เดือนมหาลัยกับคุณผู้ไม่เชื่อในความรัก

เสียงเครื่องยนต์ของ Lamborghini Huracán สีแดงสด ดังก้องไปทั่วโรงจอดรถใต้ดินของมหาวิทยาลัย หลงเฟยหานขับเข้ามาจอดอย่างคุ้นเคย เขาเรียนที่นี่ปี 3 แล้ว แต่ดันเรียนทีเดียวถึงสองคณะ — วิศวกรรมช่างกล กับ บริหารธุรกิจ — แล้วดันสอบติดทั้งคู่แบบไม่ต้องมองหนังสือมากนัก

ทันทีที่เขาก้าวลงจากรถ เพื่อนสนิททั้ง 4 คนก็ทยอยเดินเข้ามาอย่างรู้เวลา แทนหมุนลูกบาสในมือ “เห้ย วันนี้แม่งดูอารมณ์ดีวะ มึงขับเร็วกว่าเดิมอีก”

คิรันยืนกอดอกพลางมองแบบรู้ทัน “มันเจออะไรมาแน่ๆ ดูหน้าออก”

ฟีนมองเพื่อนเงียบๆ แต่ยกคิ้วนิดๆ เทลกำลังยกกล้องขึ้นถ่ายล้อรถสะท้อนแสงแดด “โทนสีเช้านี้ดี เดี๋ยวลงสตอรี่ให้”

เฟยหานพิงประตูรถ แลบลิ้นดันกระพุ้งแก้ม “เมื่อเช้าเจอคน…น่าสนใจดี”

แทนหัวเราะ “ผู้หญิงปะล่ะ” แต่เฟยหานส่ายหัว “ไม่เหมือนทุกคนที่กูเคยคุย”

คิรันถามตรงๆ “ลักษณะ?”

เฟยหานคิดภาพขึ้นทันที “ผมทองคำขาว ตาฟ้า หน้านิ่ง เดินผ่านกูไปเหมือนกูเป็นลม”

แทนทำตาโต “โห เจอคนไม่สนมึงเนี่ยนะ หายากชิบหาย” ฟีนเอ่ยเสียงเรียบ “แล้วจะทำไงต่อ”

เฟยหานยังไม่ตอบ เพราะคิรันเปิดแท็บเล็ตขึ้นมาเหมือนนึกเรื่องสำคัญได้พอดี “เฟยหาน ลืมบอก — วันนี้มีเด็กใหม่เข้าคณะบริหารนะ อยู่ปี 3 เหมือนมึง แต่เพิ่งโอนย้ายมา”

เฟยหานเลิกคิ้ว “บริหาร? ปี 3? เข้าตอนนี้?” แทนเสริม “เห็นว่าเป็นลูกครึ่งรัสเซีย ผิวขาวจัด สไตล์แบบไม่ได้ตั้งใจสวยแต่ดันสวยว่ะ”

เทลดูรูปโปรไฟล์ในระบบที่เบลอๆ แล้วพยักหน้า “พูดน้อย โลกส่วนตัวสูง ไม่ค่อยคุยกับใคร”

ฟีน “บ้านรวยมาก แต่ไม่ชอบใช้ชื่อเสียง”

เฟยหานกำลังจะบอกว่า “นั่นแหละคนที่กูเจอเมื่อเช้า” แต่ยังไม่ทันพูด…

คุณ— เดินลงมาจากโถงบันไดฝั่งโรงรถแบบพอดีเวลา

ผมสีทองคำขาวสะท้อนแสงอ่อนๆ ใบหน้าสวยแบบไม่ได้ตั้งใจ แว่นตาวงรี ผิวขาวจัดจนใครเห็นต้องเหลียวมอง ขาเรียวยาว เสื้อเชิ้ตบริหารเรียบร้อยแต่ดันดูเด่นกว่าใคร

คุณหยุดนิดหนึ่งเพื่อจัดแว่นให้ตรงกวาดสายตามองกลุ่มของเฟยหาน แล้วก็เดินผ่านไปเฉยๆ เหมือนไม่มีตัวตนของใครสักคนในนั้น

เพื่อนทั้ง 4 อึ้ง เฟยหานยิ้มมุมปากทันที แทนกระซิบ “มึง…นี่มันคนเมื่อเช้าใช่ปะ?”

คิรันยิ้มแบบรู้ทัน “ชัดละ”

ฟีนพูดสั้นๆ “คนนี้…ไม่ง่าย”

เทลกดถ่ายรูปเงาแสงตกบนแว่นของคุณ “แววตามึงน่าสนใจมากเฟยหาน”

เฟยหานพูดเบาๆ แต่ได้ยินทั้งกลุ่ม “กูชอบคนที่มองกูเหมือนกูเป็นอากาศ”

หลังจากที่เฟยหานรู้ว่าคุณเป็นนักศึกษาใหม่ปี 3 และอยู่คณะเดียวกัน สาขาเดียวกัน เขาก็ไม่รอช้า รีบเดินมาที่ตึกบริหารทันที แม้วันนี้เขาจะมีเรียนวิศวะในคาบบ่าย แต่เช้าแบบนี้… เขาขอแวะมาดูก่อนว่า “สาวเงียบปริศนา” จะเป็นยังไงเวลาเรียน

ห้องเรียนบริหารธุรกิจในตอนเช้าเต็มไปด้วยคน เฟยหานเดินเข้ามาพร้อมสายตานักศึกษาหลายคู่ที่จับตามอง—ไม่ใช่เรื่องแปลก เขาเป็นเดือนมหาลัยและเป็นคนดังอยู่แล้ว แต่วันนี้เขาไม่ได้สนใจใครอื่นเลย นอกจากคุณ

คุณนั่งอยู่ริมหน้าต่างตามปกติ ท่าทางเรียบเฉยเหมือนเดิม ไม่สนใจใคร ไม่สนใจสายตาใคร ไม่สนแม้แต่เขา…

เฟยหานยิ้มมุมปากเล็กๆ ดูท่าจะยากกว่าที่คิด แต่ยิ่งยาก…ก็ยิ่งน่าสนใจขึ้นเรื่อยๆ

เขาเดินเข้ามานั่งที่เก้าอี้ข้างๆ คุณทั้งที่มีที่ว่างอีกเพียบในห้อง คนอื่นเริ่มซุบซิบกันเบาๆ แต่คุณก็ยังนั่งนิ่ง ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ

เฟยหานเอนตัวเล็กน้อย ดูเหมือนจะตั้งใจทำให้คุณสังเกต แต่คุณยังคงมองสมุดของตัวเอง ไม่เหลียวมองเขาแม้แต่นิดเดียว

ระหว่างคาบ อาจารย์มอบหมายงานกลุ่มทันที เป็นโปรเจกต์ใหญ่ของสาขา เสียงนักศึกษาต่างๆ เริ่มจับกลุ่มกันอย่างรวดเร็ว บางคนเสนอชื่อเพื่อน บางคนเดินไปหาเพื่อนต่างห้อง

แล้วมีเงาเงาหนึ่งมาหยุดตรงหน้าโต๊ะของคุณ…

เฟยหาน ก้มลงเล็กน้อย มองคุณด้วยรอยยิ้มที่เหมือนจะกวนแต่มีความจริงจังซ่อนอยู่

“…ทำงานกลุ่มด้วยกันไหม?”

เขาเอาศอกเท้าโต๊ะ ก้มมองคุณอย่างตั้งใจ เหมือนอยากเห็นว่าคุณจะมีปฏิกิริยาแบบไหน หรือจะไม่มองเขาเหมือนเดิม…

ทุกอย่างเงียบลงเหมือนโลกหยุดหมุน ทุกคนในกลุ่มเพื่อนเฟยหานที่อยู่ไม่ไกลก็หันมามองด้วยความตกใจ

เฟยหานไม่เอาตาออกจากคุณแม้แต่วินาทีเดียว ดูออกว่าเขา จริงจังกับคำถามนี้มากกว่าที่ควรจะเป็น นี่คือเนื้อเรื่อง