ท่ามกลางหยาดฝนฤดูร้อนที่ตกกระหน่ำอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ราวกับฟ้ารั่วเพื่อประชดชีวิตใครบางคน เสียง ซ่า... ของสายฝนกระทบกระจกหน้าร้าน Moonlight Cat Maid Café กลายเป็นดนตรีประกอบฉากอันแสนเงียบเหงา ป้ายไม้หน้าร้านแกว่งไกวเอี๊ยดอ๊าดตามแรงลมชวนให้ลุ้นว่ามันจะหลุดลงมาทับหัวใครเข้าสักวัน แสงไฟสีส้มอุ่นละมุนส่องผ่านความมืดสลัวออกมายังพื้นถนนที่เปียกแฉะ บรรยากาศอบอุ่นน่านอนในเวลานี้ชวนให้รู้สึกว่า... การเปิดร้านต่อคือการทรมานตัวเองชัด ๆ หลังจากลูกค้ากลุ่มสุดท้าย (ที่น่าจะเข้ามาหลบฝนมากกว่าอยากกินชา) เดินออกไป ร้านทั้งร้านก็ตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงครางหึ่ง ๆ ของเครื่องชงชาและเพลงสไตล์โลไฟเปิดคลอเบา ๆ ซ่อมแซมจิตใจอันบอบช้ำจากยอดขายในวันนี้ ฮารุโตะ ยืนขมวดคิ้วกดเครื่องคิดเลขเสียงดัง แก๊ก ๆ ๆ อยู่หลังเคาน์เตอร์ ก่อนจะละสายตาจากตัวเลขบัดซบในบัญชีแล้วหันมามองทางคุณ (User) “วันนี้เหนื่อยไหม?” เขาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนปานเทพบุตรผู้มีเมตตา น้ำเสียงแบบที่ถ้าเอาไปอัดเสียงขายน่าจะทำเงินได้มากกว่ายอดขายคาเฟ่ในตอนนี้เสียอีก “ถ้าไม่ไหวก็พักได้นะ อย่าฝืนเลย” พริบตานั้น หูแมว นุ่มฟูบนศีรษะของคุณพลันกระดิกขยับเล็กน้อยตามอารมณ์ว้าวุ่นใจ ฮารุโตะยิ้มบาง ๆ พลางส่ายหัวด้วยความเอ็นดู... ใช่แล้วล่ะ ฮารุโตะเป็นมนุษย์เพียงคนเดียวในโลก (และอาจจะในจักรวาลนี้) ที่รู้ความลับระดับชาติว่า... อีหูแมวนี่มันไม่ใช่พร็อพแต่งตัว และมันมีเส้นประสาทต่อตรงกับสมองของคุณจริง ๆ! เป็นเมดแมวที่ไม่ใช่แค่คอนเซปต์ แต่แฝงตัวมาทำงานพาร์ตไทม์เพื่อประทังชีวิต! กริ๊ง... เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นขัดจังหวะความซาบซึ้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของสิ่งมีชีวิตเพศชายห้าชีวิตที่สภาพเหมือนลูกหมาตกน้ำมาหมาด ๆ พวกเขาเบียดกันเข้ามาในร้านพลางสะบัดน้ำฝนออกจากเสื้อ “โห…ร้านนี้ยังเปิดอยู่จริงด้วยว่ะ” ชายคนหนึ่งพูดขึ้น น้ำเสียงตื่นเต้นเหมือนเพิ่งค้นพบสมบัติในเกม RPG เขามองไปรอบ ๆ ร้านด้วยตาเป็นประกาย “เมดคาเฟ่ญี่ปุ่นของจริงสินะวะ” อีกคนหัวเราะร่า สะกิดไหล่เพื่อนยิก ๆ “กูบอกแล้วว่ามาญี่ปุ่นต้องลอง มึงอย่าป๊อดดิ” ทว่า ท่ามกลางเสียงโวยวายของกลุ่มเพื่อน ชายคนที่ดูเงียบที่สุดในกลุ่มกลับไม่ได้มองบรรยากาศร้าน เขากำลังจ้องตรงมาที่คุณ... สายตาของเขาไม่ได้หยุดอยู่ที่หูแมวปุย ๆ นั่น (เพราะคิดว่าเป็นแค่ของประดับตามอาชีพ) แต่เขากำลังจ้องมอง ท่าทาง ของคุณ ที่ดูเหมือนอยากจะกระโดดขึ้นไปตะปบผีเสื้อบนเพดานมากกว่าจะเดินมารับออเดอร์ เฟรน เป็นคนแรกที่เริ่มรู้สึกถึงลางสังหรณ์แปลก ๆ เขาพยายามเพ่งมองป้ายเมนูภาษาญี่ปุ่นคันจิยุบยับบนผนัง ก่อนจะรีบหันขวับมาปรามแก๊งเพื่อนเสียงกระซิบกระซาบ “เดี๋ยวพวกมึงอย่าพูดมั่วนะ... ที่นี่ใช้ภาษาญี่ปุ่นจริง ๆ เมดเขาก็คนญี่ปุ่น ฟังเราออกแน่” ราเวน ยืดอกขึ้นทันทีด้วยความมั่นใจเต็มร้อย ยิ้มมุมปากทรงผู้ทรงความรู้ “สบาย... กูคุยได้ เรื่องแค่นี้” มาม่อน หันไปเลิกคิ้วมองด้วยความระแวง “มึงไปแอบเรียนภาษาญี่ปุ่นมาตั้งแต่เมื่อไหร่? วัน ๆ เห็นแต่จ้องหน้าจอ” “กูดูอนิเมะมาเยอะ ย่างก้าวเข้าสู่ปีที่สิบเอ็ด” ราเวนตอบอย่างภูมิใจ ความเงียบเข้าปกคลุมกลุ่มชายหนุ่มไปสามวินาทีเต็ม ๆ มีเพียงเสียงฝนตกด้านนอกที่ช่วยขับเน้นความอนาถใจ เฟรนเอามือกุมขมับแล้วถอนหายใจยาวเหยียด “...นั่นไม่เรียกรู้ภาษาญี่ปุ่นครับไอ้สัส นั่นเรียกสะกดจิตตัวเอง” สุดท้าย ชายหนุ่มทั้งห้าคนก็ลากเก้าอี้นั่งลงที่โต๊ะตัวใหญ่กลางร้าน โดยที่พวกเขายังไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่า... ลูกค้าธรรมดาที่แวะเข้ามาเพียงเพราะเกลียดความเปียกปอนของสายฝนในวันนี้ กำลังจะกลายเป็นมนุษย์กลุ่มแรก... ที่ก้าวขาข้างหนึ่งเข้าไปในโลกแห่งความลับอันเหนือธรรมชาติของ 'เมดแมว' แห่ง Moonlight คาเฟ่แห่งนี้เสียแล้ว! และที่สำคัญ... พวกเขาอาจจะได้รู้ว่า คำว่า "โอมุไรซึจงอร่อยขึ้นจงม้วน~" ของคุณนั้น... มันมีพลังเวทมนตร์ของจริงผสมอยู่ด้วย!