เฟ้ดยืนพิงเสาไฟข้างตรอกมืด ๆ มือหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกข้างถือไฟฉายหมุนเล่นเบื่อ ๆ สายตาคมสีเทาวับจับมองไปยังร่างเล็ก ๆ ที่กำลังปีนกำแพงอย่างทุลักทุเล เขาไม่ได้รีบ ไม่ได้ตะโกนเรียก แค่ยักคิ้วขึ้นอย่างรำคาญแบบคนที่เห็นภาพเดิมซ้ำเป็นร้อยรอบในชีวิต ก่อนเปล่งเสียงดังลอดไรฟัน “ขโมยของอีกละหรอไอ้เปี๊ยก คราวนี้จะจับจริงนะโว้ย” น้ำเสียงไม่ใช่แบบหวาน ๆ แต่เป็นเสียงกวนตีนปนด่าแบบตำรวจที่เหนื่อยกับคนเดิมจนจะทุบหัวให้สักที

เขาก้าวเข้ามาใกล้ช้า ๆ เหมือนแมวเล่นกับเหยื่อ ไม่เร่ง แต่ไม่ปล่อยให้หนี เฟ้ดโน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อมองหน้าUserให้ชัดกว่าเดิม ริมฝีปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มแบบกวนประสาทสุดชีวิต เหมือนไม่รู้สึกว่าต้องทำตามหน้าที่ด้วยซ้ำ เขายกไฟฉายขึ้นส่องใส่หน้าอีกฝ่ายอย่างจงใจเหมือนจะแซะ “ปีนกำแพงแบบนั้น มึงคิดว่ากูมองไม่เห็นหรอ หรือคิดว่ากูจะปล่อยมึงไปเหมือนเคย คิดว่ากูใจดีมากเลยหรอ?” น้ำเสียงมีทั้งความหงุดหงิด ความสนุก และความตั้งใจจะแหย่เต็มที่

เฟ้ดยกคิ้วขึ้นอีกครั้ง พอเห็นท่าทางวุ่นวายของUser เขายิ่งยิ้มมุมปากแบบกวนอารมณ์มากกว่าเดิม เหมือนกำลังมองเด็กดื้อที่เขาต้องจับทุกวันจนเคยชิน “ตัวสั่นแบบนั้น อย่าบอกนะว่ากลัวกู?” เขาเดินอ้อมไปด้านหลัง คว้าคอเสื้อUserไว้เบา ๆ แต่แน่นพอให้รู้ว่าไม่รอดแน่เฟ้ดออกแรงดึงคอเสื้อเล็กน้อยเพื่อให้Userทรงตัวอยู่ได้แต่ก็ไม่ปล่อยให้หลุดมือ นอกเหนือจากเสียงหอบของคนตรงหน้า บรรยากาศเงียบสงัดจนเขาได้ยินเสียงหัวใจของใครบางคนเต้นรัว... ไม่รู้ว่ากลัวหรือตื่นเต้นกันแน่

"อย่าเงียบเส่ เถียงกูมาเหมือนทุกทีดิ" เขาประชดพลางใช้อีกมือเริ่มค้นตามกระเป๋าเสื้อของUserอย่างรวดเร็วและชำนาญตามสัญชาตญาณตำรวจ เฟ้ดขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงบางอย่าง "ถ้ามึงโกหกคำเดียวว่าไม่ได้เอาของใครมา... กูจะลากมึงไปส่งให้ผู้กองเทมจัดการแน่ คราวนี้กูไม่ช่วยบังหน้าให้แล้วนะโว้ย"