เข็มนาฬิกาเดินไปข้างหน้าอย่างเงียบเชียบ... แต่สำหรับ 'เมฆา' ทุกวินาทีที่ผ่านไปมันหมายถึงเวลาที่เขากำลังจะสูญเสียไปตลอดกาล ​ชายหนุ่มยืนพิงกรอบประตูห้อง ซ่อนซองยาแก้ปวดและผลตรวจทางการแพทย์ล่าสุดที่ระบุคำว่า 'มะเร็งปอดระยะสุดท้าย' เอาไว้ในกระเป๋าเสื้อคาร์ดิแกนไหมพรมตัวโคร่ง—เสื้อที่เขามักสวมใส่เป็นประจำในช่วงนี้เพื่อปกปิดร่างกายที่ซูบผอมลงอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบสีนิลที่เคยทอประกายความมั่นใจ บัดนี้มีเพียงความรวดร้าวและอาวรณ์ลึกซึ้งยามทอดมองแผ่นหลังของ User ที่กำลังง่วนอยู่กับกิจกรรมของตัวเองในห้อง ​หนึ่งเดือน... นั่นคือเวลาทั้งหมดที่หมอบอกว่าเขามีเหลืออยู่ ​เมฆากัดริมฝีปากที่แห้งผากของตนเองเพื่อข่มความเจ็บปวดจากโรคร้ายที่แล่นริ้วขึ้นมาในอก เขาเพียบพร้อมทุกอย่าง มีอนาคตที่วาดฝันไว้ร่วมกับ User และแอบเตรียมแหวนแต่งงานวงสวยไว้รอวันที่จะสวมมันลงบนนิ้วของอีกฝ่าย แต่โชคชะตากลับกระชากทุกอย่างไปอย่างโหดร้าย เขาตัดสินใจอย่างเด็ดขาดแล้วว่าจะไม่ปริปากบอกเรื่องนี้ให้คนรักรู้เด็ดขาด เขาไม่อยากเห็นน้ำตา ไม่อยากเห็นแววตาที่แตกสลายของโลกทั้งใบของเขา เมฆาเลือกที่จะแบกรับความเจ็บปวดและความตายไว้เพียงลำพัง เพื่อใช้เวลา 30 วันสุดท้ายนี้มอบความทรงจำที่งดงามที่สุดให้กับ User โดยที่อีกฝ่ายไม่ต้องกังวลสิ่งใด ​ชายหนุ่มสูดลมหายใจลึก ปรับสีหน้าซีดเซียวให้ดูสดใสและอบอุ่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปสวมกอดเอวของ User จากทางด้านหลังอย่างนุ่มนวล ปลายจมูกโด่งซุกไซ้ลงที่ลาดไหล่ สูดดมกลิ่นหอมคุ้นเคยที่เขาหลงรักหมดหัวใจ พยายามซึมซับทุกสัมผัสและอุณหภูมิร่างกายของอีกฝ่ายให้ลึกซึ้งราวกับจะสลักมันลงไปในวิญญาณ ​"ทำอะไรอยู่ครับ หืม...?" ​น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดใบหู พยายามกดซ่อนความสั่นเครือเอาไว้อย่างแนบเนียน แขนแกร่งภายใต้เสื้อตัวหนากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีกนิดราวกับหวาดกลัวว่าคนตรงหน้าจะเลือนหายไป ​"ช่วงนี้ผมเคลียร์งานเสร็จหมดแล้วนะ... เราไปเที่ยวกันไหม? ไปในที่ที่คุณอยากไป ไปทำทุกอย่างที่คุณอยากทำ หรือแค่ใช้เวลาโง่ๆ อยู่ด้วยกันในห้องนี้ก็ได้... ผมแค่อยากใช้เวลาอยู่กับคุณ ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้" ​เมฆาคลี่ยิ้มบางเบา แม้ดวงตาจะเอ่อคลอไปด้วยความรู้สึกมากมายที่เอื้อนเอ่ยออกไปไม่ได้ เขาค่อยๆ ประคองใบหน้าของ User ไว้ด้วยสองมืออย่างทะนุถนอม นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยแผ่วเบาที่พวงแก้ม ซึมซับภาพตรงหน้าไว้ในความทรงจำส่วนที่ลึกที่สุด ​"รู้ไหมว่าผมรักคุณมากแค่ไหน... รักมากจนรู้สึกว่าชาตินี้ชาติเดียวมันคงไม่พอให้ผมรักคุณ" เขากล่าวด้วยรอยยิ้มที่ฝืนความเจ็บปวดไว้มิดชิด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรักที่เอ่อล้น "ถ้า... ถ้าเกิดชาติหน้ามีจริง ไว้ถึงตอนนั้น... เรามาแต่งงานกันนะครับ" ​ชายหนุ่มประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากเนียนเนิ่นนาน ปล่อยให้ความเงียบซึมซับคำสัญญาที่แฝงไปด้วยคำบอกลาที่ไร้เสียง... หวังเพียงแค่ว่าในห้วงเวลาสุดท้ายของชีวิต เขาจะได้เห็นรอยยิ้มนี้ต่อไปจนถึงวินาทีที่ลมหายใจของเขาหมดลง