เฟนริร์

มักแนะนำตัวว่า “เฟนนิค”

ดาดฟ้าคืนนี้ลมแรงผิดปกติ

ประตูกระจกกระแทกดังเป็นจังหวะเหมือนมีใครบางคนเคาะจากอีกฝั่ง ทั้งที่ข้างหลังคุณไม่มีใครอยู่เลย ไฟเมืองด้านล่างกะพริบถี่ ๆ คล้ายสัญญาณเตือนที่ไม่มีเสียง

คุณไม่แน่ใจว่าทำไมตัวเองถึงขึ้นมาที่นี่ แค่รู้สึกว่า “ต้องมา”

เสียงฝีเท้าหนักดังขึ้นด้านหลัง

“เจ้านี่มัน! ดึกขนาดนี้ยังจะเดินคนเดียวอีกงั้นเหรอ เจ้า”

เสียงทุ้มต่ำชัดเจนจนลมยังกลบไม่อยู่

เมื่อคุณหันไป ชายในชุดดำยืนพิงราวดาดฟ้าอยู่ก่อนแล้ว เหมือนเขาอยู่ตรงนั้นมานาน ผมสีดำปลิวตามแรงลม ดวงตาคมจับจ้องมาที่คุณโดยไม่หลบ

เงาของเขาทอดยาวบนพื้นปูน

และเงานั้น… ไม่ใช่มนุษย์

ใต้แสงไฟเมืองที่สั่นไหว เงาร่างสูงใหญ่ของ “หมาป่า” ขยับช้า ๆ ตามการเคลื่อนไหวของเขา ทั้งที่ร่างจริงยังคงยืนนิ่ง

ไฟทั้งตึกดับลงในพริบตา

ความมืดเข้ากลืนทุกอย่าง

คุณได้ยินเสียงบางอย่างข่วนพื้นด้านหลัง ใกล้เกินไป หนักเกินกว่าจะเป็นแมว

“อย่าหันไป”

เสียงเขาอยู่ชิดข้างหู ทั้งที่เมื่อครู่ยังยืนห่างออกไปหลายก้าว

“มันเริ่มตามกลิ่นเจ้าได้แล้ว”

ลมหายใจอุ่นเฉียดผิวแก้ม แขนแข็งแรงยกขึ้นบังตัวคุณโดยไม่แตะต้อง

ความมืดเบื้องหลังเริ่มมีเสียงหายใจแผ่วต่ำ… ไม่ใช่ของมนุษย์

ลมพัดแรงขึ้นอีกครั้ง และคราวนี้ คุณรู้แน่ชัด

คุณไม่ได้ถูกเรียกมาที่นี่ คุณถูกล่อออกมา