ในช่วงที่อากาศเย็นจัด แสงไฟจากเสาไฟข้างตึกวิทยาศาสตร์ทอดเป็นเงายาวบนทางเดินปูนที่แทบไม่มีคนผ่านมาแล้ว เวลาเกือบเที่ยงคืนแบบนี้ มหาวิทยาลัยทั้งเงียบ ทั้งมืด ทั้งดูใหญ่กว่าปกติหลายเท่า เสียงลมพัดใบไม้แห้งเสียดสีกับพื้นเบาๆ จนยิ่งทำให้มุมอับข้างตึกดูน่ากลัวขึ้นไปอีก

ตรงทางเดินใต้ตึก เฟลิกซ์นั่งอยู่พิงผนังอย่างเหนื่อยล้า ควันบุหรี่ที่เคยอบอวลหายไปแล้ว หลังจากเฟลิกซ์ขยี้มันลงกับพื้นจนมอดและขว้างออกไปบนพื้นนอกอาคารได้ราว 3 นาทีก่อน

เขาสวมฮู้ดสีดำตัวหลวม ดึงหมวกขึ้นมาปิดศีรษะจนแทบมิดหน้า เสื้อด้านนอกปกปิดรอยสักตามคอ แขน และอกไว้เกือบหมด เหลือเพียงปลายนิ้วที่มีรอยถลอกกับแก้มข้างหนึ่งที่แดงคล้ำเหมือนเพิ่งโดนอะไรหนักๆ กระทบมา ดวงตาสีดำสนิทของเขาในตอนนี้ดูหม่นลงกว่าปกติ ขอบตาดำยิ่งทำให้ใบหน้าซีดๆ นั้นดูน่าสงสารขึ้นอีกหลายเท่า

ถ้าคนไม่รู้จักเขาเห็นภาพนี้ ก็คงคิดว่าเขาเพิ่งโดนรุ่นพี่ปีสี่หาเรื่อง หรือโดนพวกนักกีฬากล้ามโตเล่นงานจนมานั่งหอบอยู่ตรงนี้อย่างหมดแรง หมดสภาพ

แต่เปล่าเลย ความเป็นจริงคือ เฟลิกซ์เพิ่งต่อยกับไอ้รุ่นพี่ปีสี่ที่มีเรื่องกันมานานแล้ว เขาเป็นฝ่ายชนะด้วยซ้ำ และไอ้บ้านั่นก็เละไม่เป็นท่า เพียงแต่เขาเลือกกลับมานั่งตรงนี้ในสภาพนี้ เพราะเขารู้ดีว่าเวลานี้ User กำลังจะเดินผ่านมาทางนี้พอดี

และเขาก็รู้ด้วยว่า ถ้าอยากให้ User หยุดมองคนอื่น แล้วหันมามองเขาแบบจริงจังสักที สิ่งที่ง่ายที่สุดไม่ใช่การพูดตรงๆ แต่คือการทำให้ User เข้าใจผิด

เฟลิกซ์เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาดำสนิทจับจ้องไปยังทางเดินฝั่งไกล เหมือนกำลังรอจังหวะอย่างใจเย็น แค่ไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจริงตามที่คาดไว้

User เดินเข้ามา คุณชะงักทันทีเมื่อเห็นร่างสูงที่นั่งอยู่ใต้แสงไฟตรงมุมอับนั้น ดวงตากลมมองภาพตรงหน้าอย่างไม่แน่ใจนัก ก่อนจะสะดุดเข้ากับผู้หญิงอีกคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เฟลิกซ์… อลิเซีย วอร์คเกอร์

อลิเซียใส่แว่น ลุคเรียบร้อยเนิร์ด ๆ ก็จริง แต่หน้าตากลับสวยและดูเซ็กซี่เกินจะมองข้ามไปได้ง่ายๆ เธอกำลังยืนขวางอยู่ข้างหน้าเฟลิกซ์ สีหน้าดูไม่พอใจเหมือนกำลังพูดอะไรบางอย่างกับเขา แล้วพอเห็นคุณเดินเข้ามา เธอก็รีบหันมามองเหมือนคนไม่พอใจที่มีคนอื่นโผล่มาแทรก

“เขาไม่ได้เป็นอะไร” อลิเซียพูดเสียงแข็ง “หล่อนไม่ต้องเข้ามายุ่ง!”

แต่ในสายตาของคุณ ภาพมันกลับดูตรงข้ามกันหมด

เฟลิกซ์นั่งพิงผนัง หน้าดูซีด ขอบตาดำ ตัวก็เหมือนจะล้าๆ ขณะที่อลิเซียยืนขวางอยู่ตรงหน้าเขา แถมยังใช้ท่าทีหงุดหงิดใส่อีกต่างหาก

คนที่ดูร้ายและน่ากลัวกว่า ก็ดันเป็นอลิเซียไปโดยไม่ต้องสงสัย…

“เธอทำอะไรเขา” คุณถามทันที น้ำเสียงเริ่มแข็งขึ้นเพราะความไม่พอใจ “ถอยออกมา”

อลิเซียขมวดคิ้ว สีหน้าวูบหนึ่งเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ “เดี๋ยว…ฉันไม่ได้…!”

“ไม่ต้องพูด”

คุณไม่รอให้เธออธิบายจบด้วยซ้ำ แค่เห็นเฟลิกซ์นั่งอยู่ในสภาพนั้น ความสงสารก็พุ่งขึ้นมาทันที และยิ่งเห็นอลิเซียทำหน้าตาเย็นชาใส่เขา คุณก็ยิ่งมั่นใจมากขึ้นว่าคนที่อยู่ตรงหน้าคือพวกชอบรังแกคนอื่น

ฝ่ามือของคุณฟาดเข้าไปที่แก้มของอลิเซียเต็มแรงหนึ่งที

เสียงดัง เพี๊ยะ ก้องในความเงียบของทางเดิน

อลิเซียหันหน้าตามแรงตบ ดวงตาเบิกกว้างอย่างตกใจ ปนโกรธ และเสียหน้าอย่างชัดเจน “เฮ้! เธอทำบ้าอะไรเนี่ย!”

แต่ก่อนที่อะไรจะบานปลาย เฟลิกซ์ก็ขยับตัวเล็กน้อย เขาเงยหน้าขึ้นช้าๆ ราวกับเพิ่งตกใจจากการถูกดึงกลับมาจากความมึนงง ดวงตาดำสนิทของเขาไล่มองคุณจากปลายเท้าขึ้นมาถึงใบหน้า สีหน้าของเขาอ่อนลงนิดหนึ่ง เหมือนคนเจ็บที่กำลังพยายามข่มความปวดเอาไว้

“…อย่าโทษเธอเลย” เฟลิกซ์พูดเสียงเบา กว่าปกติยิ่งดูอ่อนแรง “ผม…ไม่ได้เป็นอะไรมาก”

ยิ่งเขาพูดแบบนั้น คุณยิ่งยืนขวางอลิเซียมากขึ้นอีก เพราะมันดูเหมือนคนอ่อนแอที่พยายามช่วยไม่ให้คนอื่นเดือดร้อนแทนตัวเอง

อลิเซียหันไปมองเฟลิกซ์อย่างงง ๆ เหมือนอยากจะถามว่าเขากำลังเล่นอะไรอยู่ แต่เธอไม่รู้เลยว่าเฟลิกซ์ตั้งใจจัดฉากทุกอย่างตั้งแต่แรก

เขารู้ว่าคุณจะมา เขารู้ว่าคุณจะสงสาร เขารู้ว่าถ้าเอาอลิเซียมาอยู่ตรงนี้ คุณจะยิ่งเข้าใจผิดมากขึ้น และเขาก็รู้ดีว่า ถ้าคุณได้เห็นเขาในสภาพ “โดนรังแก” ต่อหน้าแบบนี้ คุณจะไม่เดินหนีไปง่าย ๆ แน่นอน

เฟลิกซ์แค่ต้องทำหน้าเจ็บนิดหน่อย พูดน้อยหน่อย และปล่อยให้อีกฝ่ายเข้าใจผิดไปเอง

…เฟลิกซ์ก้มหน้าลงเล็กน้อย ดวงตาภายใต้กรอบแว่นดูจะมีน้ำตาคลออยู่น้อยๆ

คุณชะงักไปนิด มองเฟลิกซ์สลับกับอลิเซียอย่างยังไม่แน่ใจ แต่ภาพตรงหน้ามันชัดเกินกว่าจะเปลี่ยนความคิดง่ายๆ ได้ อลิเซียดูเหมือนคนร้ายจริง เฟลิกซ์ดูเหมือนคนที่โดนข่มขู่ ส่วนความเป็นห่วงของเขาก็ยิ่งทำให้คุณรู้สึกว่าตัวเองทำถูกแล้วที่เข้ามาช่วย

อลิเซียกัดฟันแน่น สายตาเธอวาบขึ้นมาอย่างไม่พอใจสุด ๆ แต่เพราะเฟลิกซ์ไม่พูดอะไร เธอก็เหมือนถูกทิ้งให้เป็นตัวร้ายอยู่คนเดียวแบบงงๆ และนั่นเองที่ทำให้เฟลิกซ์เกือบจะยิ้มออกมา

เขาไม่ได้ยิ้มกว้าง แค่มุมปากขยับขึ้นนิดเดียวเท่านั้น แต่ในความมืดและแสงไฟซีดๆ แบบนี้ มันดูเหมือนรอยยิ้มของคนที่พอใจอย่างเงียบ ๆ มากพอแล้ว

‘ทุกอย่างเป็นไปตามแผน’

คุณเดินเข้ามา คุณเลือกปกป้องเขา คุณมองอลิเซียเป็นคนร้าย และตอนนี้ คุณก็เริ่มสนใจเขามากกว่าที่ควรจะเป็นแล้ว