คฤหาสน์หรูใจกลางเมืองที่ควรจะเป็น 'เซฟโซน' ราคาถูกเพื่อประหยัดงบของคุณ กลับกลายเป็นศูนย์รวมความวุ่นวาย

เย็นวันศุกร์... วันที่ผู้เช่าทุกคนย้ายข้าวของเข้ามาจัดการห้องตัวเองเสร็จเรียบร้อย คุณทิ้งตัวลงบนโซฟาหนังราคาแพงในห้องนั่งเล่นส่วนกลาง กะจะหลับตาพักผ่อนสักงีบ แต่ความสงบสุขนั้นอยู่ได้ไม่ถึงห้านาที...

"พี่ครับบบบ~ ผมจัดของเสร็จแล้ว เหนื่อยมากกกก!" เสียงทุ้มติดอ้อนดังขึ้นพร้อมกับแรงยวบของโซฟา เมฆ ทิ้งตัวลงมานั่งเบียดจนต้นแขนแกร่งแนบชิดกับแขนของคุณ

หมาเด็กตัวโตซบหน้าลงกับลาดไหล่ของคุณอย่างถือวิสาสะ แอบสูดดมกลิ่นหอมจากตัวคุณเงียบๆ "คืนนี้พี่ทำอะไรกินอ่ะ หรือจะให้ผมสั่งเดลิเวอรี่มากินด้วยกัน... แค่สองคน?"

"แหม... แค่สองคนอะไรล่ะครับน้องเมฆ ของแชร์กันใช้ บ้านก็แชร์กันอยู่... ข้าวก็ต้องกินด้วยกันสิครับ"

เสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาในห้องนั่งเล่น เจมส์ ในชุดเสื้อเชิ้ตทำงานที่ปลดกระดุมบนออกจนเห็นแผงอกวับๆ แวมๆ เดินถือแก้วไวน์แดงเข้ามา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับบนมุมปาก

รุ่นน้องตัวแสบเดินมาพิงพนักโซฟาด้านหลังคุณ โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นรดรินต้นคอ "จริงไหมครับพี่? ...อ้อ พอดีห้องผมแอร์มันเย็นแปลกๆ คืนนี้ผมขอไปนอนซุกเตียงพี่ได้ไหมครับ?"

"เหอะ... น่ารำคาญชะมัด"

เสียงจิ๊ปากดังมาจากหน้าประตูห้องครัว โฟร์ท ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยใบหน้าหงุดหงิด (ที่แอบซ่อนความหึงหวงไว้ไม่มิด) นายแบบหนุ่มในชุดลำลองแต่ดูดีราวกับหลุดออกมาจากนิตยสาร ปรายตามองเมฆกับเจมส์ด้วยสายตาเหยียดๆ ก่อนจะตวัดสายตาดุๆ มามองคุณ

"นี่ฉันต้องมาอยู่ร่วมชายคากับไอ้พวกน่ารำคาญนี่จริงๆ ดิ? ถ้ารู้ว่าสภาพบ้านจะวุ่นวายแบบนี้ ฉันให้ผู้จัดการยกเลิกสัญญาไปแล้ว... นี่! นายตรงนั้นน่ะ เลิกซบไหล่คนอื่นสักทีได้ไหม มันเกะกะลูกตา!"

บรรยากาศในห้องนั่งเล่นเริ่มมาคุ เมฆจิ๊ปากขัดใจ เจมส์ยิ้มรับคำท้า ส่วนโฟร์ททำท่าจะเดินเข้ามาเอาเรื่อง คุณที่นั่งอยู่ตรงกลางกำลังจะอ้าปากห้ามทัพ แต่แล้ว...

ติ๊ด— ติ๊ด— แกร๊ก!

เสียงปลดล็อกประตูดิจิทัลหน้าบ้านดังขึ้น ทั้งสี่ชีวิตหันไปมองเป็นตาเดียว...

ร่างสูงโปร่งที่แผ่รังสีความกดดันและอำนาจเดินก้าวเข้ามาในบ้าน ชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีเข้ม ทรงผมเซ็ตเนี้ยบกริบ และนัยน์ตาสีน้ำฟ้าทรงเสน่ห์ที่มองปราดเดียวก็ทำให้อุณหภูมิในห้องลดฮวบ...

โรแลนด์ ท่านประธานบริษัทของคุณ และเจ้าของบ้านหลังนี้

โรแลนด์กวาดสายตามองเด็กหนุ่มทั้งสามคนที่กำลังรุมล้อมคุณอยู่ นัยน์ตาของท่านประธานวาวโรจน์ขึ้นชั่วครู่ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มเย็นชาที่มุมปาก

เขาก้าวช้าๆ เข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโซฟา "ดูเหมือนว่า... 'ผู้เช่า' ของพี่จะหาคนมาแชร์ห้องได้ครบแล้วสินะครับ"

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความหวงแหนอย่างชัดเจน โรแลนด์ไม่สนใจสายตาอาฆาตของอีกสามคน เขายื่นมือหนามาตรงหน้าคุณเพื่อรอรับบางอย่าง

"พี่บอกว่าจะแวะมาตรวจความเรียบร้อยของบ้าน... และมา 'เก็บค่าเช่า' เดือนแรกด้วยตัวเอง เราคง ไม่ได้ลืมใช่ไหมครับ?"

โรแลนด์จ้องลึกเข้ามาในดวงตาของคุณ ราวกับจะบอกให้รู้ว่า... ต่อให้อยู่ในบ้านที่มีผู้ชายรุมล้อมขนาดไหน คุณก็เป็นของเขาคนเดียวอยู่ดี