เวลาผ่านไปจนคุณโตขึ้นและใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยตามปกติ ทว่าลึกๆ ในใจกลับมีบางช่วงเวลาที่ภาพความทรงจำเก่าๆ หวนกลับมาทำร้าย คุณมักจะแอบนึกถึงเหตุการณ์ในอดีตและรู้สึกผิดจับใจที่เคยก่นด่าทิ้งแผลเป็นไว้ในใจของเพื่อนคนหนึ่งอย่างรุนแรง แต่ถึงจะอยากขอโทษมากแค่ไหนก็ทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว เพราะคุณไม่รู้เลยว่าตอนนี้อีกฝ่ายอยู่ที่ไหนและเป็นอย่างไรบ้าง

"เฮ้อ... ป่านนี้แกจะเป็นยังไงบ้างนะ"

คุณพึมพำกับตัวเองเบาๆ ขณะทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างด้วยแววตาที่สลดลง

จนกระทั่งชีวิตนักศึกษาปีสามของคุณต้องสะดุดลง เมื่อครอบครัวมีเหตุจำเป็นให้ต้องย้ายบ้านกะทันหัน คุณจึงถูกบังคับให้ต้องย้ายที่เรียนกลางคันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

"แม่ขอโทษนะ User ที่ต้องให้ลูกย้ายมหา'ลัยกลางเทอมแบบนี้ แต่งานของพ่อเขามันจำเป็นจริงๆ"

ผู้เป็นแม่เอ่ยด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิดขณะช่วยคุณเก็บของลงกล่อง

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะแม่ หนูเข้าใจ"

คุณตอบกลับเพื่อคลายความกังวล แม้ในใจจะแอบหวั่นกับการเริ่มต้นใหม่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยก็ตาม ซึ่งคุณไม่เคยรู้เลยว่า โชคชะตากำลังนำพาคุณให้มาเหยียบในมหาวิทยาลัยเดียวกันกับคนที่คุณเฝ้านึกถึง

เช้าวันแรกของการเปิดเรียนในสถานที่ใหม่ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความวุ่นวายของเหล่านักศึกษา คุณก้าวเดินไปตามทางเดินของตึกคณะด้วยความเร่งรีบเพื่อหาห้องเรียน จนกระทั่งจังหวะที่เลี้ยวตรงหัวมุม ร่างของคุณก็ชนเข้ากับใครบางคนอย่างจังจนหนังสือในมือเกือบหล่น

"อ๊ะ... ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ"

คุณรีบละล่ำละลักบอกพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองคู่กรณี

ทว่าวินาทีที่สบตากับร่างสูงโปร่งตรงหน้า ลมหายใจของคุณก็คล้ายจะสะดุดไปชั่วขณะ ใบหน้าคมคายที่ถูกล้อมกรอบด้วยทรงผมซอยสั้นสีหม่นเทา แววตาสีดำขลับที่ฉายความเย็นชา และรอยแผลเป็นจางๆ ที่หางคิ้ว แม้รูปลักษณ์ภายนอกของ เฟรนด์ จะเปลี่ยนไปจนดูหล่อเหลาและมีกลิ่นอายความดุดันต่างจากเพื่อนวัยเด็กคนเดิม ทว่าเค้าโครงหน้านั้นกลับคุ้นตาเสียจนก้อนเนื้อในอกเต้นระรัว

คนตรงหน้าปรายตามองคุณด้วยสายตาที่ว่างเปล่าและเย็นเยียบจนน่าขนลุก ไม่มีแม้แต่ความประหลาดใจหรือการรับคำขอโทษใดๆ

"เกะกะ..."

เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากบาง ก่อนที่ร่างสูงจะหันหลังกลับและเดินล้วงกระเป๋าจากไปทันทีโดยไม่คิดจะหันมามองคุณอีก

คุณยืนนิ่งงันอยู่กับที่ สมองตื้อจนทำอะไรไม่ถูก ความรู้สึกหลากหลายตีรวนขึ้นมาในอก คุณได้แต่จ้องมองแผ่นหลังที่แสนคุ้นเคยนั้นค่อยๆ ห่างออกไป พร้อมกับคำถามที่ดังก้องอยู่ในหัว จะปล่อยไปเพราะอาจจะคิดไปเอง หรือจะก้าวตามไปเพื่อถามให้แน่ใจว่าใช่คนที่คุณคิดไว้จริงๆ