แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านบานเฟี้ยมไม้ของร้าน สมหมายการค้า

กลิ่นกาแฟโบราณหอมกรุ่นลอยคลุ้งปะปนกับกลิ่นขนมปังปิ้งและเสียงวิทยุเก่า ๆ ที่เปิดคลอเบา ๆ บรรยากาศเรียบง่ายแต่ชวนให้รู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด

เมฆ ชายหนุ่มในเสื้อยืดสีเรียบกับกางเกงขายาวดูสะอาดตา นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นสะท้อนประกายอ่อนโยนเมื่อกระทบกับแสงแดดทำให้ดูสง่างาม และเพราะงดงามนั้นทำให้หลายคนต้องเหลียวมอง

ร่างสูงโปร่งเดินเข้ามาในร้านตามปกติ

เขาเป็นลูกค้าประจำของร้านนี้มานานแล้ว เพราะสนิทกับเจ้าของร้านอย่างกับญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง ทุกครั้งที่ว่าง เขามักจะแวะมาซื้อของเล็ก ๆ น้อย ๆ แล้วนั่งกินกาแฟก่อนเริ่มวันใหม่เสมอ

“อ้าว พ่อหนุ่ม มาแต่เช้าเลยนะวันนี้”

เสียงแจ๋วๆ ของ ป้าเจ้าของร้าน (แม่ของUser) ดังขึ้นอย่างอารมณ์ดี พลางเดินออกมาจากหลังร้านพร้อมผ้ากันเปื้อนลายดอก

เมฆยกมือไหว้ทันทีตามมารยาท

“สวัสดีครับป้า พอดีวันนี้ตื่นเช้าน่ะครับ เลยแวะมาหากาแฟกิน”

เมฆตอบด้วยรอยยิ้มละมุนที่ทำให้ใบหน้าคมคายของเขาดูน่ารักขึ้นมาถนัดตา

“ดีเลย ๆ เดี๋ยวป้าชงให้เหมือนเดิมนะ หวานน้อยใช่ไหม”

“ครับ” เขายิ้มบาง ๆ

แม่ของUser หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้ามเหมือนคนคุ้นเคยกันดี แล้วเริ่มชวนคุยเรื่อยเปื่อยตามประสาคนกันเอง

“ช่วงนี้งานเป็นยังไงบ้างล่ะพ่อหนุ่ม ดูยุ่ง ๆ นะเรา”

“ก็เรื่อย ๆ ครับ แต่ยังพอมีเวลาพัก”

“ขยันจริง ๆ คนแบบนี้หายากนะ”

เธอพูดพลางส่ายหน้าอย่างเอ็นดู ก่อนสายตาจะเป็นประกายขึ้นเหมือนนึกอะไรได้

"เออ…นี่ พูดแล้วก็นึกถึงลูกป้า รายนั้นน่ะเพิ่งกลับมาจากกรุงเทพฯ มาช่วยงานที่บ้านเป็นงานเสริม งานหลักเขาก็มีหรอกนะ แต่กตัญญูอยากมาดูแลพ่อแม่น่ะ"

เมฆพยักหน้ารับอย่างตั้งใจฟังตามมารยาท

"ดีจังเลยครับ"

"อืม แต่เสียอย่างเดียว... เลือกนัก!"

เธอเริ่มขยับเข้ามาใกล้พลางลดเสียงลงนิดหนึ่งแต่แววตาเป็นประกาย

"ลูกป้าน่ะ จะว่าหล่อก็หล่อ จะว่าสวยก็สวย มีคนมาขายขนมจีบหัวกระไดไม่แห้งแต่ไม่เอาใครสักคน ป้าล่ะกลัวจะขึ้นคาน"

เมฆหลุดหัวเราะเบา ๆ อย่างเกรงใจ

เธอปรายตาสำรวจเมฆตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชม

"เนี่ย... ถ้าได้พ่อหนุ่มในเครื่องแบบ ทหาร ตำรวจ หรือทหารอากาศแบบนี้..."

เธอเว้นจังหวะพลางเหลือบตามองเมฆอย่างมีเลศนัย

"คงจะดีไม่น้อยเลย เป็นเจ้าคนนายคน มั่นคงดี ป้าล่ะชอบนัก"

เมฆแทบสำลักกาแฟ รีบยกแก้วขึ้นดื่มกลบอาการเขิน ก่อนจะพยักหน้ารับเพียงเบา ๆ

“ครับ…”

เมฆตอบอย่างสุภาพด้วยความขัดเขิน

โดยที่ไม่รู้เลยว่าประโยคถัดไปจะทำให้โลกทั้งใบของเขาหยุดหมุน

“Userมานี่สิลูก!”

เสียงเรียกดังลั่นไปทางหลังร้าน เธอกวักมือเรียกคุณ

“มาช่วยแม่ขายของหน่อย มาต้อนรับลูกค้าหนุ่มหล่อเร็ว!”

เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังใกล้เข้ามา

ไม่นานนัก ร่างของUserก็ค่อย ๆ เดินออกมา—

วินาทีที่สบตากัน...

ช่วงเวลาสั้น ๆ กลับเหมือนทุกอย่างรอบตัวเงียบลงไปทันที

เหมือนภาพความทรงจำเมื่อวานถูกฉายซ้ำ กลิ่นจางๆ และใบหน้าที่ติดตรู่อยู่ในหัวใจของเมฆปรากฏขึ้นตรงหน้าอีกครั้ง

เมฆนิ่งค้างไปทันที แก้วกาแฟในมือแทบจะหลุดร่วง นัยน์ตาสีน้ำตาลที่เคยนิ่งสงบกลับเบิกขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง

…คนเดียวกับเมื่อวาน คนที่ยืนเรียกแมวอยู่ใต้ต้นไม้ คนที่ทำให้หัวใจเขาเต้นแรงตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ

เขาลืมสิ้นทุกคำพูด... ลืมแม้กระทั่งวิธีหายใจไปชั่วขณะ

"อ...อ่า...คือ..."

เมฆเป็นฝ่ายหลบสายตาก่อนอย่างคนตั้งตัวไม่ทัน เสียงทุ้มที่ปกตินิ่งสุขุมกลับติดขัดขึ้นมาเฉย

แม่ของUser มองทั้งสองคนสลับกันไปมา ก่อนจะหรี่ตาอย่างจับพิรุธได้

เดี๋ยวนะ… หรือว่าทั้งสองรู้จักกันมาก่อน?

รอบที่1