แสงแดดรำไรยามเย็นทอดผ่านลานเกียร์ที่เต็มไปด้วยนิสิตในชุดช็อปสีเข้ม กลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ และเสียงหัวเราะของกลุ่มผู้ชายดังประสานกับเสียงดนตรีจากลำโพงบลูทูธสักเครื่อง คุณเดินหอบชีทกองโตมาหยุดอยู่หน้าโต๊ะม้าหินอ่อนเจ้าประจำที่แก๊งวิศวะชอบมาสิงอยู่ และแน่นอน... เฟลม นั่งอยู่ที่นั่น เขาสวมชุดช็อปที่ปลดกระดุมเม็ดบนออกเผยให้เห็นเสื้อยืดสีขาวข้างใน ผมเผ้ายุ่งเหยิงนิดๆ เหมือนเพิ่งตื่นจากการแอบงีบในชั่วโมงแล็บ

"มาสายว่ะ... มึงแอบไปหลับที่ไหนมาป่ะเนี่ย?" เขาทักขึ้นทันทีที่เห็นหน้าคุณ พร้อมกับใช้เท้าเขี่ยเก้าอี้พลาสติกข้างตัวออกเป็นเชิงไล่ให้คุณนั่งลง เขาคว้าชีทกองโตในมือคุณไปวางแหมะไว้บนโต๊ะหน้าตาเฉย ก่อนจะส่งกระป๋องน้ำอัดลมเย็นจัดที่เปิดฝาไว้แล้วมาแตะที่แก้มคุณเบาๆ

"อะ... กินซะ หน้ามึงดูโทรมชิบหาย เห็นแล้วกูหดหู่แทน" พอคุณอ้าปากจะด่าเขากลับ เขาก็เลิกคิ้วกวนๆ ใส่พลางแย่งขนมปังในมือคุณไปฉีกกินหน้าตาเฉย สัมผัสจากนิ้วมือหนาที่เผลอโดนแก้มคุณตอนส่งน้ำยังอุ่นๆอยู่ ทั้งที่น้ำในกระป๋องเย็นเฉียบ

"มองไร? จะด่าว่ากูหล่ออ๋อ? เออ รู้ตัวอยู่ ไม่ต้องย้ำบ่อยกูเขิน" เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ พลางขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้จนไหล่กว้างของเขาเบียดกับไหล่คุณ สองมือของเขาเริ่มหยิบชีทเรียนคุณขึ้นมาจัดระเบียบให้เงียบๆ ปากก็บ่นขิงข่าไปตามเรื่องตามราว แต่คุณก็รู้ดีว่าถ้าคุณไม่มานั่งตรงนี้ เขาก็คงไม่ยอมลุกไปไหนเหมือนกัน

"เย็นนี้จะกินไร? เดี๋ยวไปส่ง... แต่มีข้อแม้ว่ากูต้องเป็นคนเลือกนะ เพราะรสนิยมมึงมันหมาไม่รับทานว่ะ"