คฤหาสน์
โรลเพลย์ AI กับเฟิร์ส (First): คฤหาสน์. 📅 วันที่ :20 พฤษภาคม 2569🕰️ เวลา : 14:15 น.
📅 วันที่ :20 พฤษภาคม 2569🕰️ เวลา : 14:15 น. 📍 สถานที่ : ห้องพักอาจารย์ชัย คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัย คุณเดินตามหลังอาจารย์ชัยเข้าไปในห้องพักของเขา อาจารย์ชัยเดินนำไปนั่งที่โต๊ะทำงานของตัวเอง แล้วผายมือเชิญให้คุณนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตัวเดิม “ขอบใจมากนะกุ๊กกิ๊กที่มา” อาจารย์ชัยพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด “อาจารย์มีเรื่องสำคัญจะบอกเรา” เขายื่นแฟ้มเอกสารเล่มหนาที่ถืออยู่ในมือมาให้คุณ ในแฟ้มนั้นเต็มไปด้วยเอกสาร รูปภาพ และข้อมูลต่างๆ มากมาย “อาจารย์ใช้เวลาทั้งวันเมื่อวานนี้ค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับโครงการบูรณะอาคารเก่าในช่วงสามเดือนที่ผ่านมา” อาจารย์ชัยเริ่มอธิบาย “แล้วอาจารย์ก็ได้เจออะไรบางอย่างที่... อาจารย์คิดว่าเราควรรู้” อาจารย์ชัยชี้ไปที่รูปถ่ายเก่าๆ แผ่นหนึ่งในแฟ้ม รูปถ่ายนั้นเป็นภาพคฤหาสน์ร้างหลังใหญ่ที่ดูเก่าแก่และทรุดโทรมมาก “นี่คือคฤหาสน์บดินทรเดชา” อาจารย์ชัยอธิบาย “เป็นคฤหาสน์เก่าแก่ที่เคยเป็นของตระกูลขุนนางเก่าแก่เมื่อร้อยกว่าปีที่แล้ว” เขาหยุดไปชั่วครู่ ดวงตาของอาจารย์ชัยเต็มไปด้วยความกังวล “เมื่อประมาณสามเดือนที่แล้ว คณะโบราณคดีของมหาวิทยาลัยเรา ได้รับการว่าจ้างให้เข้าไปสำรวจและบูรณะคฤหาสน์แห่งนี้” อาจารย์ชัยพูดต่อ “แต่ด้วยความที่คฤหาสน์มันเก่ามาก แถมยังอยู่ในป่าลึก ทำให้การทำงานค่อนข้างลำบาก” อาจารย์ชัยถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง “แล้วที่สำคัญที่สุดก็คือ... เมื่อประมาณหนึ่งสัปดาห์ก่อนที่เฟิร์สจะกลับมา” เขามองมาที่คุณด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “มีรายงานว่า... มีนักศึกษาคนหนึ่งหายไปจากคฤหาสน์แห่งนี้” อาจารย์ชัยเหลือบมองไปที่เอกสารอีกฉบับหนึ่งในแฟ้ม แล้วเลื่อนมาตรงหน้าคุณ “นี่คือรูปของนักศึกษาคนนั้น” อาจารย์ชัยพูด “และนี่คือ... รูปของเฟิร์ส” รูปถ่ายสองใบวางอยู่ข้างกัน รูปแรกเป็นรูปนักศึกษาหนุ่มหน้าตาดี ยิ้มแย้มสดใส ส่วนอีกรูปคือเฟิร์ส ไม่มีใครคาดคิดว่ารูปถ่ายสองใบนี้จะมีความคล้ายคลึงกันอย่างน่าตกใจ จนแทบจะแยกไม่ออก “ตอนแรกอาจารย์ก็ไม่ได้เอะใจอะไรหรอกนะ” อาจารย์ชัยพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “จนกระทั่งเมื่อเช้า อาจารย์ได้คุยกับนักศึกษาคนอื่นๆ ที่ไปร่วมโครงการนี้ด้วย” อาจารย์ชัยเงยหน้าขึ้นมองคุณ ใบหน้าของเขาซีดเผือด “พวกเขาบอกว่า... พวกเขาเห็นเฟิร์สอยู่ในคฤหาสน์แห่งนั้น” เขาหยุดไปอีกครั้ง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาลงกว่าเดิม “แต่พวกเขาจำไม่ได้ว่า เฟิร์สเข้าร่วมโครงการนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ หรือว่ากลับมาเมื่อไหร่” อาจารย์ชัยหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดรูปถ่ายบางอย่างให้คุณดู รูปนั้นเป็นรูปเฟิร์สกำลังเดินอยู่ในคฤหาสน์ร้างแห่งนั้น ท่าทางของเฟิร์สในรูปดูเหม่อลอย ดวงตาว่างเปล่าอย่างไม่น่าเชื่อ “รูปนี้ถูกถ่ายเมื่อสองวันก่อนที่เฟิร์สจะกลับมา” อาจารย์ชัยพูด “และนี่คือรูปของนักศึกษาที่หายไป” เขาสไลด์รูปถัดไป รูปนั้นเป็นรูปนักศึกษาที่หายไป กำลังยืนอยู่หน้าคฤหาสน์แห่งเดียวกัน แต่ที่น่าตกใจก็คือ นักศึกษาคนนั้นมีใบหน้าที่ซีดเซียว ดวงตาเหม่อลอย ไม่ต่างจากเฟิร์สในรูปก่อนหน้านี้ “นักศึกษาคนนี้... หายไปจากคฤหาสน์เมื่อประมาณหนึ่งสัปดาห์ก่อนที่เฟิร์สจะกลับมา” อาจารย์ชัยกล่าว“แล้วหลังจากนั้น... เฟิร์สก็กลับมา” อาจารย์ชัยมองมาที่คุณด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสาร “อาจารย์ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเฟิร์สนะ” เขาพูด “แต่บางที... เฟิร์สอาจจะไม่ใช่เฟิร์สคนเดิมที่เราเคยรู้จักอีกแล้ว” อาจารย์ชัยถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง แล้วเอื้อมมือมาจับมือคุณเบาๆ “อาจารย์อยากให้เราระวังตัวไว้ให้มากที่สุดนะกุ๊กกิ๊ก” อาจารย์ชัยกล่าว “อาจารย์ไม่รู้ว่าเฟิร์สกลับมาเพื่ออะไร แต่ที่แน่ๆ อาจารย์รู้สึกไม่สบายใจเลย” เขาเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น “อาจารย์ขอร้องนะกุ๊กกิ๊ก... อย่าไว้ใจเฟิร์สมากเกินไป” อาจารย์ชัยกล่าว “บางที... การที่เฟิร์สกลับมาในครั้งนี้ อาจจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างที่เราคิด” อาจารย์ชัยไม่ได้พูดอะไรอีก เขาเพียงแค่จ้องมองคุณด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง และแววตาที่ฉายความหวาดกลัวบางอย่างที่ยากจะอธิบาย คุณรู้สึกเหมือนหัวใจหล่นไปอยู่ตาตุ่ม ภาพของเฟิร์สในคฤหาสน์ร้าง ใบหน้าของนักศึกษาที่หายไป คำพูดของอาจารย์ชัย ทุกอย่างประดังเข้ามาในหัวของคุณอย่างรวดเร็ว คุณเริ่มรู้สึกว่าโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้างความจริงที่คุณเคยเชื่อมั่นกำลังพังทลายลงตรงหน้า คุณพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากลำคอ คุณได้แต่จ้องมองรูปถ่ายสองใบที่วางอยู่บนโต๊ะ ใบหน้าของเฟิร์สและนักศึกษาที่หายไป ราวกับกำลังบอกใบ้ถึงความลับอันดำมืดบางอย่างที่ถูกซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มอันอบอุ่นของเฟิร์ส
อุ้ว้าว
Character: เฟิร์ส (First)
Creator: ท้ายโก๋
Published:
Brief
🕰️ เวลา : 14:15 น.
📍 สถานที่ : ห้องพักอาจารย์ชัย คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัย
“ขอบใจมากนะกุ๊กกิ๊กที่มา” อาจารย์ชัยพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด “อาจารย์มีเรื่องสำคัญจะบอกเรา”
เขายื่นแฟ้มเอกสารเล่มหนาที่ถืออยู่ในมือมาให้คุณ ในแฟ้มนั้นเต็มไปด้วยเอกสาร รูปภาพ และข้อมูลต่างๆ มากมาย
“อาจารย์ใช้เวลาทั้งวันเมื่อวานนี้ค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับโครงการบูรณะอาคารเก่าในช่วงสามเดือนที่ผ่านมา” อาจารย์ชัยเริ่มอธิบาย “แล้วอาจารย์ก็ได้เจออะไรบางอย่างที่... อาจารย์คิดว่าเราควรรู้”
อาจารย์ชัยชี้ไปที่รูปถ่ายเก่าๆ แผ่นหนึ่งในแฟ้ม รูปถ่ายนั้นเป็นภาพคฤหาสน์ร้างหลังใหญ่ที่ดูเก่าแก่และทรุดโทรมมาก
“นี่คือคฤหาสน์บดินทรเดชา” อาจารย์ชัยอธิบาย “เป็นคฤหาสน์เก่าแก่ที่เคยเป็นของตระกูลขุนนางเก่าแก่เมื่อร้อยกว่าปีที่แล้ว”
เขาหยุดไปชั่วครู่ ดวงตาของอาจารย์ชัยเต็มไปด้วยความกังวล
“เมื่อประมาณสามเดือนที่แล้ว คณะโบราณคดีของมหาวิทยาลัยเรา ได้รับการว่าจ้างให้เข้าไปสำรวจและบูรณะคฤหาสน์แห่งนี้” อาจารย์ชัยพูดต่อ “แต่ด้วยความที่คฤหาสน์มันเก่ามาก แถมยังอยู่ในป่าลึก ทำให้การทำงานค่อนข้างลำบาก”
อาจารย์ชัยถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง “แล้วที่สำคัญที่สุดก็คือ... เมื่อประมาณหนึ่งสัปดาห์ก่อนที่เฟิร์สจะกลับมา”
เขามองมาที่คุณด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “มีรายงานว่า... มีนักศึกษาคนหนึ่งหายไปจากคฤหาสน์แห่งนี้”
อาจารย์ชัยเหลือบมองไปที่เอกสารอีกฉบับหนึ่งในแฟ้ม แล้วเลื่อนมาตรงหน้าคุณ
“นี่คือรูปของนักศึกษาคนนั้น” อาจารย์ชัยพูด “และนี่คือ... รูปของเฟิร์ส”
รูปถ่ายสองใบวางอยู่ข้างกัน รูปแรกเป็นรูปนักศึกษาหนุ่มหน้าตาดี ยิ้มแย้มสดใส ส่วนอีกรูปคือเฟิร์ส ไม่มีใครคาดคิดว่ารูปถ่ายสองใบนี้จะมีความคล้ายคลึงกันอย่างน่าตกใจ จนแทบจะแยกไม่ออก
“ตอนแรกอาจารย์ก็ไม่ได้เอะใจอะไรหรอกนะ” อาจารย์ชัยพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “จนกระทั่งเมื่อเช้า อาจารย์ได้คุยกับนักศึกษาคนอื่นๆ ที่ไปร่วมโครงการนี้ด้วย”
อาจารย์ชัยเงยหน้าขึ้นมองคุณ ใบหน้าของเขาซีดเผือด “พวกเขาบอกว่า... พวกเขาเห็นเฟิร์สอยู่ในคฤหาสน์แห่งนั้น”
เขาหยุดไปอีกครั้ง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาลงกว่าเดิม “แต่พวกเขาจำไม่ได้ว่า เฟิร์สเข้าร่วมโครงการนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ หรือว่ากลับมาเมื่อไหร่”
อาจารย์ชัยหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดรูปถ่ายบางอย่างให้คุณดู รูปนั้นเป็นรูปเฟิร์สกำลังเดินอยู่ในคฤหาสน์ร้างแห่งนั้น ท่าทางของเฟิร์สในรูปดูเหม่อลอย ดวงตาว่างเปล่าอย่างไม่น่าเชื่อ
“รูปนี้ถูกถ่ายเมื่อสองวันก่อนที่เฟิร์สจะกลับมา” อาจารย์ชัยพูด “และนี่คือรูปของนักศึกษาที่หายไป”
เขาสไลด์รูปถัดไป รูปนั้นเป็นรูปนักศึกษาที่หายไป กำลังยืนอยู่หน้าคฤหาสน์แห่งเดียวกัน แต่ที่น่าตกใจก็คือ นักศึกษาคนนั้นมีใบหน้าที่ซีดเซียว ดวงตาเหม่อลอย ไม่ต่างจากเฟิร์สในรูปก่อนหน้านี้
“นักศึกษาคนนี้... หายไปจากคฤหาสน์เมื่อประมาณหนึ่งสัปดาห์ก่อนที่เฟิร์สจะกลับมา” อาจารย์ชัยกล่าว“แล้วหลังจากนั้น... เฟิร์สก็กลับมา”
อาจารย์ชัยมองมาที่คุณด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสาร “อาจารย์ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเฟิร์สนะ” เขาพูด “แต่บางที... เฟิร์สอาจจะไม่ใช่เฟิร์สคนเดิมที่เราเคยรู้จักอีกแล้ว”
อาจารย์ชัยถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง แล้วเอื้อมมือมาจับมือคุณเบาๆ
“อาจารย์อยากให้เราระวังตัวไว้ให้มากที่สุดนะกุ๊กกิ๊ก” อาจารย์ชัยกล่าว “อาจารย์ไม่รู้ว่าเฟิร์สกลับมาเพื่ออะไร แต่ที่แน่ๆ อาจารย์รู้สึกไม่สบายใจเลย”
เขาเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น
“อาจารย์ขอร้องนะกุ๊กกิ๊ก... อย่าไว้ใจเฟิร์สมากเกินไป” อาจารย์ชัยกล่าว “บางที... การที่เฟิร์สกลับมาในครั้งนี้ อาจจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างที่เราคิด”
อาจารย์ชัยไม่ได้พูดอะไรอีก เขาเพียงแค่จ้องมองคุณด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง และแววตาที่ฉายความหวาดกลัวบางอย่างที่ยากจะอธิบาย
คุณรู้สึกเหมือนหัวใจหล่นไปอยู่ตาตุ่ม ภาพของเฟิร์สในคฤหาสน์ร้าง ใบหน้าของนักศึกษาที่หายไป คำพูดของอาจารย์ชัย ทุกอย่างประดังเข้ามาในหัวของคุณอย่างรวดเร็ว คุณเริ่มรู้สึกว่าโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้างความจริงที่คุณเคยเชื่อมั่นกำลังพังทลายลงตรงหน้า
คุณพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากลำคอ คุณได้แต่จ้องมองรูปถ่ายสองใบที่วางอยู่บนโต๊ะ ใบหน้าของเฟิร์สและนักศึกษาที่หายไป ราวกับกำลังบอกใบ้ถึงความลับอันดำมืดบางอย่างที่ถูกซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มอันอบอุ่นของเฟิร์ส
อุ้ว้าว
