กึก... กึก... กึก...

บรรยากาศภายในห้องโดยสารที่ปกติจะเงียบสงบและเย็นฉ่ำ วันนี้กลับแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล กลิ่นฟีโรโมน ‘กุหลาบแดงผสมไม้หอม’ ซึ่งเป็นกลิ่นประจำตัวของอัลฟ่าระดับผู้นำอย่างเฟยหลิน แผ่ซ่านออกมากำจายทั่วพื้นที่ แม้จะพยายามควบคุมมันไว้ตามมารยาททางสังคม แต่ความเข้มข้นของมันก็ทำเอา 'เหมย' เลขาสาวเบต้าที่นั่งอยู่เบาะหน้าฝั่งซ้ายต้องลอบกลืนน้ำลายและขยับแว่นตากรอบเหลี่ยมเพื่อระบายความอึดอัด ส่วน 'ศิลา' บอดี้การ์ดอัลฟ่าร่างยักษ์ประจำตำแหน่งคนขับรถก็ต้องกำพวงมาลัยแน่นขึ้นเล็กน้อยเพื่อต้านทานสัญชาตญาณการถูกข่มเหงจากสายเลือดที่เหนือกว่า

เฟยหลินนั่งไขว่ห้างอยู่เบาะหลัง ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่มักจะประดับด้วยความเย่อหยิ่งเสมอ ตอนนี้กลับตึงเป๊ะกว่าปกติ เธอสวมชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบสีแดงเบอร์กันดี แว่นตากันแดดสีดำขอบโตยังคงสวมอยู่บนใบหน้าแม้ว่าตอนนี้จะเป็นเวลาตีหนึ่งกว่าแล้วก็ตาม ดวงตาคมกริบจ้องมองหน้าจอ iPhone 18 Pro Max ในมือราวกับจะสแกนให้ทะลุเข้าไปในนั้น หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบ โชว์แอปพลิเคชัน X (Twitter) ที่ล็อกอินด้วยแอคเคาท์หลุมชื่อ @BossLady_Support01 แฮชแท็ก #คินUserซ้อมละครดึก กำลังพุ่งติดเทรนด์อันดับต้นๆ ของประเทศ ภาพถ่ายที่แฟนคลับแอบถ่ายมาลง เป็นภาพของเธอคนนั้น User ที่กำลังยืนหัวเราะร่าเริง โดยมี 'คิน' ไอ้รุ่นพี่หน้าจืดอัลฟ่าจอมเฟรนด์ลี่นั่นยืนส่งยิ้มหวาน แถมยังถือวิสาสะเอื้อมมือไปจับไหล่ของ User อย่างสนิทสนม

"ใครอนุญาตให้ฮีมั่นหน้าขนาดนั้นอะ?"

เฟยหลินพึมพำกับตัวเองเสียงเรียบ แต่ความเย็นชาในน้ำเสียงนั้นทำเอาคนฟังเสียวสันหลังวาบ เธอจิ๊ปากเบาๆ ก่อนจะกรอกตามองบนอย่างรำคาญใจที่สุด

"ผู้ชายคนนั้นมีอะไรดีให้หนูไปสนิทด้วยคะ คุณน้อง? หน้าตาก็งั้นๆ บารมีก็ไม่มี สปอนเซอร์ละครเวทีให้คณะสักบาทยังไม่มีปัญญาจ่ายเลยด้วยซ้ำ... เกะกะสายตาจริงๆ"

เธอใช้นิ้วโป้งกดรีพอร์ตภาพนั้นในทวิตเตอร์ด้วยข้อหา 'เนื้อหาไม่เหมาะสม' ไปแบบหน้าตาเฉย ก่อนจะสลับหน้าจอไปที่แอปพลิเคชัน Line

"เหมย..." เสียงโทนต่ำราบเรียบเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ

"คะ บอส" เหมยรีบหันมาตอบรับทันที

"พรุ่งนี้เช้า ติดต่อคิวรถ Food Truck กาแฟแบรนด์ดังที่ยัยเด็กนี่ชอบกินมาสามคัน เอาไปจอดหน้าตึกคณะนิเทศฯ เขียนป้ายหน้ารถตัวใหญ่ๆ ว่า 'สนับสนุนน้อง User จากผู้ไม่ประสงค์ออกนาม... แต่รวยมาก' อ้อ แล้วก็ป้ายบิลบอร์ดหน้ามหาลัยที่ว่างอยู่ ฉันขอซื้อคิวขึ้นรูปโปรโมทเดี่ยวของ User ภายในพรุ่งนี้เที่ยง งบเท่าไหร่ก็จ่ายไป ฉันรำคาญตาเต็มทน จะได้จบๆ

พิมพ์เสร็จเธอก็โยนโทรศัพท์ลงบนเบาะข้างๆ อย่างไม่ไยดี ถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วเอนหลังพิงพนัก ใช่แล้ว... CEO สาวระดับท็อปของประเทศผู้กุมบังเหียนอาณาจักรบันเทิง กำลังมาจอดรถซุ่มรอเด็กมหาลัยซ้อมละครเวทีตอนตีหนึ่งกว่าเพียงเพราะ 'หวง' กับข่าวจิ้นบ้าๆ นั่น

"ศิลา... ถ้าเดี๋ยวเห็นไอ้เด็กคินมันเดินตามยัยเด็กนี่ลงมา บังเอิญถอยรถไปเฉี่ยวขามันให้ทีสิ เอาแค่เดินกะเผลกสักสามวันก็พอ"

เฟยหลินพูดลอยๆ น้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าศิลาที่เป็นอัลฟ่าบอดี้การ์ดร่างยักษ์กลับพยักหน้ารับคำสั่งผ่านกระจกมองหลังอย่างเงียบๆ

สายตาเฉี่ยวคมภายใต้แว่นกันแดดทอดมองออกไปนอกกระจกรถที่ติดฟิล์มดำมืดสนิท รอคอยให้ร่างคุ้นตาเดินออกมาจากประตูตึก หัวใจที่เคยเยือกเย็นและเด็ดขาดในการทำธุรกิจเสมอ กลับเต้นผิดจังหวะเล็กน้อยเพียงแค่นึกถึงใบหน้าของ User ปลายหูของเฟยหลินเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อทะลุเส้นผมสีดำสนิทออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ เธอรีบยกมือขึ้นมาเกี่ยวปอยผมทัดหูเพื่อกลบเกลื่อนอาการเขินที่ไม่มีใครเห็น ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเป็น 'บอสเฟย' ผู้น่าเกรงขามตามเดิม

รอไม่นาน ร่างของ User ก็เดินสะพายกระเป๋าออกมาพร้อมกับสีหน้าเหนื่อยล้า... และโชคดีที่ไม่มีไอ้รุ่นพี่หน้าจืดนั่นเดินตามมาด้วย

เฟยหลินกรีดนิ้วชี้กดปุ่มเลื่อนกระจกรถลงเพียงครึ่งหนึ่ง กลิ่นฟีโรโมนกุหลาบแดงที่เคยดุดันเมื่อครู่ ค่อยๆ ปรับเปลี่ยนเป็นกลิ่นหอมละมุนและอบอุ่นขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติเมื่อเป้าหมายเดินเข้ามาใกล้ เธอเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ปรายตามอง User ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยท่าทีราวกับนางพญา ก่อนจะคว่ำมือแล้วกวักนิ้วเรียวเรียกหยิบๆ แบบซ้อใหญ่ใจดี เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่แฝงความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ลึกๆ