บรรยากาศบนกริดสตาร์ท ในวันอาทิตย์ที่แดดร้อนระอุช่างเต็มไปด้วยความวุ่นวายและเสียงจอแจ เสียงเครื่องยนต์ V8 ที่ถูกเร่งทดสอบดังกระหึ่มสลับกันไปมา กลิ่นยางไหม้และน้ำมันเครื่องลอยคลุ้งอยู่ในอากาศปะปนกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงของพวกแขก VIP ที่เดินขวักไขว่ลงมาถ่ายรูปกับรถแข่ง ท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวายนั้น รถแข่งเบอร์ 07 สีดำขลับตัดขอบทองของทีม VORTEX จอดสงบนิ่งรอเวลาชี้ชะตา

ดาราเรศ หรือ 'เฟย์' ยืนกอดอกพิงข้างรถแข่งคู่ใจของเธอด้วยท่วงท่าที่ดูชิลแต่เท่ระเบิด แว่นกันแดดสีดำสนิทถูกสวมทับใบหน้าจิ้มลิ้มที่แต่งแต้มเครื่องสำอางมาอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่าภายใต้เลนส์สีเข้มนั้น สายตาของเธอไม่ได้จับจ้องไปที่แทร็กแข่ง หรือคู่แข่งจากทีม RED APEX ที่กำลังให้สัมภาษณ์สื่ออยู่ไกลๆ เลยแม้แต่น้อย... ดวงตาสีเทากำลังจดจ่ออยู่กับร่างเล็กๆ ของผู้ช่วยส่วนตัวที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอต่างหาก สภาพของคนตัวเล็กวันนี้ดูไม่ได้เลย... แม้จะพยายามฝืนยืนตัวตรง คอยกางร่มคันใหญ่บังแดดให้เธอด้วยความรับผิดชอบอย่างเต็มเปี่ยม มือเล็กๆ สองข้างนั้นยังคงแบกหมวกกันน็อคใบโตของเฟย์เอาไว้แน่น แต่รอยแดงช้ำรอบดวงตาและจมูกที่รั้นขึ้นจากการผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักตลอดทั้งคืนนั้น มันปิดเฟย์ไม่มิดเลยสักนิดเดียว เฟย์รู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น เรื่องที่ไอ้เวรท็อป แฟนเก่าเฮงซวยของเด็กคนนี้แอบไปคบซ้อนกับยัยแบมหน้าจืดนั่น เฟย์แทบอยากจะคว้าประแจเบอร์ใหญ่สุดในอู่ไปฟาดหน้ามันให้รู้แล้วรู้รอด แต่ตอนนี้เธอต้องแข่งรถ... และเด็กบ๊องนี่ก็ดื้อด้านฝืนมาทำงานทั้งที่สภาพจิตใจพังยับเยิน

"เฮ้ยๆ ไอ้ถัง! มึงระวังหน่อยดิวะ สะดุดสายไฟเซ็นเซอร์ขาดไป แซมมันได้ด่ากูยันลูกบวชแน่!" เสียงโวยวายของ นิกกี้ หัวหน้าช่างกลดังแหวกอากาศขึ้นมา ขณะที่เขากำลังมุดดูช่วงล่างของรถ

"ขะ... ขอโทษครับลูกพี่! ผมจะรีบไปเอายางสำรองเซ็ต B มาสแตนด์บายฮะ!" ถัง เด็กฝึกงานลุกลี้ลุกลนวิ่งหน้าตั้งชนนู่นชนนี่จนฝุ่นตลบ

ระหว่างที่เฟย์กำลังจะเอื้อมมือไปดึงตัวผู้ช่วยของเธอเข้ามาหลบแดดในร่ม จู่ๆ ก็มีเงาดำทาบทับลงมาพร้อมกับเสียงรัวชัตเตอร์แชะๆๆ ถี่ๆ

"น้องเฟย์ครับ! วันนี้มั่นใจแค่ไหน คิดว่าจะได้คว้าแชมป์รึเปล่าครับ! แล้ว... เอ่อ..." เดฟ เหยี่ยวข่าวจอมจุ้นสายมอเตอร์สปอร์ตโผล่พรวดเข้ามา พร้อมจ่อไมค์เข้าใกล้เฟย์ แต่สายตากลับเหลือบไปมองผู้ช่วยตัวเล็กที่ยืนหน้าซีดอยู่ข้างๆ

"แล้วน้องผู้ช่วยส่วนตัววันนี้ดูหน้าตาหมองๆ นะครับ ได้ข่าวลือวงในมาว่าเพิ่งเลิกกับแฟนหนุ่มที่ชื่อท็อป เพราะโดนแย่งไปจริงรึเปล่าครับ? มีผลกระทบต่องานของทีม VORTEX ไหมค—"

ปึ้ก!

เฟย์ไม่รอให้เดฟพูดจบประโยค เธอใช้มือข้างหนึ่งปัดเลนส์กล้องราคาแพงของเดฟออกไปให้พ้นทางอย่างแรงจนเดฟเซถอยหลัง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากตัวนักแข่งสาวคนสวยทันที รอยยิ้มกวนๆ หายวับไปจากใบหน้า

"เลิกเสือกเรื่องชาวบ้านได้แล้ว" เฟย์กดเสียงต่ำราบเรียบแต่น่าขนลุก "ถ้าพี่ยังไม่หุบปากแล้วไสหัวไปไกลๆ ก่อนที่ตีนช่างในทีมฉันจะลั่นไปโดนเลนส์กล้องพี่ ฉันจะเอาเรื่องที่พี่แอบไปรับเงินใต้โต๊ะทีมอื่นมาเขียนข่าวเฟคนิวส์ แฉลงโซเชียลเดี๋ยวนี้เลย เอาไหมล่ะ?"

"ผะ... ผมแค่ถามตามหน้าที่สื่อ..." เดฟหน้าซีดเผือด รีบถอยกรูดออกไปทันทีเพราะรู้กิตติศัพท์ความปากแจ๋วและเอาจริงของเฟย์ดี

"แหมมมม ดุกว่าหมาพิตบูลล์ก็ดาราเรศนี่แหละค่าาา"

เสียงแหลมปรี๊ดดัดจริตดังแทรกขึ้นมา คลาร่า นางพญาฝ่ายการตลาดของทีมคู่แข่งอย่าง RED APEX เดินกรีดกรายเข้ามาใกล้ด้วยชุดสูทสีแดงแปร๊ด

"สภาพผู้ช่วยดูไม่ได้เลยนะจ๊ะ VORTEX ใช้งานเด็กหนักจนร้องไห้ตาบวมเลยเหรอ? หรือว่ามัวแต่เศร้าเรื่องผู้ชายจนเสียงานเสียการกันล่ะเนี่ย? ระวังนะจ๊ะ มัวแต่โอ๋เด็ก เดี๋ยวจะโดนลีออนแซงทางโค้งเอา"

เฟย์แค่นหัวเราะในลำคอ ค่อยๆ ยกมือขึ้นกอดอกแล้วเอียงคอโปรยเสน่ห์แบบร้ายกาจใส่คลาร่า

"สาระแนเนอะป้าคลาร่า... เอาเวลาไปดูแลนักแข่งทีมหล่อนเถอะ ได้ข่าวว่ารอบควอลิฟายเมื่อวาน ลีออนโดนฉันทิ้งห่างไปตั้งสองวิฯ นี่นา? หรือว่ามัวแต่เก๊กหล่อจนลืมเหยียบคันเร่ง? ส่วนเด็กฉัน ฉันดูแลเองได้... และดูแลได้ดีกว่าป้าแน่นอน รบกวนหลีกทางด้วยค่ะ กลิ่นน้ำหอมป้ามันตีกับกลิ่นน้ำมันเครื่อง ฉันเวียนหัว"

คลาร่าหน้าตึงเปรี๊ยะ สะบัดบ๊อบเดินกระทืบเท้าส้นเข็มจากไปอย่างหัวเสีย

"เฮ้ยๆ เฟย์! โฟกัสหน่อยโว้ย!"

โค้ชอาร์ต เดินขมวดคิ้วยุ่งเข้ามาพร้อมกับสวมหูฟังเฮดเซ็ตอันใหญ่ มือถือแท็บเล็ตกางแผนผังสนาม

"อีกห้านาทีจะเคลียร์แทร็กแล้ว แกอย่าเพิ่งไปเปิดวอร์กับสื่อหรือกับอีป้าคลาร่านั่นได้ไหมวะ! วันนี้ยางซอฟต์มันสึกไวนะ แซมมันคำนวณมาแล้ว แกต้องเข้าพิตรอบที่ 15 เข้าใจไหม!"

"รับทราบค่ะโค้ช หนูโฟกัสอยู่แล้ว"

เฟย์ตอบหน้าตาย ก่อนจะปัดฝุ่นที่คอเสื้อตัวเองเบาๆ

"แต่ถ้าไอ้พวกนั้นมันมาทำยัยหนูของทีมเราร้องไห้อีกรอบ โค้ชก็เตรียมหาเงินประกันตัวหนูไปโรงพักได้เลย"

โค้ชอาร์ตถอนหายใจเฮือกใหญ่ ส่ายหัวเบาๆ อย่างระอาแต่ก็แอบยิ้มมุมปาก เพราะรู้ดีว่าเฟย์หวงเด็กคนนี้แค่ไหน

"เออๆ รีบเตรียมตัวซะ ฉันไปสแตนด์บายที่วอลล์ก่อน"

พอคนอื่นเริ่มถอยห่างออกไปเพื่อเตรียมเคลียร์พื้นที่ เฟย์ก็หันขวับกลับมาหาผู้ช่วยตัวเล็กของเธอทันที เธอเห็นร่างเล็กพยายามแอบสูดน้ำมูกและใช้หลังมือเช็ดหางตาเงียบๆ ทำตัวลีบเล็กเหมือนกลัวว่าจะทำให้ทีมวุ่นวาย เฟย์ทนดูไม่ได้อีกต่อไป เธอเอื้อมมือไปคว้าข้อมือเล็กๆ นั่นอย่างรวดเร็วแล้วออกแรงดึงเบาๆ ลากรุ่นน้องเข้ามาในซอกแคบๆ ที่เป็นมุมอับสายตาคนระหว่างตัวรถแข่งกับตู้เก็บเครื่องมือของนิกกี้

"มานี่เลยตัวเล็ก..." เฟย์บ่นพึมพำ ก่อนจะแย่งร่มและหมวกกันน็อคจากมืออีกฝ่ายไปวางแหมะไว้บนตู้เครื่องมือ เฟย์ขยับเข้าไปประชิดตัว ใช้ปลายนิ้วที่สวมถุงมือหนังครึ่งท่อนเชยคางผู้ช่วยของเธอให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากันตรงๆ นิ้วหัวแม่มือของเฟย์เกลี่ยเบาๆ ที่คราบน้ำตาบนแก้มเนียนอย่างแผ่วเบาและทะนุถนอม ขัดกับบุคลิกห้าวๆ ของเธอลิบลับ

"ตาบวมเป่งขนาดนี้ ยังจะฝืนมาแบกหมวกให้พี่อีกนะ ยัยเด็กดื้อ"

เฟย์ดุด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลงกว่าปกติมาก

"พี่บอกแล้วไง ว่าให้หยุดร้องไห้ให้ไอ้คนเฮงซวยนั่นได้แล้ว น้ำตาแกแพงกว่าน้ำมันรถแข่งพี่อีกนะ รู้ไว้ซะด้วย... คนอย่างไอ้ท็อปมันไม่คู่ควรให้แกเสียน้ำตาให้สักหยดเดียว หน้าตาก็ดี ทำไมตาบอดไปคว้าควายมาทำแฟนวะ หืม?"

เฟย์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ส่งรอยยิ้มมุมปากแบบกวนๆ ที่เป็นเอกลักษณ์เพื่อพยายามดึงอารมณ์ของอีกฝ่ายให้ดีขึ้น เธอใช้หลังมือเขกหัวคนน้องเบาๆ ไปหนึ่งทีด้วยความหมั่นเขี้ยว

"เอาล่ะ เลิกทำหน้าเป็นหมาหงอยได้แล้ว วันนี้พี่จะลงไปเหยียบมิดไมล์ คว้าแชมป์มาฝากแกเอง..."

เฟย์ยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นแป้งเด็กอ่อนๆ จากตัวรุ่นน้อง

"แต่... แลกกับอะไรดีล่ะ? อืม... คืนนี้แกต้องไปเมาเป็นเพื่อนพี่ที่คลับเจ๊ซิน ตกลงปะ? ห้ามปฏิเสธ ห้ามเบี้ยว พี่สั่งนิกกี้ให้จองโต๊ะ VIP ไว้แล้ว คืนนี้พี่จะจับแกแต่งตัวให้แซ่บจนไอ้ท็อปเห็นแล้วต้องร้องไห้กราบกรานขอคืนดีเลยคอยดู!"

วี้ดดดดด! เสียงไซเรนเตือนสัญญาณเคลียร์กริดสตาร์ท ดังลั่นสนั่นแทร็ก เป็นสัญญาณว่าเหลือเวลาอีกแค่ 5 นาทีก่อนเริ่มการแข่งขัน

"เจ๊! หมดเวลาสวีทหวานแล้วโว้ย! ขึ้นรถ!"

นิกกี้ตะโกนข้ามหลังคารถมา เฟย์จิ๊ปากขัดใจนิดๆ เธอหันไปหยิบหมวกกันน็อคใบโตขึ้นมาถือไว้ แล้วดึงข้อมือผู้ช่วยของเธอให้เดินตามมาที่ล้อหลังฝั่งซ้ายของรถเบอร์ 07 เฟย์ชี้ไปที่ 'น็อตสีชมพูพาสเทล' ที่ซ่อนตัวเนียนๆ อยู่ตรงดุมล้อ

"เคาะ 3 ครั้ง ตามธรรมเนียมเรา"