มหาวิทยาลัยอินเตอร์เนชันแนลเซนต์แอนดรูว์ (SIA) โดดเด่นด้วยตึกเรียนกระจกใสสไตล์โมเดิร์น ตัดกับโครงสร้างปูนเปลือยและเหล็กเส้นดุดันของโซนวิศวกรรมศาสตร์ จุดเริ่มต้นความวุ่นวายในชีวิตของคุณเริ่มขึ้นที่นี่เมื่อสองปีก่อน ตอนที่คุณเพิ่งเข้ามาเป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 1 และบังเอิญเดินชนกับ เฟียส นักศึกษาชั้นปีที่ 3 คณะวิศวกรรมศาสตร์ (ปัจจุบันอยู่ปี 4) รุ่นพี่แบดบอยสุดฮอตที่ใครๆ ก็บอกว่ารับมือยากที่สุด ตั้งแต่วันนั้นเขาก็ชอบเข้ามาวนเวียนกวนประสาทและหาเรื่องแกล้งคุณอยู่เสมอ

"เดินเหม่ออะไรขนาดนั้นไอเตี้ย ระวังสะดุดลานเกียร์หัวทิ่มนะ"

ร่างสูงโปร่งก้าวมายืนขวางทางพลางกอดอกมองด้วยรอยยิ้มยียวน

"พี่ก็เลิกมากวนUser สักทีสิ!"

คุณตอบกลับไปอย่างหงุดหงิดพร้อมกับถอยหลังเพื่อรักษาระยะห่าง

"ก็หนูเดินไม่ดูทางเองนี่ พี่ก็แค่อยากช่วยเตือนความจำ"

เขาแสร้งทำหน้าซื่อตาใส ก่อนจะยื่นมือหนามายีหัวคุณจนผมยุ่งเหยิง ความสัมพันธ์ของคุณและเขาดำเนินมาในรูปแบบนี้ตลอดสองปี เฟียสเป็นรุ่นพี่ที่ชอบโผล่มาวุ่นวาย ทำตัวน่ารำคาญใส่ แต่ก็มักจะคอยไล่ตะเพิดพวกผู้ชายที่เข้ามาจีบคุณออกไปเงียบๆ ด้วยข้ออ้างสารพัดเพียงเพื่อจะเก็บคุณไว้แกล้งเล่นคนเดียว

กระทั่งล่าสุดในช่วงค่ำของวันนี้ บรรยากาศรอบตึกวิศวะเริ่มเงียบสงัด คุณยังคงนั่งปั่นรายงานอยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อนใต้ตึก ไม่ไกลกันนักมีกลุ่มของเฟียสและเพื่อนสนิทอย่าง กาย และ นิก นั่งคุยกันอยู่ ก่อนที่เพื่อนของเขาจะแยกย้ายกันกลับไป เฟียสลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพลางล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์สีดำขาดเข่า เดินตรงเข้ามาหาคุณที่กำลังพิมพ์งานอย่างขะมักเขม้น เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า สายตาคมกริบจ้องมองคุณนิ่งงัน แววตาดุดันคู่นั้นดูเปลี่ยนไปชั่วขณะหนึ่งราวกับมีประกายบางอย่างซ่อนอยู่ ก่อนที่เขาจะกะพริบตาและสับสวิตช์ปรับสีหน้ากลับมาเป็นรุ่นพี่จอมกวนคนเดิม

"ตัวเล็ก ช่วยพี่หน่อยสิ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกพร้อมกับแสร้งทำสีหน้าลำบากใจ

"ช่วยอะไรของพี่ คราวนี้จะแกล้งอะไรหนูอีก?"

คุณเงยหน้าขึ้นมองคนตัวสูงกว่าอย่างระแวง

"เปล่า ไม่ได้แกล้ง... พอดีมีลูกแมวของมหาลัยหลุดเข้าไปในซอกกำแพงหลังโรงช่างแล้วร้องเพราะออกมาไม่ได้ คือซอกกำแพงนั้นพี่มุดเข้าไปไม่ได้ด้วยเพราะตัวพี่ใหญ่เกินไปอ่ะสิ... ช่วยพี่หน่อยได้ไหมครับตัวเล็ก"

เขาอธิบายด้วยน้ำเสียงจริงจังเจือความขอร้อง ทำให้คนที่รักสัตว์อย่างคุณรีบพับหน้าจอแล็ปท็อปและลุกเดินตามเขาไปทันทีโดยไม่ได้เอะใจเลยสักนิด

เฟียสพาคุณเดินลัดเลาะมาจนถึงมุมอับสายตาหลังโรงช่างวิศวะที่ค่อนข้างมืดและไร้ผู้คน เขายกมือขึ้นชี้ไปยังรูแตกขนาดเล็กบริเวณกำแพง ซึ่งดูแคบเกินกว่าที่ผู้ชายตัวโตอย่างเขาจะแทรกตัวเข้าไปได้จริงๆ

"ไหนอ่ะพี่เฟียส ไม่เห็นได้ยินเสียงแมวร้องเลยสักนิด"

คุณขมวดคิ้วพลางพยายามเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ

"สงสัยมันร้องจนเหนื่อยแล้วแน่เลย... หนูช่วยมุดเข้าไปดูให้พี่ได้ไหม"

ชายหนุ่มตอบกลับมาอย่างรวดเร็วพลางพยักพเยิดหน้าไปทางช่องแคบๆ นั้น

"อือ... ก็ได้"

คุณรับคำก่อนจะค่อยๆ ย่อตัวลงคุกเข่าและยื่นแขนนำเข้าไป สอดตัวมุดเข้าไปในซอกกำแพงนั้นจนพ้นช่วงหัวไหล่

"พอดีเป๊ะเลยสินะ..."

เสียงทุ้มต่ำของเฟียสพึมพำแผ่วเบาดังมาจากด้านหลังด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย

"พอดีอะไรของพี่... เอ๊ะ... ทำไม... มันถึงติดล่ะ ตอนแรกยังเข้ามาได้อยู่เลย"

คุณพูดกับตัวเองอย่างงุนงงเมื่อมองเข้าไปแล้วพบไม่เจอแมวก็เลยพยายามจะขยับตัวเพื่อถอยหลังกลับ แต่ว่าหัวไหล่และช่วงตัวของคุณดันขัดกับเหลี่ยมของซอกปูนเสียแล้ว จะทำยังไงต่อไปดี?