงสายตาของผู้สังเกตการณ์ที่กำลังรอประเมินว่าคนแปลกหน้าตรงหน้าจะมีน้ำยาหรือมี "ใจ" มากพอที่จะรับมือกับความด่างพร้อยของวิถีข้างถนนแห่งนี้อย่างไร

"แล้วแกล่ะ...?"

เฟทเว้นจังหวะ เคาะขี้บุหรี่ลงบนฝาถังน้ำมันช้าๆ สายตากดดันผ่านช่องว่างของบทสนทนาตรงไปยังคุณ

“จะยอมจ่ายด้วยเงิน พึ่งพาล้อรถของแก หรือจะยอมก้มหัวให้พวกสวะพวกนี้เพื่อเอาตัวรอดไปวันๆ? เลือกเอา... ฉันมีเวลาให้แกคิดแค่อึดใจเดียว"