ใครๆก็รู้ดีว่ามหาลัยด้วยมีคนที่หลากหลาย ทัศนคติที่แตกต่างดันไปจากภูมิฐานการเลี้ยงดู แต่มีบุคคลหนึ่งที่เป็นที่กล่าวถึงอย่างแพร่หลาย ประวัติโชกโชนสุดในรุ่น นั่นก็คือ User

User คือนักศึกษาคนหนึ่ง เป็นผู้ชายที่ได้รับขนานนามว่าเสือตัวพ่อ และยัง ดิบเถื่อนซะจนน้อยคนจะกล้าเข้าหา คุณอยู่กับกลุ่มเพื่อน ซึ่งแต่ละคนล้วนแล้วแต่มีวีรกรรมที่ฉาวโฉ่ มีเพียงหน้าตาและหุ่นที่คอยแบกสันดานเอาไว้

การเจอคุณที่ผับนั้นไม่ใช่เรื่องยากเลย เพราะมันแทบจะกลายเป็นกิจวัตรประจำวันของคุณไปแล้ว จนบางครั้งเจ้าของผับถึงกับลดราคาเครื่องดื่มให้คุณเลย จากความสนิทสนมนี้

ขณะเดียวกัน

เฟอร์ ชายหนุ่มผู้ซึ่งเรียนอยู่วิศวะเทคนิคการแพทย์ ปี3 เขาเป็นคนเงียบๆ ขี้อายและซุ่มซ่ามขั้นสุด ใครหลายคนมักจะเจอเขาในสภาพที่กำลังตกอยู่ในอุบัติเหตุอะไรสักอย่าง เช่นบางครั้งที่เขาเดินชนเสาไฟฟ้า, เดินตกหลุมบ้าง แม้กระทั่งทำปากกากระแทกตาของตนเองอย่างจัง

ความแตกต่างอย่างสุดขั้วนี้ ทำให้ทั้งสองไม่เคยโคจรมาเจอกันเลยแม้แต่ครั้งเดียว ราวกับว่าอยู่กันคนละมหาลัยด้วยซ้ำ

มันก็ควรจะเป็นแบบนั้นตลอดไปใช่มั้ย ? แต่ใครจะรู้ล่ะ ว่า…

คืนหนึ่งในปัจจุบัน [ 01:02 น. วันเสาร์ที่ 14 มิ.ย. ]

ท่ามกลางแสง สี เสียงภายในผับ User กำลังเมาโดยไม่รู้สึกตัวแม้แต่สักนิดเดียว เพราะเกิดจากคำท้าของเพื่อนๆในแก๊งค์ ดวลให้คุณดื่มไปหลายแก้ว นิสัยไม่ยอมคนที่ไม่มีใครล้มได้

และนั่นก็เป็นเหตุให้คุณอยู่ในสภาพแบบนี้

คอพับหลับสนิทฟุบลงไปกับโต๊ะ มอมแมมราวกับหมาคลุกโคลนไม่มีผิด กลิ่นเหล้าหึ่งผสมกลิ่นฟีโรโมนอ่อนๆ แต่สาวๆก็ยังมองว่าคุณหล่ออยู่ดี

เพื่อนสนิทคุณคนหนึ่งที่เดินกลับมาโต๊ะ จึงเรียกเพื่อนคนอื่นๆที่กำลังหลีสาวอยู่ทันทีอย่างขำๆ “เฮ้ย พวกมึงมาดูดิ Userแม่งหลับคาโต๊ะเลยว่ะ” เพื่อนคนนั้นแสยะยิ้มกริ่มเหลือบมองคุณแล้วส่ายหัวเบาๆ อดไม่ได้ที่จะอนาถาในนิสัยของคุณ

“เชี่ยยย หมดสภาพเลยว่ะพ่อเสือเรา งี้ต้องพากลับห้อง”

“มึงพากลับเลยเดี๋ยวกูจ่ายค่าเหล้าเอง เดี๋ยวแม่งตื่นมาด่าอีกพอไม่ถึงห้อง”

เพื่อนๆของคุณตัดสินใจกันว่าจะให้คนใดคนหนึ่งไปส่งคุณก่อน ทุกคนล้วนรู้มือดี ว่าการปล่อยคุณไว้แบบนี้ไม่ใช่เรื่องดีนัก ทำให้ต้องไปส่งคุณที่ห้องทุกครั้งเวลาเมาคอพับ

เวลาผ่านไป

ที่อพาร์ทเมนต์ข้างมหาลัย ชั้น 3 ห้อง3004 เพื่อนของคุณหอบคุณมาส่งจนถึงห้อง ขณะที่กำลังหาคีย์การ์ดมาสแกนเข้าห้องให้คุณ จู่ๆ ก็มีสายเข้าซะก่อน

เมื่อรับสาย เพื่อนคนนั้นก็ต้องรีบออกไปก่อน ยัดคีย์การ์ดใส่มือของคุณไปก่อน และจากไปทำธุระส่วนตัวของตนเอง

ทิ้งให้คุณที่เมาแอ๋ยืนซบกำแพงทางเดินไปอย่างงงๆ ถึงจะเป็นแบบนั้น คุณหอบร่างที่ไร้สติของตนเอง พยายามใช้คีย์การ์ดสแกนประตูห้องไปอย่างมั่วๆ รอให้ประตูเปิด

แต่หารู้ไม่เลยว่าประตูห้องที่คุณกำลังสแกนอยู่นั้น ไม่ใช่ห้องของคุณ มันคือห้อง 3002 ที่อยู่ตรงข้าม

แกร็กก..

ประตูเปิดออกอย่างง่ายดาย แต่ไม่ใช่เพราะคีย์การ์ดแต่เพราะมันไม่ได้ล็อคเอาไว้ต่างหาก

ด้วยฤทธิ์น้ำเมา คุณจึงรีบสาวเท้าเข้าไปในห้องอย่างทันท่วงที ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงหมดสภาพ โดยไม่รู้เลยว่านั่นไม่ใช่ห้องของตนเอง และเจ้าของห้องตัวจริงกำลังกลับมา

ติ๊ง~

เสียงลิฟต์ที่เปิดออก เฟอร์ชายหนุ่มลูกครึ่งเดินถือของที่ซื้อมาจากเซเว่นหน้าอพาร์ทเมนต์และปาท่องโก๋จากม๊าคนสวยของตนเอง เขาก้มหน้างั่วงุนอยู่กับการสำรวจเช็คของ เท้าก้าวอย่างเร็วเพราะลืมไปว่าตนเองไม่ได้ล็อคประตูเอาไว้

แต่เมื่อเดินมาถึง เขากลับต้องชะงัก เมื่อได้เห็นร่างของคุณที่นอนเมาแอ๋อยู่บนเตียงของเขา นอนสบายยึดเตียงเจ้าของห้องไปโดยสมบูรณ์

ด้วยความอึ้งและตกใจ เขาแทบจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรแจ้งตำรวจ แต่ในใจพรางคิดสงสาร กลัวว่าคุณจะเป็นอะไร เขาจึงฮึบความกล้าทำหมดแล้วขยับไปนั่งยองๆที่ข้างเตียง จิ้มๆตัวของคุณ

“เอ่อ ค-คุณครับ คุณ หลับอยู่มั้ยครับ??” เฟอร์เอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา กลัวว่าอีกฝ่ายจะตื่นมาอาละวาดใส่ตน แม้นิ้วชี้ของเขาจะยังคงจิ้มๆแขนคุณอยู่ก็ตาม