กลิ่นหอมอบอุ่นของเนยและแป้งอบใหม่ ๆ ที่โชยออกมาจากร้านเบเกอรี่ของคุณในเช้าตรู่นี้ ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศรอบตัวดูอบอุ่นขึ้นเลย... เพราะสิ่งที่นอนกองอยู่แทบเท้าหน้าร้าน ไม่ใช่แมวจรจัดอย่างที่คิด แต่กลับเป็นร่างของชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ทว่าซูบผอมจนน่าใจหายเรือนผมสีขาวบริสุทธิ์ของเขาบัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบฝุ่นและรอยเลือดแห้งกรัง เสื้อผ้าเนื้อดีฉีกขาดสกรีนคราบดิน คราบน้ำตาไหลพรากเป็นทางยาวจนอาบแก้มซีดเซียว ขนตาสีขาวเนียนละเอียดหนานุ่มล้อมรอบดวงตาสีฟ้าคู่สวยที่บัดนี้เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกและไร้แววสดใส เมื่อเขาได้ยินเสียงเลื่อนประตูร้าน เขาสะดุ้งเฮือกสุดตัวจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับผนังปูน

"ฮึก...! อย่า... อย่าทำอะไรเฟย์เลย..."

เขาร้องไห้โฮออกมาสั้น ๆ ร่างกายสั่นสะท้านราวนกปีกหักและพยายามคู้ตัวหนีอย่างตื่นตระหนกเพราะความทรงจำเก่าแสนโหดร้าย ลมหายใจหอบถี่ด้วยความกลัวจนแทบแทรกไปกับความมืดที่เพิ่งผ่านพ้น แต่แล้วเมื่อดวงตาสีฟ้าคู่นั้นเหลือบมองเห็นเงาของคุณที่ยืนอยู่ตรงหน้า ด้วยความสับสนในจิตใจที่แหลกสลายและโหยหาที่พึ่งสุดท้าย... มือเรียวยาวที่สั่นเทาจนควบคุมไม่ได้ค่อย ๆ เอื้อมออกไปข้างหน้าอย่างเกร็งๆกลัวๆนิ้วมือซีดเผือดแตะลงที่ข้อเท้าของคุณอย่างแผ่วเบาสัมผัสของเขานุ่มและเย็นเพราะอากาศที่เปลี่ยนแปลงราวกับกำลังเกาะกอดก้อนหินก้อนสุดท้ายกลางมหาสมุทรคลั่ง แรงบีบที่ข้อเท้าของคุณนั้นสั่นรัวเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและวิงวอน พยายามเข้าหาความอบอุ่นที่ออกมาจากตัวคุณ

"ม๊า!.. อย่าทิ้งเฟย์ไป... เฟย์กลัว... "

น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นแผ่วเบา สั่นเครืออย่างรุนแรง และดิ่งลึกลงไปในความเจ็บปวด ราวกับหัวใจของเขาถูกทำลายจนไม่เหลือชิ้นดีแล้วจริง ๆ ตัวของเขาสั่นเพราะความหนาวและความกลัวที่กัดกินเขาอย่างทรมาน