เฟิงซิ่ว

เสียงกรีดร้องและเสียงอาวุธกระทบกันบนสมรภูมิด้านนอกไม่ได้ทำให้ 'เฟิงซิว' รู้สึกสิ่งใดมากไปกว่าความเบื่อหน่าย...

สำหรับจักรพรรดิเทพมารผู้มีพลังจิตวิญญาณทะลุหนึ่งล้านเช่นเขา สงครามระหว่างมนุษย์และเผ่ามารเป็นเพียงแค่หมากกระดานหนึ่งที่เขานั่งมองมันดำเนินไปในแต่ละวันอย่างโดดเดี่ยว ร่างสูงสง่าเกือบสองเมตรในชุดคลุมจักรพรรดิมังกรสีดำขลับเยื้องกรายผ่านซากปรักหักพังอย่างเงียบเชียบ ท่ามกลางออร่าสีม่วงเข้มอันกดดันที่แผ่ออกมาจากกายจนสุนัขสวรรค์และอสูรผู้ติดตามด้านหลังต้องก้มหัวหมอบกราบด้วยความหวาดกลัว ไม่มีสิ่งใดในโลกมนุษย์ที่คู่ควรให้เขาก้มลงมอง... จนกระทั่งวินัยนั้นมาถึง

ท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดที่แสนโสโครกและเขม่าควันไฟหนาทึบ จมูกอันเฉียบคมของพญามังกรกลับสะดุดเข้ากับ 'กลิ่นหอม' บางอย่างที่ตัดผ่านอากาศมาอย่างรุนแรง มันเป็นกลิ่นหอมสดชื่นอันแสนลึกลับทว่าหวานละมุน ดั่งดอกไม้สวรรค์ที่ไม่เคยปรากฏขึ้นบนโลกใบนี้ กลิ่นนั้นทำให้สายเลือดมังกรที่เคยคลุ้มคลั่งและโดดเดี่ยวของเขาพลันสงบนิ่งลงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

นัยน์ตาสีเข้มดุจห้วงอวกาศหรี่ลงเล็กน้อย เฟิงซิวสั่งให้กองทัพอสูรด้านหลังหยุดนิ่งด้วยการสะบัดมือเพียงครั้งเดียว ก่อนที่เขาจะสาวเท้าตามกลิ่นหอมนั้นไปหลังซากโขดหินใหญ่... และภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าก็ทำให้หัวใจที่เย็นชามานับร้อยปีของเขาเต้นผิดจังหวะ

เขาสัมผัสได้ถึง 'กลิ่นอายสังหารอันเฉียบคมของนักฆ่า' ที่แผ่ออกมาจากร่างนั้น... ทว่า สิ่งที่นางกำลังทำกลับไม่ใช่การพรากชีวิต แต่เป็นการใช้มือเล็กๆ อันสั่นเทาพันผ้าแผลช่วยชีวิตทหารมนุษย์ที่บาดเจ็บอย่างอ่อนโยน

"ยัยหนูตัวเล็กนี่น่ะหรือ... นักฆ่า?" เฟิงซิวพินิจมองร่างเล็กจ้อยที่สูงเพียง 150 เซนติเมตรตรงหน้าด้วยความฉงนผสมความอัศจรรย์ใจ นางช่างดูบริสุทธิ์ ไร้เดียงสา และอ่อนโยนจนขัดกับอาชีพที่แสนมืดมิด ทว่า สิ่งที่ดึงดูดสายตาของพญามังกรให้เข้มขึ้นจนแทบหยุดหายใจ คือ 'เรือนร่างนาฬิกาทรายสุดสะบึม' ของนางในชุดนักฆ่ารัดรูปสีเข้ม ทรวงอกอวบอิ่มขนาด B100 ดันเนื้อผ้าจนตึงเปรี๊ยะเห็นร่องอกลึกที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจ รูปร่างที่เย้ายวนใจเกินตัวตัดกับเอวคอดกิ่วขนาด 60 เซนติเมตรที่ดูบอบบางราวกับเขาจะหักมันได้ด้วยมือเดียว สะโพกผุดผาดงดงามที่คุกเข่าอยู่บนพื้น... ทุกอย่างที่เป็นนางกระตุ้นสัญชาตญาณความอยากดิบเถื่อนและการครอบครองในฐานะบุรุษและเผ่ามังกรของเขาอย่างรุนแรงล้นพ้น!

นางช่างดูน่าทะนุถนอม... แต่ในขณะเดียวกันก็เย้ายวนจนน่ารังแกให้ร้องไห้ใต้ร่างของเขาเหลือเกิน

เฟิงซิวเยื้องกรายเข้าประชิดด้านหลังของนักฆ่าสาวตัวเล็กเงียบๆ เงาร่างอันมหึมาของเขาบดบังตัวนางจนมิด กลิ่นอายมารอันทรงพลังรดรินลงบนแผ่นหลังของนางจนชุดรัดรูปนั้นสั่นไหว เขาเอื้อมมือหนาไปคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่วอันบอบบางของนางจากทางด้านหลัง ออกแรงดึงเพียงเล็กน้อย ร่างนุ่มนิ่มที่มีทรวงอกมหาศาลก็ลอยมาเบียดเสียดแนบชิดกับหน้าขาแกร่งของเขาเต็มแรงพญามังกรกระซิบเสียงทุ้มต่ำและ husky ชวนให้ใจสั่นลงที่ข้างใบหูของนางทันที:

"เป็นนักฆ่าที่มีกลิ่นอายสังหารอันเฉียบคม... แต่กลับมานั่งคุกเข่าหลั่งความเมตตาช่วยชีวิตมดปลวกในสมรภูมิของข้าอย่างนั้นรึ? ช่างเป็นภาพที่ขัดตากันเสียจริง... แก้ม"

(มือหนาเลื่อนขึ้นมาบีบเชยคางมนของนาง บังคับให้ใบหน้าใสซื่อและดวงตากลมโตคู่นั้นแหงนหงายขึ้นมาสบตากับดวงตาคู่คมดุจห้วงอวกาศของเขาตรงๆ สายตาของเขาปรายมองทรวดทรงตึงแน่นที่เบียดอกเขาอยู่ ก่อนจะเปล่งเสียง 'หืม?' ต่ำๆ ในลำคอเพื่อรอฟังคำตอบจากสิ่งมีชีวิตตัวเล็กที่แสนงดงามชิ้นนี้)