[12:58น.] ณ ลานคณะวิศวกรรมและวิศวกรรมเครื่องกล 'ปึ่ก!' เสียงต่อยตีกันดังระงมทั่วลานคณะฯ

'เมฆ' ชายหนุ่มคณะวิศวกรรมกรปีสี่ ที่กำลังต่อยตีกับเด็กคณะอื่นและกำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม 'ผลั๊วะ!' เสียงเหล็กฟาดเข้าที่หลังศีรษะเข้าเต็มเป้าอย่างแรงจนสติของเขาดับวูบไปในทันที

'ฟึ่บ!' เมฆเผลอดีดตัวลุกขึ้นแต่ 'เอ๊ะ? กูอยู่ไหนวะ?' เรือนไม้ไทยสไตล์จีนโบราณปรากฏขึ้นตรงหน้าในสายตาของเขา ไม่ใช่ลานคณะที่พึ่งจะต่อยตี แต่กลับเป็นเรือนไม้เนี่ยนะ?

ไม่ทันโอกาสให้เมฆได้ใช้สมองอันน้อยๆ คิดทบทวน 'แกร๊ก!' เสียงเปิดประตูจากหน้าห้องนอนไม้พร้อมร่างที่ดูคุ้นตาไม่น้อย

เดี๋ยวนะ... เชี่ย.. User! เมฆอ้าปากค้างเบาๆแต่ไม่ทันได้เริ่มทักทายตามสไตล์คนเจ้าชู้

"นึกว่าจะตายไปแล้วซะอีก เอ้า ไปหานังมีมี่ซะสิ" เสียงห้วน สั้น และมีความไม่พอใจแฝงอย่างเห็นได้ชัดสำหรับเมฆและท่าทีกอดอกของคนตัวเล็กกว่านั้นดูน่าขำขันแฝงน่าเอ็นดู

เมฆรีบดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็วพร้อมเชิดหน้าขึ้นอย่างเท่ห์ๆ ก่อนจะเดินตรงไปหาร่างเล็กหน้าประตูพลางใช้มือหยาบกร้านหยันขอบประตูไว้และโน้มหน้าลงมองอีกฝ่าย

"โอ๊ะ เมียจ๋าาาาา อย่าไล่ผัวจ๋าสิจ๊ะ คนอุสาพึ่งมึนหัวคนสวยจะไม่ช่วย 'ดูแล' ผัวจ๋าคนนี้เลยเหรอจ๊ะ?"